A s a b u d h i g a

พบปะกันอาทิตย์ที่ 25ธันวาคม2554

2011-12-10T17:30:00.001+07:00

หลายปีผ่านไปไวเหมือนโกหก เอเป็นสำนวนนิยายที่ไหนก็ไม่รู้ เราไม่ได้พบเจอกันมาหลายปีแล้วช่วงน้ำท่วมที่ผ่านมามีการสนทนาทางโทรศัพท์กับหลายคนอยู่เนื่องจาก ว่างเพราะต้องลี้ภัยน้ำท่วมไปอยู่ต่างจังหวัด ไม่อารัมภบทดีกว่าเอาเป็นว่าสรุปจะนัดเจอนัดพบปะกินข้าวโดยไม่มีหัวเรื่องใดใด หรือถ้าใครจะเติมสาระก็เอาเป็นตอนหลังอาหารในยามบ่ายพร้อมกับการจิบกาแฟแถวๆเอสพลานาดก็แล้วกัน

แล้วก็แอบซุ่มกันนัดแนะไว้วันอาทิตย์ที่ 25ธันวาคม2554 เวลา เที่ยงตรง ใครไปก่อนจองโต๊ะไว้เลยที่ร้านไก่ย่างซอยเสือใหญ่อุทิศและสั่งไก่ย่างไว้ก่อนหนึ่งตัวเลย อยู่ปากซอยเสือใหญ่อุทิศ รัชดาภิเษก ถ้าใครไม่เคยไปก็กรุณาติดต่อหลังไมค์ ที่คุณเล็ก 0898158626 หรืออนุชา 0851998500 ได้ ใครติดขัดก็ไม่เป็นไร

แล้วพบกันครับ

Asa-budhiga

ตอนนี้ที่ยืนยันมาแล้วมี
1.คุณเล็ก
2.คุณจุ๋ม
3.คุณปรีดา
4.คุณอนุชา

หมายเหตุ

บล๊อคนี้ส่งไปได้แค่สิบคนถ้าใครตามตัวกันได้ต่อก็ช่วยดำเนินการต่อด้วยครับ

ใช้เมล์ของผมเป็นเซ็นเตอร์ก็ได้ครับ

anuchagrid @gmail.com

มด

2011-12-06T20:25:00.002+07:00

The Intention of Fireflies

I am a firefly
I will glow when all is dark
I will fly about here and there
Quietly watching over the unfolding of things
Equanimity I will have at what I see
No joy, no sorrow over sadness or pleasure
I pray for those who suffer and myself
To be free from the chains of desires and misfortunes
I pray for my parents, my generation and the next
Like fireflies
That all shine upon the path of righteousness
Together with millions of fireflies
I will weave my light and spirit to replace the stars
When the sun shines bright
All the fireflies shall vanish...

..ปณิธานหิ่งห้อย

ฉันคือหิ่งห้อย
ฉันจะเรืองแสงในยามที่ทุกสิ่งมืดมิด
ฉันจะบินว่อนฉวัดเฉวียน
เฝ้ามองความเป็นไปของสรรพสิ่งอย่างเงียบสงบ
ฉันจะมีอุเบกขา ต่อทุกสิ่งที่พบเห็น
จะไม่ยินดีหรือยินร้าย ต่อทุกข์โศกหรือรื่นรมย์
ฉันภาวนาให้ผู้คนที่ทนทุกข์และตัวฉัน
ได้หลุดพ้นจากโซ่ตรวนของกิเลสและเคราะห์กรรม
ฉันภาวนาให้พ่อแม่พี่น้องของฉัน หลานของฉัน
เป็นเช่นหิ่งห้อย เรืองแสงร่วมกันบนหนทางธรรม
ฉันจะร่วมกับหิ่งห้อยนับล้านล้าน
ทอแสงสร้างขวัญขึ้นแทนหมู่ดาว
คราเมื่อพระอาทิตย์ส่องแสงพราว
หิ่งห้อยน้อยค่อยจากลา

วนิดา ตันติวิทยาพิทักษ์

เมื่อตอนเย็นนั่งอ่านFBของพี่ชายมดที่เขาเอาบทกวีเก่าๆของมดมาลง
รู้สึกอยากเขียนอะไรถึงมดสักหน่อย

หนึ่งแสงดาวเลือนแล้ว                  ฤาลับเลือนแสงแก้ว

มิสิ้น

ยังกลิ่นแสงเรืองร้อย                           จักนำทางเกินพร้อย

กระจ่าง

สว่างหลากแสงหิ่งห้อย                         ตามแสงมดตัวน้อย

เรืองรวี

วิถีค่าคนงามล้วน                             เกิดมาครบถ้วน

งามใจ ฯ

ทางแก้ว ๖ ธค.๒๕๕๔

Anucha Asa-budhiga

ขอเชิญร่วมบริจาคเพื่อจัดทำถุงยังชีพช่วยผู้ประสบอุทกภัย

2011-12-01T13:44:00.001+07:00

เครือข่ายพุทธิกา
ขอเชิญร่วมบริจาคเพื่อจัดทำถุงยังชีพช่วยผู้ประสบอุทกภัย

ระยะเวลาการเปิดรับบริจาค: ตั้งแต่วันนี้ – 2 ธันวาคม 2554
กำหนดจัดทำถุงยังชีพ: วันที่ ๓ , ๔ ธันวาคม 2554
ณ สำนักงานเครือข่ายพุทธิกา เวลา 09.00 – 15.00 น.

พื้นที่ที่จะนำไปบริจาค: ชุมชนวัดแคใน บางบัวทอง /
ศูนย์พักพิงวัดมะกอก / ชุมชนคลองลัดมะยม

รายการของที่ต้องการ (ต้องการจัดทำถุงยังชีพ 1,000 ถุง)

1. น้ำตาล
2. น้ำมันพืช
3. ปลากระป๋อง
4. เกลือ
5. ขนมต่างๆ
6. ผักกาดดอง / หอยลายกระป๋อง / หมูแผ่น / หมูหยอง
7. น้ำพริก
8. มาม่า / เส้นหมี่
9. ข้าวสาร
10.ไม้ขีด
11.น้ำเปล่า
12.ถุงดำ (ทำถุงขยะ)
๑๒. ยากันยุง

ทั้งนี้ท่านสามารถบริจาคเป็นสิ่งของได้ตามรายการข้างต้น โดยจัดส่งมาที่
เครือข่ายพุทธิกาเพื่อพระพุทธศาสนาและสังคม
45/4 ซ.อรุณอมรินทร์ 39 (เหล่าลดา) ถ.อรุณอมรินทร์ แขวงอรุณอมรินทร์
เขตบางกอกน้อย กรุงเทพฯ 10700
โทรศัพท์ 02-882-4387, 086-300-5458 / โทรสาร 02-882-5043

หรือประสงค์บริจาคเป็นเงินเพื่อสนับสนุนกิจกรรมได้ที่
บัญชี ธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัด (มหาชน) สาขาอรุณอัมรินทร์
ชื่อบัญชี เครือข่ายชาวพุทธเพื่อพระพุทธศาสนาและสังคมไทย เลขที่บัญชี
157 - 1 - 17074 - 3 ประเภทบัญชี ออมทรัพย์
และแฟกซ์สลิปใบโอนเงิน พร้อมชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของท่านมาที่

โทรศัพท์ 02-882-4387, 086-300-5458 โทรสาร 02-882-5043

Anucha .................Asa-budhiga

วัดเขาตะเกียบ ห้ามสมุทรหยุดน้ำสองคุ้งอ่าว

2011-11-23T14:51:00.001+07:00

วันที่น้ำ ในจังหวัดนนทบุรียังท่วมเนืองนองอยู่นั้น ที่หาดทรายเชิงเขาตะเกียบ ปลายเดือนตุลาคม ยามเช้ามีน้ำขึ้นสูงทีเดียว จากที่พัก แดดเริ่มกล้าขึ้นเล็กน้อย ผมเดินลัดเลาะหาดทรายที่แสนสั้น นั้นไปเรื่อยๆ หลายตอนที่มีซากพืชซากปลาตัวเล็กๆและเศษขยะ และในบางช่วงน้ำทะเล ก็ตีสูงขึ้นมา จนจรดริมพื้นที่ของที่ดินเอกชนริมหาดเลยทีเดียว น้ำทะเลสูงขึ้นหรือ ที่ดินเอกชน รุกเข้ามาหาทะเลกันแน่ การเดินริมหาดที่มีสิ่งแตกต่างกันตลอดทางทำให้เราต้องระวังและตื่นตัวไปกับ กับเส้นทางพอสมควร

..........................................................................................................................

..........................................................................................................................

http://www.oknation.net/blog/faab/2011/11/23/entry-1

น้ำบุกเข้ามาในเมืองหลวงผ่านและทำความเสียหายให้กับการอยู่อาศัยของผู้คนทุกระดับตั้งแต่เกษตรกรรม อุตสาหกรรมและชาวบ้านชาวเมืองทั่วไป แต่การให้คุณค่าของผู้คนในส่วนของฝ่ายปกครองไม่ได้ทำตัวเสมอน้ำนั้นเลย ยังมีความสำคัญหลักและสำคัญรองอยู่ตลอดตำแหน่งที่น้ำผ่านไป ตำแหน่งนี้คิดว่าสำคัญก็จะป้องกันไว้ ตำแหน่งนี้ไม่คิดว่าสำคัญก็ไม่ป้องกัน การป้องกันทำให้เกิดการต่อต้านอย่างน้อยก็เป็นการต่อต้านของน้ำนั่นเอง ทำให้กระแสไหลแรงขึ้นปริมาณความสูงมากขึ้นและเกรี้ยวกราดมากขึ้น มนุษย์เราไม่ได้เรียนรู้อะไรจากธรรมชาติเลย

เพื่อนเราหลายคนถูกกระแสน้ำโจมตีเอา ทราบว่าพุทธิกาที่ซอยเหล่าลดาก็ถูกโจมตี ผมคุยกับพี่ปรีดาก็อพยพไปอยู่พัทยา ส่วนผมมาอยู่ที่หัวหินสองสัปดาห์การงานกิจกรรมต่างๆดูจะต้องพักเอาไว้ แม่ผมเล่าว่ายังกับการอพยพสมัยสงครามเลย ใครเป็นอย่างไรบ้างก็ส่งข่าวกันบ้างหรือจะนัดกันตอนต้นปีใหม่กันไหมครับ

Anucha Asa-budhiga

ศพ(ซาก)ปลาท้ายหาดงาม

2011-11-17T09:40:00.000+07:00

เราเริ่มที่จะฝึกกันตั้งแต่วันนี้ได้ไหมที่จะไม่ทิ้งเศษขยะ

แบบไม่มีความรับผิดชอบ การเห็นเศษขยะแล้วเอาเป็นธุระ
เหมือนหนึ่งว่าเราทิ้งเองยิ่งเป็นความปราถนาดีต่อผู้คนต่อเพื่อนร่วมโลก
ฝึกที่จะเป็นนิสัย นิสัยของเรา
นิสัยของลูกหลาน นิสัยของชนชาติ นิสัยของโลก
วันนี้ผมไปเดินที่ชายหาดหัวหินเห็นปลาตายและเศษขยะ พบเห็น
คนกลุ่มหนึ่งที่ไม่รู้จักกันมาร่วมกันเก็บเจ้าซากปลาตาย
ปลาตัวเล็กเกลื่อนหาดที่กำลังส่งกลิ่นเหม็นเน่า
หลายคนเริ่มมาเก็บเป็นวันที่สองที่สามหลังจากมีปลามาเกลื่อนหาด
หลายคนได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆ หลายคนหนีน้ำมาจากเมืองหลวง
และมีอีกหลายหลายคนที่กำลังทิ้งเศษขยะอยู่บนหาดกว้างใหญ่นั้น

ผมก็ไม่มีความรู้เรื่องปลามากนักแต่เพื่อนผู้ร่วมเก็บขยะ
เก็บซากปลาตายบอกผมว่าปลาเหล่านี้เป็นปลาน้ำจืด
เจ้าปลาน้อยนี่มาเป็นเป็นเพียงส่วนหนึ่งที่มาไกลถึงสองร้อยกิโลเมตร
ยังมีผลต่อนิเวศของชายหาดเพียงนี้
ปลาน้อยน้อยเหล่าจะพร้อมกับน้ำจืดที่ถูกผลักออกมาจากแม่น้ำ
ทั้งหลายที่ปากอ่าวหรือ
แทบไม่จำเป็นต้องมีความรู้ทางวิทยาศาสตร์หรือประมง
เราพอก็จะตอบกันได้พร้อมกันว่าภัยพิบัติของประมงชายฝั่ง
จะมีผลเช่นไรในอนาคต
พวกเราเตรียมรับมือกับมันหรือยัง
รับมือกับความไม่สมดุลของธรรมชาติที่กำลังจะปรับตัวให้สมดุล

หายไปสองสามอาทิตย์หนีน้ำท่วมลี้(อุทก)ภัยไปหัวหิน เออ...ผลต่อเนื่องของน้ำท่วมที่กำลังจะมาถึงมาหลอกหลอนที่ริมหาดทรายอีก

http://www.oknation.net/blog/faab/2011/11/16/entry-1

Anucha Asa-budhiga

มาดูการ์ตูนกัน

2011-10-06T09:19:00.003+07:00

มวลน้ำอันมหาศาลบุกยึดพื้นที่ภาคกลาง รอบสิบวันที่ผ่านมายังไม่มีข่าวดีเลย ข่าวดีที่ว่า"น้ำลด" ทุกคนรออย่างใจจดใจจ่อเมื่อไรจะลด ตอนนี้น้ำบุกเข้าอยุธยาแล้วเหมือนสมัยก่อนที่ข้าศึกบุกเข้าตีบ้านเมือง การเสพย์ข่าวสารซ้ำไปซ้ำมาเหมือนจำนวนการ กระทำของมนุษย์ที่ย่ำซ้ารอยเดิม หรือความคิดที่วนเวียนอยู่กับเรื่องเดิมๆ และกลายเป็นกรรมหรือการกระทำจำนวนมหาศาล แล้วน้ำยังเคลื่อนเข้ามา ฝนและพายุยังตกกระหน่ำ อีกไม่กี่วันมันกำลังจะคืบคลานเข้าสู่ปริมณฑลและเข้าเมืองหลวง เห็นไหมครับว่ามันเหมือนกับอะไรมันเหมือนมนุษย์ที่ความตายเข้ามาเยือน ตัวปัญหากลับไม่ใช่ความตายหรือการป่วยเจ็บ แต่ตัวปัญหาคือใจของเราที่มามองดู มาเห็น มาตีความ สิ่งต่างที่เกิดขึ้น ยิ่งสิ่งที่เป็นตัวเราเป็นของเรา การต่อสู้ยื้อยุดกับความตายอาจไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด อาจจะมีทางเลือกมากกว่านั้น

มา ผ่อนพักกันด้วยการ์ตูนกันดีกว่า การ์ตูนนี้เป็นการ์ตูนสั้นจากเสปนเข้าชิงรางวัลออสก้า เมื่อปีที่แล้ว ข้อดีของการ์ตูนนี้คือไม่ต้องสื่อภาษาใดๆได้แต่มองและชมความสวยงามของเส้นสีและใจของเรา

๕ตุลาคม ๒๕๕๔

Anucha
Asa-budhiga

เสวนา จากเครือข่ายพุทธิกา วันจันทร์ที่ 17 ตุลาคม 2554

2011-09-30T17:41:00.000+07:00

ขอเชิญร่วมฟังและเสวนาในโอกาสเปิดตัวหนังสือ “เพื่อรอยยิ้มเมื่อสิ้นลม”

(ประสบการณ์การดูแลผู้ป่วยเรื้อรังและระยะสุดท้าย)

พบกับพระไพศาล วิสาโล และวิทยากรรับเชิญผู้มีประสบการณ์ตรง

พร้อมนักเขียน จะมาร่วมกันสะท้อนมุมมอง และบอกเล่าเรื่องราว

ในวันจันทร์ที่ 17 ตุลาคม 2554

เวลา 14.00 – 19.00 น.

ณ หอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ

13.30     ลงทะเบียน
14.00     เสวนา และเปิดตัวหนังสือ “เพื่อรอยยิ้มเมื่อสิ้นลม”
             นางกานดาวศรี ตุลาธรรมกิจ ผู้เป็นต้นเรื่องจากหนังสือ “เพื่อรอยยิ้มเมื่อสิ้นลม”
             นายสง่า ลือชาพัฒนพร นักเขียนผู้ถ่ายทอดเรื่องราว
             นายวีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง จากสำนักพิมพ์สารคดี ร่วมสะท้อนมุมมอง
             รศ.พญ.ศรีเวียง ไพโรจน์กุล หัวหน้าหน่วยการุณรักษ์ (*อยู่ระหว่างการติดต่อประสานงาน)
             นางสาววรรณา จารุสมบูรณ์ ผู้ดำเนินรายการ
17.00     บรรยายธรรม และตอบข้อซักถาม “เป็นมิตรกับความตาย” โดย พระไพศาล วิสาโล
19.00     กล่าวอำลา

กรุณาลงทะเบียนเพื่อสำรองที่นั่งล่วงหน้า
โดยแจ้งชื่อและเบอร์โทรที่อีเมล

peacefuldeath2011@gmail.com

จัดโดย เครือข่ายพุทธิกา ร่วมกับ หอจดหมายเหตุพุทธทาสอินทปัญโญ
facebook: Peaceful Death

"อย่าให้วันแต่ละวันเป็นวันแห่งความทุกข์ ขอให้เราอยู่กับร่างกายนี้ด้วยใจ ที่สบาย

จะทุกข์อย่างไรก็เป็นเรื่องของ เขา เราไม่ทุกข์ไปกับเขาด้วย ..ไม่โกรธ โมโห

ขัดเคืองใจ .. เหมือนกับรอเวลาเลิกงาน ก็ทำงานของเราไปเรื่อย ๆ เลิกงานเมื่อไหร่

ก็พร้อมจะไปทันที" ธรรมข้างเตียงเป็นมิตรกับความตาย จาก พระไพศาล วิสาโล

๕.เราจะขึ้นก้อนเมฆผล็อยลอยเมฆี

2011-09-23T09:40:00.000+07:00

มาเถอะเพื่อน จาก the "COME," BY Miss A.C. Albers
แปล, ประพันธ์ และอธิบายคำ โดย "สิริวยาส"

Come, friend, sit in my boat and sail with me.
The dawn is fresh, the hours are on the wing,
we'll sail the clouds and sailing on, will sing
A ringing anthem of Eternity.

มาเร็วเกลอ,แล่นเรือ ไปด้วยข้า
อรุณใหม่ นาฬิกา อ้าปีกหนี
เราจะขึ้น ก้อนเมฆผล็อย ลอยเมฆี
สดุดี "อนันตชีพ" พลาง, รีบไป.

You dare not come for fear that you may lose
One fleeting hour that holds on earth-born chance?
Your feet are bound by chain of circumstance?
Shake off that chain, by fearless, free and choos

"อ้อไม่กล้ามา,เพราะกลัว ตัวจะพลาด

ชั่วโมงซึ่ง หมายมาด" หรือสหาย?
หรือขาติด ตรวนชีพ บีบใจกาย?
จงหัดหาย และกล้าแกล้ว แล้วเฟ้นฟรี

Break every obstacles that progress bars,
Harken the carol of the wind that blows,
The fervent secret of the moonlit rose,
And hear the lily whisper to the stars.

จงฟาดฟัน อุปสรรค ซึ่งปักขวาง
จงฟาดฟัน อุปสรรค ซึ่งปัดขวาง
จงฟังเสียง ลมคราง เป็นเพลงซี่
ทั้งกุหลาบ แสงจันทร์จับ ความลับมี
และฟังดอก พลับพลึงที่ กระซิบดาว.

There is a song that rings through million years,
Those million years that centre in a night.
It sends its notes unto the sunlit height.
Its echoes vibrating throughout the spheres.

มีเพลงบรรเลงนาน ล้านปีแล้ว

ล้านปีที่ มีศูนย์แน่ว คืนหนึ่ง, เอ้า!
มันส่งโน๊ต สูง ,แสง แดดจับวาว
ส่งเสียงเร้า กระเซ้าทั่ว ทั้งจักรวาล.

Know your own self; shake off life's sullen shroud.
You hold within yourself your Universe:
Then freely with the morning star converse
And steer your boat unto you gold-edged cloud.

รู้ตัวรู้ตัวไว้ สลัดสาย ระยางซี
ก็ท่านมี โลกของท่าน ในตัวท่าน :
จึ่งคุยกับ "ดาวรุ่งฤกษ์" อย่างเบิกบาน
ถือท้ายเรือ หมายสถาน เมฆขลิบทอง.

Control the senses, for, alas they spin
Webs of illusion. Seek the Great Release.
The path that leads unto the endless peace
Is yours alone; it lies within, within.

ข่มอินทรีย์. เพราะ, โอ้! มัน ชักใยเป็น
ภาพลวงเล่น จุ่งฟ้า วิมุติก่อง
ทางไปสู่ ศานติรส ไม่หมดมอง
ก็เป็นของ ท่านเท่านั้น มันอยู่ใน - (อยู่ในเอย)

บทความ นี้ผมไม่รู้ว่านำมาจากที่ใดแต่ตัดเก็บไว้แฟ้มมานานและขณะที่เก็บจัดแฟ้มเก่าๆก็มานั่งอ่านเจอ ต้องกราบขอบพระคุณ "สิริวยาส"(ท่านพุทธทาสภิกขุ) ไว้ณที่นี้ด้วย (แม้ในครั้งแรกที่คัดลอกไว้จะไม่ทราบว่าเป็นนามปากกาของท่าน) บทความบางบทความทำให้เราได้พลังได้แรงบันดาลใจที่จะก้าวไปบนถนนแห่งชีวิต แรงบันดาลใจที่จะต่อสู้กับอุปสรรคและทุกข์ยาก และโดยความเป็นจริงแล้วเราก็จะต้องต่อสู้กับความสำเร็จและความสุขทั้งปวงด้วย มันเหมือนเพลงปลุกใจของนักต่อสู้เพื่อสังคมที่หวังว่าสังคมอุดมคติเบื้องหน้านั้นมีจริง มันเป็นกำลังใจให้เรายืนหยัดมั่นคง ไม่ว่าคุณคิดว่าคุณปฏิบัติถึงองค์ฌานสูงส่งขั้นใด บนการกระทำหรือการไม่กระทำได้เก่งกาจคล่องแคล่วและเข้มแข็งมากเพียงไร หากคุณขาดซึ่งความรัก หากคุณขาดในจินตนาการ อันติมะในมือคุณก็แห้งแล้งไร้รสชาติ หากคุณไม่สามารถหยอกเอินกับดาวรุ่งฤกษ์อย่างเบิกบานได้ หากคุณไม่สามารถได้ยินเพลงแห่งจักรวาล หรือไม่สามารถฟังการสนทนาของดอกพลับพลึงและดวงดาวที่สุกสกาวแจ่มฟ้าเบื้องหน้าได้ นิพพานหรือธรรมะอันสูงส่งจะมีประโยชน์อันใดต่อชีวิต บนเส้นทางแห่งการปฏิบัติผมเคยมองจินตนาการเป็นความเพ้อฝัน และมองคุณค่าของมันเป็นลบหรือเป็นอุปสรรคขัดขวางหนทางแห่งมรรคาสายนี้ แต่เมื่อ จินตนาการกลายเป็นความจริงที่ดำรง กลายเป็นปัจจุบันที่ดำเนิน วัชรยานทำให้ผมเห็นโลกแห่งกรุณา เห็นแรงบันดาลใจตลอดจนความเป็นสาระของจินตนาการเมื่อมันอยู่ตรงหน้า คุณคงเคยได้ยินคำถามที่ว่า “คนเราเกิดมาเพื่ออะไร” พวกเราคงตอบกันได้อย่างหลายหลากแต่ถ้าจะมีคำตอบที่ดีคำตอบหนึ่งในหลากหลายคำตอบนั้นก็คือ ”เพื่อที่จะมีความรักและกรุณาต่อผู้คนและต่อสรรพสิ่ง” และชีวิตก็เป็นเช่นนี้เอง ชีวิตก็มีเพียงเท่านี้เอง เมื่อเราเข้าใจในการเกิดขึ้นของสิ่งต่างๆตรงหน้า สิ่งต่างๆที่เรามองกลายเป็นตัวเรา กรุณาและความรักก็บังเกิดขึ้น แล้วเราจะร่วมล่องเรือไปด้วยกันก่อนก้าวขึ้นไปบนเมฆสีขาวสว่างกลางท้องฟ้าสีฟ้าเบื้องหน้านี้

ท า ง แ ก้ ว
anucha
Asa-budhiga

ผลงานนี้ ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ต้นฉบับ.

๔.อวัยวะของโลก

2011-09-15T17:27:00.002+07:00

ผมไม่รู้ว่าใครจับผมมาวางไว้บนโลกนี้

ไม่รู้ว่าโลกคืออะไร ไม่รู้ว่าผมคืออะไร

ผมไม่รู้อะไรสักอย่าง ไม่รู้จักร่างกายของตนเอง

ไม่รู้จักสำนึก ไม่รู้จักวิญญาณ

ไม่รู้ว่าส่วนไหนของร่างกาย

คิดสิ่งที่ผมพูดออกมา

ความคิดที่พิจารณาใคร่ครวญทุกอย่างได้

แต่ไม่รู้จักตัวเองพอๆกับไม่รู้จักสิ่งอื่น

ผมเห็นแต่จักรวาลแผ่ไพศาลอย่างน่าพิศวงอยู่รอบกาย

รู้ว่าผมถูกวางไว้ ณ มุมหนึ่งของจักรวาลสุดไพศาลนี้

แต่ไม่รู้ว่าทำไมถูกวางไว้ตรงนั้นแทนที่จะไปอยู่ตรงอื่น

ไม่รู้ว่าทำไมจึงถูกกำหนดให้มีชีวิตอยู่

ในยุคนี้แทนที่จะอยู่ในยุคก่อนๆหรือยุคที่จะตามมา

ในห้วงเวลานิรันดร์

ผมเห็นแต่อนันตภาวะ

รอบรายกายผมเหมือนปรมาณู

หรือเงาที่เลือนหายไปในชั่วพริบตา

เบลส ปาสกัล

อยู่กับมาร

สตีเฟน แบท์ชเลอร์ เขียน

สดใสขันติวรพงศ์ แปล

พวกเรา เคยส่องกล้องจุลทรรศน์หรือเห็นรูปถ่ายของเซลล์ง่ายๆเพียงเซลล์เดียวที่ประกอบไปด้วยผนังและแก่นแกนกลาง(นิวเคลียส)ของมันและเมื่อเราพิจารณาลงลึกไปเป็นองค์ประกอบต่างๆอย่างแยกย่อย อันประกอบเป็นรูปเซลล์เป็นกรอบของผนังเซลล์ รูปแบบของเซลล์เล็กๆหนึ่งเซลล์ กลายมาเป็นพื้นฐานของสิ่งต่างๆ สรรพชีวิตต่างๆ เซลล์อันนับจำนวนไม่ได้ถูกรวบรวมขึ้นกลายมาเป็นอวัยวะหนึ่งของมนุษย์หรือสิ่งมีชีวิตใดใด จากนั้นกลายมาเป็นกลุ่มระบบของอวัยวะและกลายมาเป็นความสัมพันธ์ต่อเนื่องกันระหว่างอวัยวะสู่ระบบและระบบต่อระบบ ความสัมพันธ์อันต่อเนื่องถูกพัฒนาจนกลายเป็นตัวเราในที่สุด ในที่สุดหรือ ในที่สุดจริงหรือเปล่า เพียงเราเปิดใจให้กว้างเราจะมองเห็นว่ายังไม่ที่สุด ความเป็นตัวเราถูกพัฒนากลายเป็นครอบครัวสังคม หมู่บ้านเมืองประเทศโลกจักรวาล แก่นกลางของจักรวาลก็มีนิวเคลียสเช่นดวงอาทิตย์ การเคลื่อนไหวไปมาของดาวทั่วไปและดาวเคราะห์ก็มีองค์ประกอบและรูปแบบเฉกเช่นเดียวกับเซลล์ชีวิตเล็กๆเซลล์หนึ่ง ความพิสดารของจักรดาราใหญ่โตที่ดูลึกลับก็มีจังหวะรูปแบบตลอดจนคุณค่าเดียวกับต้นหญ้าน้อยต้นหนึ่งในผืนป่าใหญ่นั้น คุณเคยนอนมองดูที่พื้นในสนามหญ้าหน้าบ้านไหม คุณจะเห็นต้นหญ้าต้นน้อยต้นหนึ่งคุณจะมองเห็นทรายปนดินที่หญ้าต้นนั้นงอกงามขึ้นมา อาจจะมีมดเล็กๆสี่ห้าตัวคาบเศษอาหารเดินผ่านไป และมองต่อไปอาจจะเห็นมันมุดลงรูที่เนินทรายและหายไป มดแดงตัวใหญ่เดินผ่านมา คุณเห็นวงจรชีวิตที่ยิ่งใหญ่หรือที่หลากหลายที่สนามหญ้า อันดูเหมือนไม่มีความสำคัญอะไรนั้นไหม

นาน มาแล้วผู้รู้หรือนักวิทยาศาสตร์ต่างๆกำหนดความหมายของชีพหรือชีวะหรือชีวิตอย่างหลากหลายมีการกำหนดตีความแบ่งแยกย่อยไปอย่างพิสดารมากมายมีการขัดแย้งกันระหว่างความเป็นสัตว์เป็นพืชบางครั้งมีการขัดแย้งในแง่มุมขององค์ความรู้บางประเภทเช่นมีการสังเคราะห์แสงเป็นต้น เราถกเถียงและกำหนดนิยามอย่างสลับซับซ้อนจากคนรุ่นหนึ่งสู่คนอีกรุ่นหนึ่งและผลผลิตของมันคือความนั้นรู้อันปราดเปรื่องจำนวนหนึ่ง ความรู้อันปราดเปรื่องนั้นปิดบังและทำลายสัญชาติญาณของชีพ บรรพบุรุษของเราแต่ก่อนสนทนากับดวงดาวหุบเหวน้ำค้างและอรุณรุ่ง ได้โดยไม่ต้องอาศัยองค์ความรู้ใดใดเลย

ถ้าเรา เพียงเห็นทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเราอย่างที่มีความสำคัญเทียบเท่าตัวเราเอง คุณจะสามารถสนทนากับโลกกับสายน้ำสนทนากับดวงดาวสนทนากับพายุฝนที่เกรี้ยวกราดและซัดสาดเบื้องหน้าอย่างรุนแรงราวกับสิ่งทั้งหลายเหล่านั้น ”มี” ชีวิต ไม่ใช่สิ ก็สิ่งที่กล่าวมาทั้งหมดนั่น ”คือ” ชีวิต เมื่อเวลาเจ็บป่วยคุณเคยไต่ถามสาระสุขดิบของอวัยวะที่เจ็บป่วยไหม คุณเคยสนทนากับปอดม้ามตับไตหรือไม่ คุณเคยทักทายน่องและข้อเท้าของคุณที่อ่อนเพลียมาจากการออกกำลังกายเมื่อเช้าหรือไม่ เวลาที่คุณขับถ่ายหรือรับประทานอาหารคุณเคยคุยเคยสนทนากับระบบของคุณไหม แต่คุณอาจจะเริ่มพูดกับมันยามที่คุณรู้สึกปวดท้องรู้สึกเจ็บปวด สูดลมหายใจยาวช้าๆเข้าไป ผ่านจากจมูกเข้าระบบท่อและผ่านไปหลายขั้นตอนจนเข้าไปในปอดอย่างที่รู้สึกได้รู้สึกถึงลมที่ผ่านจมูกหลอดลมและไปสุดอยู่ที่ผนังปอด บางทีลมหายใจนั้นของเราก็ผนวกกับจินตนาการอันไร้ขอบเขตที่จะผ่านลมหายใจจากปอดอันเหมือนเป็นที่สุดแล้วผ่านไปยังหัวสมองหรือปลายเท้าได้ และบางครั้งลมหายใจที่สูดผ่านเข้าปอดไปนี้สามารถสัมผัสผ่านได้ไปยังสรวงสวรรค์

เราได้ อะไรจากสัมผัสทั้งหลายทั้งปวงนี้ สัมผัสโลกแผ่นฟ้าจักรวาลดวงจันทร์กลมโตจรัสแจ่มกลางฟ้าในคืนวันออกพรรษานี้หรือ สัมผัสกระแสต่างๆของผู้คนรอบข้างแลผู้คนที่ผ่านไปมาบางทีเป็นโกรธเป็นเกรี้ยวบางทีอมยิ้มร่าเริง เราหยอกเอินกับระบบหายใจของเรา เราสัมผัสและสนทนากับลำไส้ที่กำลังบีบรัดและบดย่อยอาหาร คุณค่าของเราเรามองเห็นคุณค่าของเราอย่างไร การเห็นการประกอบกันเป็นสิ่งต่างๆกระบวนการเชื่อมโยงกันระหว่างกัน การเปลี่ยนแปลงสืบต่อ ทำให้มองเห็นคุณค่าของเรา จากการไม่มีเรา เป็นคุณค่า ไม่ใช่ไร้คุณค่า

๒๑ ตุลาคม ๒๕๕๑

Anucha Asa-budhiga

ผลงานนี้ ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ต้นฉบับ.

เครือข่ายพุทธิกา ขอเชิญจิตอาสาเข้าร่วมกิจกรรม อาสาเพื่อผู้พิการทางสายตา วันที่ 24-25 กันยายน 54

2011-09-11T19:48:00.000+07:00

เครือข่ายพุทธิกา
ขอเชิญจิตอาสาเข้าร่วมกิจกรรม
อาสาเพื่อผู้พิการทางสายตา วันที่ 24-25 กันยายน 54

- วันที่ 24 กันยายน 54
เรียนรู้การฝึกนำทางคนตาบอด เพื่อเตรียมความพร้อม
และทำความเข้าใจคนพิการทางสายตาให้กับอาสาสมัคร
โดยวิทยากรจากวิทยาลัยราชสุดา มหาวิทยาลัยมหิดล

วันที่ 25 กันยายน 54
ให้อาสา 1 คนต่อคนตาบอด 1 คน
ทำกิจกรรมเจริญสติและงานอาสาที่วัดปลายนาร่วมกัน
และพูดคุยแลกเปลี่ยนเรียนรู้

รับจำนวนจำกัด 20 คน
สอบถาม 02-882-4387 ต่อ 11

วันที่ 25 มิถุนายน 2554

08.30-09.00 น.               ลงทะเบียน

09.00-09.30 น.               แนะนำโครงการ

09.00-10.30 น.               กิจกรรมสัมพันธ์

10.30-10.45 น.               อาหารว่าง

10.45-12.00 น.               รู้จักคนพิการและการเป็นอาสาสมัคร

12.00-13.00 น.               รับประทานอาหารกลางวัน

                                    ฝึกปฏิบัติการรับประทานอาหารของคนตาบอด

13.00-13.30 น.               กิจกรรมสัมพันธ์

13.30-14.30 น.               ฝึกปฏิบัตินำทาง (ทางเดินพื้นเรียบ)

ฝึกปฏิบัตินำทางในอาคาร (ขึ้นลงบันได/ เข้าออกประตู)

14.30-14.45 น.               อาหารว่าง

14.45-15.30 น.               ฝึกปฏิบัตินำทางนอกอาคาร (ขึ้นลงสะพานลอย)

15.30-16.00 น.               เตรียมกิจกรรมจิตอาสา

16.00-16.30 น.               สรุปกิจกรรม

วันที่ 26 มิถุนายน 2554

07.30 น.                        นัดเจอ

09.00 น.                        ถึงวัดปลายนา

09.00-10.00 น.               กิจกรรมสัมพันธ์ จับคู่อาสา+น้องตาบอด พักรับประทานอาหารว่าง

10.00 -11.30 น.              เจริญสติตามแนวหลวงพ่อเทียน

11.30-12.00 น.               แบ่งกลุ่มย่อยอธิบายขั้นตอนการทำกิจกรรม

12.00-13.00 น.               รับประทานอาหารกลางวัน

13.00-14.00 น.               กิจกรรมจิตอาสา

14.00-14.15 น.               อาหารว่าง

14.15-16.00 น.               แบ่งกลุ่มย่อย แลกเปลี่ยนการเรียนรู้

16.00-16.30 น.               สรุปกิจกรรม / กราบลาพระอาจารย์

asa-budhiga

ขออภัยครับคุณเพี้ยลงช้าไปหน่อย

๓.ฝุ่นผงของพระเจ้า

2011-09-04T18:15:00.005+07:00

     ผม พยายามเป็นกระแสทางเลือกสายหนึ่ง กระแสทางเลือก กระแสทางที่ถูกเลือก

กระแสทางที่ไม่ถูกเลือก เราเลือกกระแสหรือกระแสเลือกเรา อาจจะกล่าวไม่ถูกนักว่าใคร

เป็นคนเลือกใคร แต่ผมก็เป็นเพียงมุมมองหนึ่งที่จะมองหรือพยายามจะมองโลกมองสังคม

มองผู้คนอย่างที่เห็นจริง สัมผัสจริง แม้มันอาจจะเป็นทรรศนะที่แคบจำกัด ที่ปราศทฤษฎี

ล้ำเลิศมาสนับสนุนที่ไม่ได้บรรจุหรือพยายามบรรจุองค์ความรู้อันปราดเปรื่อง

ของมนุษยชาติ ไม่ได้บรรจุความพยายามใดใด มันอาจจะเป็นแค่มุมมองของปัจเจกหนึ่ง

แต่เมื่อเราใช้ใจมองใจสัมผัสใจแบกรับ ปัจเจกหนึ่งนั้นก็เป็นดุจด้ายเส้นบางยาวที่โอบ

ผ่านโลกใบใหญ่นี้ไว้ จากปัจเจกหนึ่งเมื่อปราศจากความคิดว่าเป็นปัจเจกจึงกลายเป็น

ปัจเจกทั้งผอง แม้บางครั้งอาจจะถูกองค์ความรู้บางรูปแบบครอบงำบ้าง

   บนโลก ที่ซับซ้อนใบนี้ มันสลับซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆเพราะเราใช้ความรู้ไปตัดสิน

การกระทำของเรา ใช้ความรู้เป็นเครื่องมือแห่งความสำเร็จของผู้คน เราไม่ได้ใช้ใจของ

มนุษย์ตัวเล็กๆ   ที่สัมผัสสัมพันธ์สิ่งต่างๆรอบตัว แต่ใช้ใจของมนุษย์ตัวใหญ่ยิ่งใหญ่โตคับ

เมืองคับประเทศคับโลก โลกใบนี้มีปัจเจกอยู่ในโลกหรือ เราต่างเป็นเพียงอวัยวะหนึ่งใน

โลกที่จะประกอบเป็นโลก ทอนชีวิตเราให้เล็กที่สุดเท่าที่สามารถทำได้ เล็กจนกระทั่งมี

ขนาดเท่าสรรพสัตว์ พืชหนอนอามีบาเซลล์ เล็กจนกระทั่งโลกดวงดาว   ดาราจักรและ

พระเจ้า มีขนาดเท่ากับฝุ่นผง

๑๕ตุลาคม ๒๕๕๑

ผลงานนี้ ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ต้นฉบับ.

๒.ซูฟีที่ไหลผ่าน

2011-08-28T16:30:00.002+07:00

ไม่ ต้องเข้าไปในสวนดอกไม้หรอกเพื่อนเอ๋ย
ตัวเจ้านั้นเองคือสวนพฤกษา
เลือกที่นั่งเหมาะๆบนกลีบบัวของเจ้าสิ
แล้วเพ่งพินิจความงามอันนิรันดร์

บทกวีของซูฟีโดยกาบีร์
สมพร พึ่งอุดม (ครูส้ม) แปล

      แต่ ก่อนเวลาอ่านบทความข้อเขียนหรือบทกวีใดใด เราจะต้องตีความต้องวิจัยวิจารณ์วิตกไปกับความหมายที่เกิดขึ้น หนังสือบางประเภทเช่นหนังสือของอ.โกวิท กฤษณมูรติ โอโช่ โบมส์ หรือของตรุงปะ เมื่อแรกที่อ่านบางทียากมาก ยากจนกว่าจะอ่านจบ(หรือไม่จบ)เล่มใดได้ต้องใช้เวลานานมาก และต้องตั้งใจที่จะได้อ่านมากเป็นพิเศษและเมื่อตั้งใจมากสาระต่างๆก็ขาดสูญ ทำไมเมื่ออ่านหนังสือเล่มที่ชอบจึงอ่านได้ในเวลาอันรวดเร็วบางทีหนังสือเล่มหนาๆสามารถอ่านจบลงภายในเวลาคืนเดียว การอ่านหนังสือครั้งที่สองซ้ำเกิดอะไรขึ้น รสชาติแห่งความใคร่รู้สูญหายไปแต่เรากำลังเก็บรายละเอียดเก็บความทรงจำเก็บความต้องการที่ถูกละเลยไปหรือคิดว่าตนขาดหายจากการอ่านครั้งแรก ผมมีหนังสือหลายเล่มที่ยังอ่านไม่จบสักที ถ้าผมยังใช้แนวความคิดในการอ่านเช่นนี้เมื่อสิ้นชีวิตไปผมก็จะเหลือหนังสือที่เก็บไว้กองเป็นอนุสาวรีย์จากหนังสือที่สะสมมาเต็มห้อง มีหนังสือเล่มที่ชอบและไม่ชอบหรือ ไม่มีหน้าตรงข้ามของเหรียญทั้งสองด้านหรอก จะเป็นหัวหรือก้อยก็เป็นเพียงความคิดของมายาการแต่มีเพียงเหรียญเดียว   มันมีเพียงหนังสืออยู่ตรงหน้าเมื่อเราเริ่มหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา หยิบอ่านทันทีที่เราปรับตัวจนรู้จักคุ้นเคยเจ้าหนังสือเล่มใหม่นี้ว่าเป็นเช่นไร เราก็จะตั้งค่าตัดสินประเมินผลด้วยการเปรียบเทียบกับหนังสือเล่มอื่นๆและการวิตกวิจารณ์ก็จะถูกกระแสเปรียบเทียบ ถูกมุมมองจากอดีตเข้าตีความถูกมายาการของการเป็นผู้สังเกตเข้าพิจารณา แล้วหนังสือเล่มนั้นก็จะถูกบิดเบือนจากความเป็นจริง จากนั้นเราก็สรุปผลว่าหนังสือเล่มนี้เป็นอย่างไร “ดีเลวสะเทินลุ่มลึกหยาบคายไร้รสนิยมหรือเลิศรสนิยม” ไม่ว่าเราจะสรุปว่าหนังสือเล่มนั้นเป็นอย่างไรหนังสือก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้นจริงจริง

          หนังสือ เฉกเช่นเดียวกับชีวิตคนคนหนึ่งการประเมินคุณค่าจากการเป็นผู้สังเกตทำให้ค่าความเป็นคนของคนนั้นบิดเบือน ในชีวิตคนคนหนึ่งนั้นไม่มีใครเลวทั้งหมดหรือดีทั้งหมด ดังนั้นการวัดประเมินคุณค่าตีความย่อมเกิดแต่แง่มุมเดียวไม่สามารถจะสรุปภาพรวมของชีวิต ไปในเงื่อนไขหนึ่งใดได้แต่ถ้าจำเป็นที่จะต้องสรุป เราจะเริ่มเห็นว่าในคนคนหนึ่งนั้นไม่มีอะไรต่างจากคนที่สองเลย เราไม่ได้มีอะไรที่ดีที่เลวต่างจากเพื่อนของเราเลยนอกจากความรู้สึกของปัจเจกซึ่งคือตัวผู้สังเกตเช่นเดียวกัน แต่ยิ่งเมื่อยกความรู้สึกแห่งปัจเจกออกแล้วเรายิ่งไม่มีอะไรที่แตกต่างจากศัตรูของเราเลย เรายกเอาความเป็นปัจเจกของเราออกได้หรือไม่ ถ้าเราถือตัวว่าเป็นผู้ทรงศีลที่เพียบพร้อมต่อคุณธรรมตามอุดมคติของหลักการในศาสนาหนึ่งใด   เราลองเหลือบมองนักการเมืองผู้หิวโหยผู้ตะกละตะกลามโกงชาติโกงสังคมหรือโจรร้ายใจบาปหยาบช้าต่อผู้คน   ในหนแรกเราจะมองเห็นความแตกต่างกัน แต่เราค่อยๆมองอย่างช้าช้ามองอย่างพิจารณา ยิ่งถ้าเราสามารถกระโดดข้ามความเป็นปัจเจกของเราแล้ว เราจะเริ่มมองเห็นความเหมือนกันระหว่างเราและนักการเมืองและโจรร้ายผู้นั้น สงครามและความกักขฬะคือตัวมันที่เกิดขึ้น การทำให้โลกนี้สมดุลคือการมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นของสงครามไม่ใช่การมองเห็นสันติภาพ หรือควานหาความรู้สึกอุดมคติของฝั่งตรงข้ามกับสงครามเพราะนั่นคือการบิดเบือนในความเป็นจริง สันติภาพไม่ได้แก้ปัญหาสงคราม หากเป็นสิ่งที่ทำให้การแก้ไขปัญหาเกิดความซับซ้อนทบทวีขึ้น   เรานำแป้งที่หนาเตอะดินสอเขียนคิ้วและลิบสติคยี่ห้อแบกะดินกระทั่งยี่ห้อดังจากศูนย์แฟชั่นหรูหราในต่างประเทศมาฉาบทาหน้าของผู้คน   ฝุ่นแป้งแห่งสันติภาพไม่สามารถกลบเกลื่อน   ดวงหน้าของผู้คนที่เกิดขึ้นในสงครามจริงจริงได้เลย

        พวกเรา มักคุ้นเคยกับกวีเซนที่มีความสง่างามบนความเรียบง่าย มีความลุ่มลึกบนเส้นทางที่ราบเรียบ วันนี้ผมได้อ่านงานกวีของซูฟีที่แปลเป็นไทย และขอหยิบงานของกาบีร์มาที่ต้นเรื่องข้างบนนี้ มีคนให้ทรรศนะความงดงามของซูฟีไว้หลากหลายและผมก็เห็นคล้อยตามทรรศนะนั้นในแง่ท่วงทีภาษาและแง่มุมทางวัฒนธรรม วันนี้ผมหยิบบทกวีนี้ขึ้นมาอ่านอีกครั้งอ่านอย่างไม่ติดความคิดชื่นชมใดใด อ่านอย่างให้บทกวีนี้เป็นสายน้ำและให้สมองและความคิดของผมเป็นเพียงก้อนหินกรวดทรายที่อยู่ใต้สายน้ำนั้น ก้อนหินที่ไม่ประเมินค่าอะไรอะไร ก้อนหินที่ไม่มีความเป็นปัจเจกใดใด ผมได้สัมผัสอีกรสชาติหนึ่งของสายน้ำ   รสชาติที่ไม่มีทรรศนะใดตีความไม่ว่าภาษาวัฒนธรรมความเป็นตัวบุคคลหรือความเลวร้ายของใครใคร วันนี้บทกวีของซูฟีได้ผ่านเข้ามาในใจผมโดยไม่ต้องตีความไม่ต้องทำความเข้าใจ และผมก็ไม่สามารถตอบว่ามันไพเราะเพราะพริ้งหรือไม่ ผมไม่สามารถตีคุณค่าใดใดใส่ให้งานกวี ผมไม่บันทึกความทรงจำลงในใจ ลองให้บทกวีนี้ไหลผ่านความคิดของคุณดูบ้างสิครับ เพราะใจของเราคือใจของคนคนเดียวกัน   คือใจของก้อนหินที่ไร้ค่าในสายน้ำนั้น

อนุชา
๒๕๕๑

asa-budhiga

ผลงานนี้ ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ต้นฉบับ.

๑.ก้อนหินที่ไร้ค่า

2011-08-20T19:50:00.001+07:00

ขอให้ ข้าพเจ้า
เป็นผู้ปกป้องบุคคลผู้ไร้ซึ่งการปกป้อง
เป็นผู้นำให้แก่ผู้เดินทาง
ขอให้ความเจ็บปวดของทุกชีวิต
จงปลาสนาการไปสิ้น
ขอให้ข้าพเจ้าเป็นแพทย์และเภสัช
ขอให้ข้าพเจ้าเป็นพยาบาล
แก่สรรพชีวิตในโลกที่กำลังป่วย
จนกว่าทุกชีวิตจะหายจากโรค

เช่นเดียวกับอากาศ
และธาตุอันยิ่งใหญ่เช่นธาตุดิน
ขอให้ข้าพเจ้าเอื้ออาทรเป็นนิจต่อชีวิต
ของสรรพสัตว์อันไม่มีประมาณ

ขอให้ข้าพเจ้าเป็นแหล่งกำเนิดแห่งชีวิต
สำหรับสรรพสัตว์ในทุกภพภูม
ที่แผ่ไปถึงสุดขอบจักรวาล
จนกว่าสรรพสัตว์จะปลอดพ้นจากความทุกข์ด้วยเทอญ

ศานติเทวะ

ผม ได้พลังขึ้นในใจที่จะเริ่มเขียนเริ่มรวบรวม ข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับความตายโดยเฉพาะการวางใจและการเปลี่ยนผ่านบาร์โดแห่งชีวิตไปสู่บาร์โดแห่งความตาย จากบทสวดของท่านศานติเทวะข้างบนนี้ บทสวดที่ทำให้กรุณาผุดขึ้นในดวงจิตบทสวดที่จินตนาการจะพวยพุ่งปิดบังเจตนาและสัญญาในใจของผู้คน บทสวดที่เร้าให้เห็นถึงความงดงามของความเป็นธรรมดา บทสวดที่เอื้ออาทรต่อผู้จนสลายความเป็นใจของเรา

เมื่อ คุณพร้อมที่จะตายคุณก็พร้อมที่จะเริ่มค้นหาชีวิต ขณะที่เราเริ่มค้นหาชีวิตก็คือเราเริ่มค้นหาตัวตน ตัวตนของเราเป็นสิ่งที่ประมวลเอาความสลับซับซ้อนประมวลเอาความหลากหลายเฉกเช่นธรรมชาติที่สลับซับซ้อนพิสดาร เมื่อคุณมองฟากฟ้าด้านทิศตะวันออกในยามเช้า คุณจะพบกับความลุ่มลึกพิสดารของธรรมชาติอันตระการ สีแสงและรูปทรงอันฉาบทาโลกแปรเปลี่ยนไปมา นกน้อยบินว่อนออกหากิน น้ำค้างเย็นชื้นที่ยอดหญ้ายามเท้าสัมผัส เสียงจิ๊ดๆจากแมลงในกอไม้ ใบไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมบ่อบัวนั้น สะบัดแผ่วช้าช้าตามแรงลมในต้นฤดูหนาว ในความพิสดารของธรรมชาติจะพิสดารเพิ่มขึ้นเมื่อตัวเราและจิตเราเข้าซึมซับเข้าดูดกลืนและหล่อหลอมรวมกับธรรมชาติตรงหน้า ยิ่งเราพิจารณาลึกลงไปเราก็แทบจะไม่พบความสุดสิ้นของความเป็นธรรมชาติที่ซ้อนซับขึ้น แต่เมื่อเราพิจารณาจนเรากลายเป็นสิ่งที่พิจารณาแล้ว เราก็จะเห็นการไร้ตัวตนเราเห็นความเรียบง่ายของสิ่งต่างๆรอบตัวและเราก็จะมองธรรมชาติอันหลากหลายพิสดารนั้นจนกลายเป็นความง่ายความเรียบความงาม ดุจดังการเปิดออกของเมฆหมอกที่ปิดบังฟ้าสีฟ้าอันกระจ่างใสนั้น

       เรา เริ่มการมองจิตหรือการค้นหาตัวตนของเราด้วยการผ่อนคลาย การผ่อนคลายเป็นไปดุจก้อนหินก้อนหนึ่งที่จมดิ่งลงไปในท้องมหาสมุทรอันไม่มีที่สิ้นสุด เราปล่อยให้ตัวเรา(หิน)ดำดิ่งลงไปดำดิ่งลงไปจนการดำรงตัวของเราสูญสลาย แล้วหินเล็กๆก้อนนี้ฉับพลันก็กลายเป็นมหาสมุทรอันไพศาล หินเล็กๆก้อนนี้กลายเป็นสัมผัสรู้อันไม่มีประมาณ เราติดยึดว่าตัวเราเป็นตัวเราที่มีรายละเอียดมีน้ำหนักมีรูปทรงมาหลายหลากแบบ ในความนับไม่ได้ของ กาละและชาติภพ หินก้อนนี้อาจจะพบเจอที่ริมธารอาจพบเจอที่ท้องทะเลกว้างใหญ่ พบในป่าดงรกชัฏหรือพบได้ในที่ใดใดในโลกนี้ ความไร้ค่าของหินจะสามารถทำลายการติดยึดของตัวเราได้หรือไม่ เพราะตัวเรากับเพื่อนของเราที่แวดล้อมอยู่รอบตัวรอบบ้านรอบหมู่บ้านรอบจังหวัดรอบภูมิภาครอบประเทศรอบทวีปรอบโลกรอบจักรวาลรอบดาราจักรนั้น ก็มีคุณค่าเฉกเช่นหินก้อนหนึ่งอันไร้ค่าที่หาสาระใดใดไม่ได้ หินที่กำลังจ่อมจมลงไปสู่ท้องมหาสมุทรอันไพศาล ภาวะที่จ่อมจมนั้นไม่มีขนาดไม่มีพื้นที่และไม่มีกาละ แต่เมื่อเราตัวเราที่ไร้สาระนี้กลายเป็นสาระขึ้นมา   ก็เกิดขนาดเกิดรูปทรงเกิดความเป็นไปเกิดเวลาเกิดความต่อเนื่องและเกิดความตาย   เมื่อเรารู้สึกตัวเราเห็นความไร้สาระหรือความมีสาระในตัวเรา เมื่อเรารู้สึกตัวเราก็เห็นเพียงความรู้สึกตัว   เวลาชั่วขณะแห่งปัจจุบันเราทำอะไรไม่ได้มากกว่านั้น เพราะเมื่อทันทีที่เราเริ่มตีความ เราจะเริ่มวัดคุณค่าของสิ่งต่างๆตรงหน้าความคิดของจิตแรกที่ตามออกมาจากปัจจุบันขณะก็กลายเป็นอดีตเสมอ ถึงที่เคยได้ยินใครพูดว่า”ทันที่ที่เราเริ่มมองอดีตก็ปรากฏขึ้น”

        การ เปลี่ยนแปลงของสิ่งต่างๆรอบตัวเราการหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปของธรรมชาติ การเกิดดับของสิ่งต่างๆ การเกิดดับของสัตว์ของพืชพรรณไม้และสิ่งไร้ชีวิตต่างๆเช่นก้อนหินสายน้ำการจางคลายรูปร่างของหมู่เมฆ ก็ล้วนเป็นไปเช่นเดียวกันในความจริงของการเสื่อมสลายเปลี่ยนแปลงไปและบังเกิดขึ้นใหม่ ในที่สุดแล้วชีวิตและไร้ชีพก็ไม่ได้มีอะไรแตกต่างกัน   ในครรลองและลีลาที่เคลื่อนไปของธรรมนี้ วัชรญาณพูดถึงบาร์โดอันคือสภาวะอันเนื่องต่อของสายธารธรรม ซึ่งแบ่งออกเป็นสี่สภาวะคือ บาร์โดแห่งชีวิตหนึ่ง บาร์โดแห่งความตายหนึ่ง บาร์โดแห่งธรรมดาหนึ่งและบาร์โดแห่งการเกิดหนึ่ง   ในสภาวะนั้นอาจเกิดเป็นกรอบใหญ่เช่นความตายและการเปลี่ยนผ่านชาติภพก็ได้ หรือกรอบเล็กเช่นการนอนหลับการฝันภวังค์และการตื่นขึ้น หรืออาจะเล็กย่อยลงไปในภาวะของความคิดและการเกิดดับของดวงจิต   มีคำสอนของท่านโซเกียล รินโปเชที่ว่า   “บาร์โดเหล่านี้คือโอกาสอันทรงพลังแห่งการหลุดพ้น ถือว่ามันเป็นช่วงเวลาที่พิเศษกว่าเวลาอื่นเพราะมันเต็มไปด้วยศักยภาพ ซึ่งไม่ว่าคุณทำสิ่งใดลงไปก็จะส่งผลสำคัญและกว้างไกลยิ่ง ข้าพเจ้าคิดถึงบาร์โดว่าเป็นเหมือนดังช่วงเวลาที่คุณก้าวออกไปตรงขอบหน้าผาช่วงเวลาเช่นนี้คือช่วงเวลาที่คุรุจะสั่งสอนศิษย์ถึงแก่นแท้อันเป็นธรรมชาติที่แท้จริงแห่งดวงจิตของเขา และช่วงเวลาอันทรงพลังอำนาจยิ่งใหญ่ที่สุดคือมรณะกาลนี้เอง”

        ที่ริม ขอบผาก่อนถึงมรณะกาลมีตัวเรายืนอยู่จริงหรือไม่เราควรเห็นความเป็นตัวเราเช่นตัวเราที่เป็นมายาคติบนโลกใบนี้    หรือตัวเราที่เป็นเพียงเศษหินไร้ค่าที่ริมขอบผาแห่งนั้น เมื่อเราเห็นความมีสาระของตัวเราไปพร้อมๆกับความไม่มีสาระของตัวเรา แล้วเราจะหยิบนำหรือไม่หยิบนำสัมภาระทั้งหลายในบาร์โดแห่งชีวิตนี้กระโดดลงผาไปด้วยหรือไม่ แต่เมื่อเราสร้างจินตนาการในความรู้สึกที่ไร้ค่าของเราดุจดังเศษหิน มายาการของจินตนาการจะทำให้เราหลงลอยตัวอยู่กลางหุบเหวโดยไม่ตกลงไปสู่ก้นเหวใช่หรือไม่ เราไม่สามารถทำ ตามคัมภีร์และทฤษฎีที่มองให้เห็นความเป็นจริงว่าจิตเราไม่มี จิตไม่มีกับจิตที่ปราศสาระนั้นต่างกันหรือไม่อย่างไรแค่ไหน

๑๖ตุลาคม๒๕๕๑
anucha
asa-budhiga

ผลงานนี้ ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ต้นฉบับ.

ปักกวาดบล๊อค

2011-08-20T18:53:00.001+07:00

ผมมาเก็บกวาดบล๊อคข้อมูลต่างๆเนื่องจากเปิดมากเกินไป : )
แล้วก็มาถึงบล๊อคอาสาสมัครเตรือข่ายพุทธิกานี้แหละ
มีเมล์อยู่เกือบเจ็ดสิบเมล์ที่ผมเพิ่งได้อ่านวันนี้ทั้งของคุณเล็ก คุณจุ๋ม พี่ปรีดา คุณเพี้ย
คุณมน(นี่ได้ข่าวว่ากำลังจะสละโสด)
ประกอบกับไปอ่านในเว็บของเครือข่ายฯ เอ....เขาก็ยังมีลิงค์มาถึงบล๊อคนี้นี่
อย่ากระนั้นเลย ก็ขอมาปัดกวาดบล๊อกนี้ให้ดูมีชีวิตขึ้นมาหน่อย
เดิมมีการตั้งส่งเมล์อัตโนมัติเวลาเขียนแล้วลิงค์ไปเลยใครจะไม่เอาก็แจ้งบอกด้วย
หรือใครต้องการให้ลงเรื่องอะไรก็แจ้งมาเช่นอย่างคุณเพี้ยจะมีโปรแกรมต่างๆอยู่ประจำ
และใครไปทำกิจกรรมอะไรกันต่อเนื่องก็เขียนเล่ามา
ผมก็จะเอาลงบล๊อคไว้ หรือใครมีไอเดียอะไร

แต่อย่างไรก็ดีถ้าพอทนอ่านสำบัดสำนวนผมได้ผมจะเอาเรื่องสั้นๆที่เคยเขียนไว้ในช่วงต่อเนื่องหลังจากกิจกรรมมีสักยี่สิบกว่าเรื่องมั้งเขียนเป็นตอนๆลงเล่นๆไปพลางๆก่อน

อนุชา เปล่งวิทยา

http://www.facebook.com/anuchagrid
หรือsearch ทางแก้ว ก็จะเห็นผม

อนุชา

"กลับทุกข์กลับสุข"

2011-04-24T22:02:00.000+07:00

ทุกข์กับสุขกลับกันได้จริงหรือ ทุกข์กับสุขเป็นเหรียญสองด้านที่เราปั่นและให้หงายได้ด้วยโชคชะตากระนั้นหรือ ความไม่เที่ยงไม่คงทนของทุกข์เมื่อพลิกออกมาแล้วจะกลายเป็นสุขหรือ หรือสุขกับทุกข์เป็นขั้วตรงข้ามกันจริงหรือเปล่าวันนี้ (๒๔ เมษายน ๒๕๕๔)ผมมาถึงเรือนร้อยฉนำเช้าทีเดียวก่อนเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง วงของกิจกรรมวงใหญ่ทีเดียวประมาณเจ็ดสิบถึงแปดสิบคนกระมัง มีท่านไพศาล เป็นวิทยากร น้องและเจนทีมของเสมฯเป็นกระบวนกร จากเช้าถึงเย็นที่เรือนร้อยฉนำ เจริญนคร

ท่านไพศาลเคยพูดบ่อยๆโดยเฉพาะในคอร์สเผชิญความตายอย่างสงบว่าบนเส้นทางไปสู่ความตายของผู้คนมีความสวยงามมีสิ่งดีเกิดขึ้นไม่ได้มีแต่ทุกข์อย่างเดียว(พูดทำนองนี้เก็บจากความจำไม่ได้บันทึก) แล้วท่านไพศาลก็พูดอีกครั้งหนึ่งในคอร์ส"กลับทุกข์กลับสุข"นี้แต่เป็นโจทย์ให้กลุ่มย่อยได้สนทนากัน

ในกลุ่มสนทนาย่อย(ห้าคน)คุณพ่อคนหนึ่งเล่าให้ฟังถึงการใช้วิธีการ How to เพื่อทำให้ลูกชายที่กำลังเริ่มโตไม้เข้าไปเล่นเกมส์จนติดงอมแงมซึ่งเดี๋ยวนี้เป็นปัญหาที่คุณพ่อคุณแม่ชนชั้นกลางในเมืองต้องเผชิญและต้องรบกับลูกๆในยุคสมัย การสร้างระเบียบการจัดการเวลาและวินัยที่คุณพ่อค่อยๆเรียงลำดับเล่าเรื่องราว ซึ่งทำให้คุณแม่อีกคนหนึ่งที่อยู่ในวงสนทนาฟังด้วยความตั้งใจเป็นพิเศษ อย่างน้อยก็น่าจะได้วิธีที่ทำให้เธอใช้แก้ปัญหาการติดเกมส์ของลูกชายเธอ แล้วเราก็ถกกันต่อไปว่า วิธีการของคุณพ่อท่านนี้เป็นการปล่อยให้ลูกเล่นเกมส์โดยใช้วินัยของตัวเด็กเองความตรงเวลาที่ให้เล่นในช่วงเวลาจำกัดนั้น คุณพ่อต้องคอยแอบดูหรือชำเลืองมองดูจนถึงถึงวันที่ตัวเด็กสามารถสร้างวินัยในตน หลายส่วนอาจมีบทบาทของคุณพ่อซึ่งจะเป็นPrototypeของเจ้าลูกชายตัวน้อยอยู่ ในจุดยืนของผู้ใหญ่และเด็กที่มีจุดยืนต่างช่วงเวลากันการยอมรับซึ่งกันและกันการจัดการกับช่องว่างของช่วงเวลาที่ต่างกันนั้น คุณแม่จะนำไปใช้อย่างไร ในปัญหาที่เรามองคือเรื่องการติดเกมส์ของเด็กในสถานการณ์ที่เกิดปัญหานั้นไม่ใช่องค์ประกอบเดียวที่เกิดขึ้น ในนั้นมันน่าจะมีตัวแปรอื่นๆเช่นความมานะพยายาม ความตั้งใจ การพยายามที่จะแก้ปัญหาของคุณพ่อคุณแม่ก็กลายมาเป็นการกระชับความสัมพันธ์ของครอบครัวเข้ามา ปัญหาของการติดเกมส์คือองค์ประกอบหนึ่งในนั้นและเจ้าสิ่งดีดีที่เกิดขึ้นก็เป็นความต่อเนื่องระหว่างกัน เมื่อมุมตาเราเริ่มกว้างขึ้นภาพรวมนั้นไม่ได้มีเพียงภาพเดียว

ผมคิดกลับมาว่าทรรศเชิงบวกเช่นนี้เป็นทีท่าที่เราสร้างฝันสร้างจินตนาการปกปิดรูปรอยของความทุกข์ความโศกเศร้าบนเส้นทางแห่งความตายหรือเปล่า แล้วเมื่อสืบเข้าไปก็เห็นว่าเมื่อเราตั้งใจหรือเจตนาที่จะปกปิดจินตนาการก็ขุ่นข้องซึ่งอาจจะเป็นไปได้ในกรณีหนึ่งแต่เมื่อเรามองภาพรวมของเหตุการณ์ขณะเกิดขึ้นเราจะเห็นภาพของความจริง มันอาจะไม่ได้เรียกว่าสุขเต็มตัวแต่ความทุกข์ก็ไม่ได้เป็นสิ่งเดียวที่เกิดขึ้น มันแวดล้อมด้วยอีกหลายๆองค์ประกอบ สีสันของดอกไม้รายทางบนเส้นทางแห่งความตายนั้นงดงามทีเดียวเพียงแต่เราจะมองเห็นความจริงตรงนั้นหรือไม่

๒๔เมษายน๒๕๕๔
asa-budhiga

พรวันสงกรานต์

2011-04-13T10:45:00.001+07:00

พรอันเป็นศรี
กระจ่างที่ใจคุณ
จงมาเกื้อหนุน
โลกสวยอำไพฯ

พรที่วิสุทธิ์
พรายดุจแสงไข
ส่องฟ้าส่องใจ
ส่องผ่านในตนฯ

พรเอยพรสวรรค์
ส่งสรรเบื้องบน
ทางที่เดินหน
ทองทาใจเราฯ

ศรีเอยศรีสวัสดิ์
จรัสพุทธไขเขลา
สาดแรงแสงเกลา
นำน้อมในพรฯ
asa-budhiga

๘.ความจริง

2011-04-11T09:51:00.000+07:00

เมื่อความจริงตรงหน้าปรากฏ

ภาพสะท้อน

และสิ่งที่ถูกสะท้อน

ก็ล้วนเป็นความจริง

และเป็นมายาฉับพลัน

เมื่อตรงหน้าผ่านไป ฯ

วิภาวดีรังสิต
๖เมษายน๒๕๕๔

asa-budhiga

ขอเชิญเข้าร่วมการเสวนาและแลกเปลี่ยนมุมมอง เรื่อง “สังคมไทยควรมีทางเลือก ในการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายหรือไม่ อย่างไร : บทเรียนจากประเทศมาเลเซีย”

2011-04-04T16:39:00.002+07:00

เครือข่ายพุทธิกา

ขอเชิญเข้าร่วมการเสวนาและแลกเปลี่ยนมุมมอง เรื่อง

“สังคมไทยควรมีทางเลือก

ในการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายหรือไม่ อย่างไร : บทเรียนจากประเทศมาเลเซีย”

วิทยากร : นายแพทย์โรจน์ศักดิ์ ทองคำเจริญ

วันเวลา : วันที่ 6 เมษายน 2554 เวลา 9.30 – 12.00 น.

สถานที่ : ร้านไตรปิฎก อรุณอมรินทร์ 39

สอบถามรายละเอียด และสำรองที่นั่งฟรีที่ 02 – 8824-387, 02-8860-863 ต่อ 12

ท่ามกลาง สังคมที่เปลี่ยนไป ระบบการดูแลความเจ็บป่วยก็เปลี่ยนไป

ความรับผิดชอบต่อชีวิตผู้คนอยู่ที่โรงพยาบาล

โดยมีแพทย์เท่านั้นที่เป็นผู้จัดการ

ซึ่งทำให้ลดทอนบทบาทของผู้ป่วย ครอบครัว

และชุมชนที่มีความสัมพันธ์เกาะเกี่ยวกัน

จะดีกว่าไหมถ้าเราสามารถที่จะมีทางเลือกในการดูแลผู้ป่วย

โดยเชื่อมโยงทั้ง การดูแลทางกายภาพ และจิตใจ

โดยที่เราสามารถกำหนดได้ด้วยตนเอง

asa-budhiga

เครือข่ายพุทธิกาได้ไปเสนองานอบรม ผู้ต้องขังหญิงมา

2011-04-04T16:38:00.000+07:00

เพื่อนๆ คะ
มีกิจกรรมใหม่ล่าสุดมาชวนเพื่อนๆ ค่ะ คือ
เครือข่ายพุทธิกาได้ไปเสนองานอบรม
ผู้ต้องขังหญิงมา และได้รับการสนับสนุนจากกระทรวงยุติธรรมภายใต้ส่วน
งานของพระองค์ภาเพื่อจัดกิจกรรมให้กับผู้ต้องขังหญิง 2 แห่ง
ที่ทัณฑสถานธนบุรี
และราชบุรี ค่ะ กิจกรรมมีทั้งหมด 8 ครั้ง โดยจัดที่ธนบุรี 4
ครั้งและจัดที่ราชบุรี
4 ครั้ง ครั้งละ 4 วัน ต่อเนื่องกัน แต่ละครั้งเราต้องการทีมงาน 6 คน
ค่ะ
ตอนนี้เรามีพี่หลิ่งเป็นหัวหน้าทีมค่ะ
ใครสนใจอยากมีประสบการณ์หรืออยากมาช่วย
กันทำงานเพื่อผู้ต้องขังหญิงก็รีบสมัครนะคะ
ไม่จำเป็นต้องไปทุกครั้งก็ได้
ใครสนใจรีบแจ้งความจำนงด่วน เพราะเราจะมีประชุมทีมงาน
กันวันที่ 8 เมษายน ศกนี้ ที่เครือข่ายพุทธิกาค่ะ เวลา 13.30 - 16.00 น.
(ซอยอรุณอัมรินทร์ 39) http://www.budnet.org/map.html
โดยมีกำหนดจัดกิจกรรมดังนี้ค่ะ
ทัณฑสถานธนบุรี
ครั้งที่ 1    20 - 23 มิย. 54            พี่หลิ่ง สุ้ย ณี กานต์ เพนกวิน วอก
ครั้งที่ 2    30 สค. - 2 กย. 54    พี่หลิ่ง สุ้ย ณี กานต์ เพนกวิน? ต้องการ
1-2 คน
ครั้งที่ 3    27 - 30 กย. 54            พี่หลิ่ง สุ้ย ณี กานต์ เพนกวิน?
ต้องการ 1-2 คน
ครั้งที่ 4    3 - 6 ตค. 54            พี่หลิ่ง สุ้ย ณี กานต์ เพนกวิน?
ต้องการ 1-2 คน

ทัณฑสถานราชบุรี
ครั้งที่ 1    4 - 7 กค. 54            พี่หลิ่ง สุ้ย ณี กานต์ ต้องการอีก 2
คน
ครั้งที่ 2    20 - 23 กย. 54            พี่หลิ่ง สุ้ย ณี กานต์ ต้องการอีก 2
คน
ครั้งที่ 3    18 - 21 ตค. 54            พี่หลิ่ง สุ้ย ณี กานต์ ต้องการอีก 2
คน
ครั้งที่ 4    8 - 11 พย. 54            พี่หลิ่ง สุ้ย ณี กานต์ ต้องการอีก 2
คน
ต้องการรายละเอียดเพิ่มเติม โทรหาสุ้ย 089-6772967
ขอบคุณค่ะ
สุ้ย

asa-budhiga

แนะนำหนังสือ "การเดินทางออกจากการเป็นบ้า"

2011-03-26T19:38:00.002+07:00

คนบ้า หรือผู้ป่วยโรคจิตเป็นโรคที่เมื่อเราทำความเข้าใจแล้วจะเหมือนกับโรคทางกายอื่นๆ
ที่อาจจะต้องมีการรักษาต่อเนื่องจนตลอดชีวิต มียาทานตลอดชีวิตตลอดจนองค์ประกอบอื่นที่เกี่ยวข้องเช่น ความเข้าใจและเกื้อกูลของสังคม ความรักที่คนรอบตัวตลอดจนสังคมควรให้แก่เขา สิ่งที่จะทำอย่างนั้นได้คือการให้ความรู้และรายละเอียดของโรคนั้นต่อผู้คนและสังคม

ขณะที่พวกเรากำลังมองอนาคตของเราแต่ละคนที่ก้าวไปข้างหน้าด้วยความอยากจะเป็นนี่เป็นนั่น
เราอยากจะเป็นคนรวย เราอยากจะมีอำนาจวาสนา หรือแม้แต่การปฏิบัติธรรมเรายังอยากที่จะ...........
มนุษย์ไม่เคยพึงพอใจกับอะไรที่อยู่ตรงหน้าเลย

แต่กระนั้นยังมีคนอีกพวกหนึ่ง ที่เพียงอยากเพียงพยายามที่จะก้าวเข้ามาเป็นคนปกติเท่านั้น คุณเคยให้โอกาสพวกเขาหรือเปล่า
อนุชา

"การเดินทางออกจากการเป็นบ้า"
เรื่องจากชีวิตจริงของผู้เคยอยู่ในวังวนความทุกข์ทรมาณของการเป็นบ้า
โดย ลอรี่ ชิลเลอร์
อแมนด้า เบนเน็ต
แปลโดย
เครือวัลย์ เที่ยงธรรม
ติดต่อสมาคมสายใยครอบครัว รพ.ศรีธัญญาฯ http://www.thaifamilylink.net/
หนังสือ336หน้า ราคาปก250บาท

เมื่ออายุ17ปีลอรี่ ชิลเลอร์อยู่ในสังคมที่สมบูรณ์แบบของนิวยอร์ค
ทั้งฐานะการศึกษาสังคม หลังจากนั้นหกปีต่อมาเธอพยายามฆ่าตัวตาย
เดินอยู่กลางถนนด้วยเสื้อผ้ามอมแมมในกรุงนิวยอร์ค พร้อมทั้งทรมานกับเสียงที่ก้องอยู่ในหัว
(คัดย่อจากหลังปกหนังสือ)

asa-budhiga

การประชุมและเสวนาเรื่อง “เตรียมตัวตายอย่างมีสติ เพื่อวาระสุดท้ายอันงดงาม” (Towards a Beautiful End: Preparing for Death Mindfully)

2010-07-22T15:44:00.000+07:00

The Thousand Stars Foundation
การประชุมและเสวนาเรื่อง
“เตรียมตัวตายอย่างมีสติ เพื่อวาระสุดท้ายอันงดงาม”
(Towards a Beautiful End: Preparing for Death Mindfully)
วันเสาร์ที่ 21 สิงหาคม 2553 เวลา 8.30-18.00 น.
...ห้อง 105 อาคารมหาจุฬาลงกรณ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
จัดโดย มูลนิธิพันดารา ร่วมกับ ศูนย์จริยธรรมทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

หลักการและเหตุผล
ความตายเป็นส่วนสำคัญที่สุดส่วนหนึ่งของชีวิตและมนุษย์ ทุกคนก็จะต้องตายไม่วันใดก็วันหนึ่ง แต่น่าประหลาดใจว่าผู้คนในสังคมดูจะไม่ได้ให้ความสำคัญแก่ความตายหรือการตายเท่าที่ควร การอภิปรายหรือการประพฤติปฏิบัติเกี่ยวกับความตายมักจะทำกันเมื่อเกิดการตายขึ้น เช่น ในพิธีศพ หรือเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่เห็นได้ชัดว่าความตายกำลังคืบคลานเข้ามาในชีวิตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เช่น ในกรณีของคนไข้ใกล้ตาย ลักษณะเช่นนี้ทำให้สังคมขาดการคิดอย่างต่อเนื่องและเป็นระบบเกี่ยวกับความตายและทำให้ขาดความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับส่วนสำคัญยิ่ง ของชีวิตส่วนนี้ ผลก็คือความตายกลายเป็นสิ่งลึกลับ น่าสะพรึงกลัว เป็นสิ่งที่ต้องพยายามหลบหนีไปให้พ้น หรือเป็นสิ่งที่จะคิดถึงก็ต่อเมื่อเวลามาถึง
ด้วยตระหนักถึงความสำคัญของการคิดคำนึงเกี่ยว กับการตายและความตาย คณะผู้จัดจึงได้จัดประชุมและเสวนาเรื่อง “เตรียมตัวตายอย่างมีสติ เพื่อวาระสุดท้ายอันงดงาม” ขึ้นเพื่อให้นักวิชาการ ผู้ปฏิบัติธรรม และประชาชนทั่วไป ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นจากแง่มุมต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากมุมมองของวิทยาศาสตร์และศาสนา
ในปัจจุบัน วิทยาศาสตร์ได้เข้ามามีบทบาทเกี่ยวกับการตายและความตายในหลายลักษณะ เช่น การแพทย์แผนใหม่มีวิธีชะลอความตายและมีปัญหาเกี่ยวกับเกณฑ์วินิจฉัยการตาย รวมทั้งการเปลี่ยนแปลงนิยามของความตาย นอกจากนี้ก็มีปัญหาเชิงจริยธรรมเกี่ยวกับสิทธิของผู้ป่วยในการปฏิเสธการรักษา หรือแม้แต่การทำการุณยฆาต ซึ่งได้แก่การทำให้ผู้ป่วยถึงแก่ความตายในกรณีที่ผู้ป่วยทนทุกข์ทรมานแสนสาหัสจนไม่มีความหมายที่จะดำรงชีวิตอยู่ต่อไป คำสอนของพุทธศาสนาไม่ว่าเป็นนิกายใดก็มีความเกี่ยวข้องกับความตายและชีวิตหลังตายอย่างชัดเจน ดังนั้น การพบปะกันระหว่างวิทยาศาสตร์กับพุทธศาสนาเกี่ยวกับเรื่องนี้จึงมีความสำคัญ และจะเป็นประโยชน์ทั้งในเชิงวิชาการและในเชิงปฏิบัติแก่บุคคลทั่วไป
การประชุมและเสวนาในครั้งนี้นอกจากจะทำให้ผู้เข้าร่วมประชุมเข้าใจเรื่องความตายดียิ่งขึ้นแล้วยังทำให้้ได้มุมมองต่างๆซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการศึกษา นอกจากนี้ยังก่อให้เกิดการตื่นตัวในสังคมไทยเกี่ยวกับความตายอีกด้วย คณะผู้จัดเชื่อว่าการตื่นตัวเช่นนี้เป็นแรงสำคัญในการผลักดันให้ผู้คนมีชีวิตอยู่อย่างมีคุณค่าและเมื่อวาระสุดท้ายมาถึง ก็จากไปอย่างงดงาม ด้วยจิตที่ไม่ตื่นตระหนกหรือหวาดกลัว แต่เป็นจิตที่ได้รับการเตรียมมาดี
เนื่องจากเรื่องความตายเป็นประเด็นสำคัญในพุทธศาสนาวัชรยานของทิเบตและเรื่องราวเกี่ยวกับทิเบตที่โยงกับความตายเป็นเรื่องที่ได้รับการพูดถึงไปทั่วโลก ในการประชุมครั้งนี้จึงได้มีการเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับความตายในทรรศนะของชาวทิเบตอีกด้วย

วัตถุประสงค์
1. เพื่อปลุกจิตสำนึกของผู้คนในสังคม ไม่เพียงแต่ผู้ป่วยเท่านั้น ให้ตระหนักรู้เกี่ยวกับความสำคัญของการเตรียมตัวตายซึ่งจะทำให้ดำรงชีวิตอยู่อย่างไม่ประมาทและมีคุณค่า
2. เพื่อให้ความรู้แก่สาธารณชนทั่วไปเกี่ยวกับเรื่องความตาย การเตรียมตัวตาย และชีวิตหลังตาย
3. เพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นระหว่างนักวิชาการจากหลากหลายสาขา ผู้ปฏิบัติธรรม และประชาชนทั่วไปเกี่ยวกับความตายและการตาย

วันเวลาและสถานที่
วันเสาร์ที่ 21 สิงหาคม 2553 เวลา 8.30-18.00 น. ณ ห้อง 105 อาคารมหาจุฬาลงกรณ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

จำนวนผู้คาดว่าจะเข้าประชุม
250 คน ประกอบด้วย ผู้ปฏิบัติธรรม นิสิตนักศึกษา นักวิชาการ แพทย์ พยาบาล บุคลากรสาธารณสุข ตลอดจน ผู้ทำงานองค์กรเอกชน และประชาชนทั่วไป

รูปแบบการประชุม
บรรยายพร้อมฉายสไลด์และ/หรือภาพยนตร์ และเสวนากับผู้เข้าร่วมประชุม

อาหาร
ทางการประชุมจะมีอาหารว่างและเครื่องดื่มร้อน/เย็นบริการ ส่วนอาหารกลางวัน ผู้เข้าร่วมประชุมสามารถรับประทานได้ที่โรงอาหาร คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งอยู่ติดกับห้องประชุม

การลงทะเบียน
การประชุมนี้ไม่เก็บค่าลงทะเบียน แต่ขอให้ผู้สนใจลงทะเบียนล่วงหน้าที่
Email: 1000tara@gmail.com โทร. 0806100770 โทรสาร 025285308 ภายในวันที่ 16 สิงหาคม 2553

ประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับ
1. สังคมเกิดการตระหนักรู้เกี่ยวกับความสำคัญของการเตรียมตัวตายอย่างมีสติ ซึ่งจะทำให้เพิ่มคุณภาพในการดำรงชีวิต
2. เกิดการติดต่อสื่อสารระหว่างผู้คนในแวดวงวิทยาศาสตร์และศาสนารวมทั้งประชาชนทั่วไปซึ่งจะทำให้เกิดความเข้าใจร่วมกันและตระหนักถึงความสำคัญของกันและกัน

กำหนดการ
8.30-9.00 น. ลงทะเบียน
9.00-9.15 น. พิธีเปิด
9.15-10.00น. “ข้อคิดเกี่ยวกับชีวิตและความตาย”
ศ. ดร. สมภาร พรมทา (คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย)
10.00-10.45 น. “ตายอย่างพุทธ”
อ. สมฤทธิ์ ลือชัย (พิธีกรรายการธรรมในใจและอาจารย์พิเศษสาขาวิชา
เอเชียอาคเนย์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์)
10.45-11.15 น. พักรับประทานชากาแฟ
11.15-12.15 น. “เผชิญความตายอย่างสว่าง”
นพ. พรเลิศ ฉัตรแก้ว (คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) และ
คุณวรรณา จารุสมบูรณ์ (เครือข่ายพุทธิกา)
12.15-13.00 น. พักรับประทานอาหารกลางวันตามอัธยาศัย
13.00-14.30 น. สนทนาหลากหลายมิติเรื่อง “ชีวิต ความตาย และการุณยฆาต”
ผู้ร่วมเสวนา : พระมหาสมจินต์ สมฺมาปญฺโญ (รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย) รศ. พญ. ศรีเวียง ไพโรจน์กุล
(คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น) รศ. ดร. โสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์
(คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย)
14.30-15.00 น. พักรับประทานชากาแฟ
15.00-16.00 น. ชมภาพยนตร์และสไลด์เกี่ยวกับประเพณีการตายของทิเบต รับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับการ
ประกอบพิธีโพวาเพื่อผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวในทิเบต (เมษายน 2553)
และการนำเสนอเรื่อง “บาร์โด : ชีวิตหลังตาย”
รศ. ดร. กฤษดาวรรณ หงศ์ลดารมภ์ (มูลนิธิพันดารา)
16.00-18.00 น. “คำสอนเกี่ยวกับความตายในพุทธวัชรยาน”
พระอาจารย์กุงกา ซังโป ริมโปเช (วัดต้าชี่กง นครลาซา และวัดเจคุนโด
เมืองยูชู ทิเบตตะวันออก)

asa-budhiga

มีอย่างหนึ่งก่อนความตายมากราย

2010-07-12T17:41:00.001+07:00

    มีอย่างหนึ่งที่เธอควรจะเห็นยามซึมซับกับอรุณเรืองรอง
ว่ามิได้มีแต่อรุณนั้น                                                       ที่คง

     มีอย่างหนึ่งที่เธอควรจะเห็นในเยียบเย็นย่ำยามอัสดง
คือแผดร้อนของเวลา                                                     เที่ยงวัน

     มีอย่างหนึ่งที่เธอควรจะเห็นยามรื่นรมย์สุขสมสรวลสันต์
ว่าทุกข์ยากแค้นลำเค็ญ                                                   ก็มี

     มีอย่างหนึ่งที่เธอควรจะเห็นเมื่อเยาวรุ่นกำดัดเริงร่ายยวนยี
คือรากราคะกรุ่น                                                            ในใจ

     มีอย่างหนึ่งที่เธอควรจะเห็นเมื่อความตายมากรายใกล้
คือเกิดมาทำไม                                                             ในโลก

๑๒มิย.๕๓
ดอกบัวงาม
asa-budhiga

เยียวยากายด้วยใจผ่อนคลาย

2010-06-12T09:05:00.001+07:00

นิตยสาร IMAGE มิถุนายน ๒๕๕๓
เยียวยากายด้วยใจผ่อนคลาย
ภาวัน

ทุกเช้าและเย็นป้าไพจะออกไปจ่ายตลาด และทำ กับข้าวให้ลูกหลาน ตอนกลางวันก็ทำงานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ วันหนึ่งป้าไพไม่สบาย ลูกแนะนำให้ไปตรวจที่โรงพยาบาลประจำจังหวัด หลังจากตรวจร่างกายหมอก็วินิจฉัยว่าป้าไพเป็นโรคหัวใจ

นับแต่วันนั้นป้าไพก็เปลี่ยนไป รู้สึกอ่อนเพลียไร้เรี่ยวแรง ไปจ่ายตลาดกลับมาก็รู้สึกเหนื่อยมาก ในที่สุดก็เลิกไปตลาด จะทำอะไรก็รู้สึกเหนื่อยแม้แต่ขึ้นบันได ในที่สุดจึงลงมานอนข้างล่าง และเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่กล้าไปไหน จึงกลายเป็นคนหงอยเหงา ได้แต่นั่งเจ่าจุกอยู่ผู้เดียว

วันหนึ่งนายแพทย์ใหญ่ผู้หนึ่งกลับมาเยี่ยม บ้าน สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของป้าไพซึ่งเป็นญาติผู้ใหญ่ จึงสอบถามสาเหตุ เมื่อได้คำตอบ แพทย์ใหญ่ก็ตรวจดูร่างกายและถามอาการของป้าไพ แต่ไม่พบอาการของโรคหัวใจ จึงบอกป้าไพว่าร่างกายไม่ได้เป็นอะไรมาก อาจมีอาการอ่อนเพลียบ้างตามวัย

พอรู้ว่าไม่เป็นโรคหัวใจ ป้าไพก็รู้สึกกระชุ่มกระชวยทันที เรี่ยวแรงกลับมา สามารถไปตลาดและทำกิจวัตรต่าง ๆ ได้เหมือนเดิม

ป้าไพไม่ได้เป็นอะไร แต่เพียงได้ยินหมอบอกว่าเป็นโรคหัวใจ ก็กลายเป็นคนป่วยทันที และเมื่อป่วยแล้ว แม้ไม่ได้กินยา ก็หายป่วยฉับพลันเมื่อรู้ว่าความจริงตนไม่ได้เป็นโรคหัวใจอย่างที่คิด

ความเชื่อหรือความรู้สึกนั้นมีผลต่อร่างกายมาก แม้เจ็บป่วยไม่มาก แต่หากมีความเครียด วิตกกังวล เพราะคิดว่าเป็นโรคร้าย หรือเพราะกลุ้มใจเรื่องครอบครัว ร่างกายก็ทรุดลงได้ง่าย ๆ นับประสาอะไรกับคนที่ตรวจพบโรคร้ายจริง ๆ หากวางใจไม่เป็น ก็อาจมีอันเป็นไปได้อย่างรวดเร็ว

หญิงสูงวัยผู้หนึ่งป่วยกระเสาะกระแสะ เข้า ๆ ออก ๆ โรงพยาบาลอยู่หลายครั้ง วันหนึ่งหมอบอกเธอว่า “ ป้าเป็นมะเร็งตับนะ อยู่ได้ไม่เกินสามเดือน” เธอตกใจมาก หลังจากกลับบ้าน เธออยู่ได้แค่ ๑๒ วันก็เสียชีวิต

ก้อนมะเร็งนั้นใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะคร่าชีวิตคน แต่ความตื่นตระหนก ความกังวลและความเครียดนั้นสามารถปลิดชีวิตเราได้เร็วกว่านั้นมาก

เมื่อล้มป่วย เราไม่ได้ป่วยกายเท่านั้น แต่มักป่วยใจด้วย ความป่วยใจสามารถทำให้ความป่วยกายหรือความเจ็บปวดทบทวีหรือเป็นตรีคูณได้ ในทางตรงข้ามหากทำใจให้ผ่อนคลาย เบาสบาย ความเจ็บป่วยหรือความเจ็บปวดก็อาจลดลงเหลือแค่ครึ่งหนึ่งหรือหนึ่งในสาม

ผู้ป่วยที่มีศรัทธาในหมอ มักจะมีอาการดีขึ้นไม่มากก็น้อยทันทีที่ได้พบหมอ นายแพทย์วิลเลียม เฮนรี เวลช์ ซึ่งเป็นผู้วางรากฐานการแพทย์แผนใหม่ในอเมริกา พูดถึงบิดาของตนซึ่งเป็นหมอเหมือนกันว่า “ทันทีที่ท่านเข้าห้องผู้ป่วย ผู้ป่วยจะรู้สึกดีขึ้นทันที บ่อยครั้งมิใช่เพราะการรักษาของท่าน แต่เป็นเพราะการปรากฏตัวของท่านต่างหากที่รักษาผู้ป่วยให้หายได้”

จริงอยู่โรคภัยไข้เจ็บอาจจะไม่หาย แต่ถ้าจิตใจผ่อนคลาย ก็อาจอยู่ได้อย่างปกติสุข ห่างไกลจากความทุกข์ หลายคนแม้มีก้อนมะเร็งอยู่ในร่างกาย แต่ก็สามารถดำเนินชีวิตได้ตามปกติ เพราะเขาไม่มัวกังวลกับโรคภัย แทนที่จะกลุ้มใจกับเหตุร้ายในอนาคต เขากลับใส่ใจกับการทำชีวิตแต่ละวันให้มีความสุข

ความเจ็บป่วยนั้นบั่นทอนร่างกายเราได้ก็จริง แต่เหตุใดเราจึงปล่อยให้มันทำร้ายจิตใจเราด้วย ป่วยกายแล้วไม่จำเป็นว่าจะต้องป่วยใจด้วย พระพุทธองค์เคยตรัสแนะอุบาสกผู้หนึ่งซึ่งป่วยหนักว่า ให้พิจารณาเสมอว่า “ถึงกายของเราจะมีโรครุมเร้า แต่ใจของเราจักไม่มีโรครุมเร้าเลย”

ถึงกายจะป่วยแต่เราก็มีสิทธิเป็นสุขได้เสมอ ขอเพียงแต่เปิดใจรับความสุขที่มีอยู่รอบตัว กนกวรรณ ศิลป์สุข ป่วยด้วยโรคธาลัสซีเมียตั้งแต่เกิด ร่างกายอ่อนแอมาก และอาจมีอายุไม่ยืน แต่เธอก็มีความสุขทุกวัน เธอให้เหตุผลว่า “เลือดเราอาจจะจาง จะแย่หน่อย แต่เราก็ยังมีตาเอาไว้มองสิ่งที่สวย ๆ มีจมูกไว้ดมกลิ่นหอม ๆ มีปากไว้กินอาหารอร่อย ๆ แล้วก็มีร่างกายที่ยังพอทำอะไรได้อีกหลายอย่าง แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่เราจะมีความสุข”

จะมีความสุขอย่างนั้น อย่างแรกที่จำเป็นต้องทำก็คือ ยอมรับความจริงว่าความเจ็บป่วยเกิดขึ้นแล้ว เมื่อใจยอมรับความจริง ก็จะหยุดดิ้นรนผลักไสความเจ็บป่วย ทำให้ใจสงบ ในทางตรงข้ามหากเราปฏิเสธความจริง มัวตีโพยตีพายหรือก่นด่าชะตากรรมว่า “ทำไมต้องเป็นฉัน ?” เราจะยิ่งทุกข์มากขึ้น จิตใจจะเร่าร้อน หาความสงบมิได้เลย

การยอมรับความจริงมิได้แปลว่ายอมจำนน เมื่อเจ็บป่วยก็ต้องหาทางเยียวยารักษา แต่การเยียวยารักษานั้นจะต้องทำที่ใจด้วย มิใช่ทำที่กายเท่านั้น เยียวยาใจเรานั้นไม่มีใครทำได้ดีเท่าตัวเราเอง เมื่อเยียวยาใจให้หายกังวลกลัดกลุ้ม การเยียวยารักษากายก็จะเริ่มต้นทันทีแม้ยังไม่ได้รับยาจากหมอด้วยซ้ำ

ที่มา visalo.org
asa-budhiga

ฝันว่าฝนมา

2010-04-26T20:46:00.005+07:00

สัททุลวิกกีฬิตฉันท์ ๑๙

.....มวลเมฆดำคณะนับคคนานต์นภวะวาม

สาดแสงก็แสงงาม.................................ประหลาด

.....ลมโชยพัดพนประกาศหทยหวาด

แรงซัดสะบัดสาด ..................................ปะป่วน

.....ครางโครมโครมคะคะมึมคะโครมดุจสรวล

โครมโครมระเรรวน .................................แสยง

.....ฝนสายสาด ฤ กระวัดทิฆัมพรแสดง

สุดฟ้าและพัดแรง ....................................ตระหนก

.....นำฉ่ำชุ่มชรอุ่ม ณ ผืนสถิรปก

นำเนื่องอุทกถก ........................................วิธี

.....ไฟลามเรือนก็จะมอดมิแบ่งวณะวิถี

หลอมรวมวิสุทธิ์ศรี ...................................วิเศษ

.....เสื้อสีธรรมะประกายจะส่องศิระประเทศ

ปลดเปลื้องเมื่ออาเพท ...............................จะใส ฯ

.....คือใจนำชยเสมอสิในภยสมัย

ดำเนินนิกรไทย ......................................สะอาง ฯ

บัวรอฝน
๒๔ เมษายน ๒๕๕๓
โค้งบึงดอกบัวงาม

๐๖๓๐ เช้า ๒๔เมษายน๒๕๕๓ นนทบุรี ก่อนฝนโปรยลงมา

คำภาวนาในงานจุดเทียนเพื่อสันติ

2010-03-19T20:26:00.002+07:00

..........พวกเราพร้อมใจกันมา ณ ที่นี้ด้วยสายไยแห่งความรัก
มาด้วยความรู้สึกอาทรต่อเพื่อนมนุษย์ทุกคน
โดยไม่เลือกฝักฝ่าย
แม้จะแตกต่างทางความคิดและสถานะ
ก็ถือว่าเป็นเพื่อนร่วมโลกที่ล้วนรักสุขเกลียดทุกข์

เราทุกคนในที่นี้มาด้วยสายไยแห่งความรัก
ที่ปรารถนาให้บ้านเมืองมีความสงบสันติ
แม้แตกต่างทางความคิดแต่ไม่แตกร้าวในความสัมพันธ์
ในยามที่จิตใจผู้คนกำลังร้อนรุ่ม
ความโกรธเกลียดแผ่คลุมบ้านเมือง
ความแค้นเคืองกำลังคุกรุ่น
มีแต่ความรักและน้ำใจไมตรีเท่านั้นที่จะเรียกสติผู้คนให้กลับคืนมา
และนำพาบ้านเมืองสู่ความปกติสุข

เราไม่สามารถดับไฟด้วยไฟฉันใด
เราย่อมไม่สามารถแก้ปัญหาด้วยความโกรธเกลียดฉันนั้น
ความรุนแรงย่อมไม่อาจชนะความรุนแรง
เวรย่อมไม่อาจระงับด้วยการจองเวร
มีแต่สันติธรรมเท่านั้นที่จะยุติความรุนแรง และนำสันติสุขกลับคืนมา

พวกเราทุกคนในที่นี้มาด้วยสายไยแห่งความรัก
ที่ตระหนักถึงอานุภาพแห่งเมตตากรุณา
ในยามที่บ้านเมืองรุ่มร้อน เมตตากรุณาย่อมรักษาใจให้สงบเย็นได้
ขอให้พวกเราบ่มเพาะความเมตตากรุณา
มิใช่เพื่อความสงบสันติภายในใจเราเท่านั้น
แต่เพื่อแผ่ความสงบเย็นให้แก่ผู้คนรอบข้างด้วย

หยดน้ำหากรวมกันย่อมกลายเป็นหยาดฝน
ที่นำความสงบเย็นสู่แผ่นดิน เปลี่ยนผืนดินแตกระแหงให้ชุ่มฉ่ำมีชีวิตชีวา
ขอให้พวกเราพร้อมใจกันตั้งจิตให้มั่นคงในเมตตากรุณา
เพื่อแผ่พลังแห่งความสงบเย็นให้กระจายไปทั่ว
ชโลมจิตใจของผู้คนทั้งหลายให้ชุ่มชื่น

ในยามที่บ้านเมืองกำลังมืดมนเพราะถูกปกคลุมด้วยหลง
เห็นเพื่อนมนุษย์ที่คิดต่างเป็นศัตรูที่ต้องกำจัด
ในยามที่จิตใจของผู้คนถูกบดบังด้วยความโกรธเกลียด
ขอให้เราทุกคนเป็นเสมือนเทียนส่องสว่างที่ขับความมืดมนในบ้านเมือง
และเปิดใจของผู้คนจนเห็นความจริงว่าเราทั้งหลายเป็นพี่น้องกัน

ขอให้เราทุกคนน้อมใจเป็นสื่อแห่งธรรม
ที่เตือนใจผู้คนให้ตระหนักว่ามนุษย์ไม่ใช่ศัตรูของเรา
ศัตรูของเราคือโลภะ โทสะ และโมหะ
กิเลส ๓ ตัวต่างหากที่เราต้องกำจัด
ไม่ใช่ด้วยความรุนแรง แต่ต้องด้วยสติ ปัญญา และเมตตา

ขอให้เราจุดเทียนส่องสว่างขึ้นในใจ
รักษาไว้ไม่ให้มอดดับ แม้ลมภายนอกจะแรงเพียงใด
และขอให้จุดเทียนต่อ ๆ กันไปเพื่อกระจายความสว่างให้กว้างไกลออกไป

ขอให้พิธีกรรมในวันนี้จงประสานดวงใจของเราทุกคนให้เป็นหนึ่งเดียว
รวมกันเป็นพลังแห่งความดี เพื่อให้ความรักเอาชนะความเกลียดชัง
เพื่อให้สติปัญญาเอาชนะความหลงงมงาย
และเพื่อให้สันติธรรมเอาชนะความรุนแรง

ขอให้ความเป็นมนุษย์ของเราจงอยู่เหนือเส้นแบ่งทางลัทธิอุดมการณ์
หรือความต่างทางศาสนา เชื้อชาติ ภาษา และสีผิว
ทั้งนี้เพื่อเราจะได้เห็นเพื่อนมนุษย์ทั้งหลายเป็นพี่น้องกันและมีเมตตาปรารถนาดีต่อกัน
สมดังพุทธดำรัสที่ว่า

ขอสัตว์ทั้งปวงจงเป็นผู้มีสุข
ไม่ว่าจะเป็นสัตว์น้อยหรือใหญ่
ที่ได้เห็นหรือไม่ได้เห็น
ที่อยู่ใกล้หรือไกล
ขอสัตว์ทั้งหลายเหล่านั้นจงประสบความเกษมเถิด
ขอสัตว์ทั้งหลายอย่าพึงข่มเหงกัน
ไม่ก่อทุกข์แก่กันและกัน ด้วยความโกรธ ความคับแค้นใจ
ขอสัตว์ทั้งปวงจงมีเมตตาต่อกัน
ดุจมารดาถนอมรักบุตร จนแม้ชีวิตก็สละเพื่อรักษาบุตรไว้
บุคคลพึงเจริญเมตตาในใจไม่มีประมาณไม่มีที่สุด
ทั้งเบื้องบน เบื้องต่ำ เบื้องขวาง
ไม่มีเวร ไม่มีศัตรู
เพราะผู้เจริญเมตตาจิตแล้ว
ย่อมถึงพร้อมด้วยศีล
ถึงพร้อมด้วยปัญญาญาณ
และหลุดพ้นจากกามและความเกิดอีก
ขอนำบทความของหลวงพี่ไพศาลที่
http://www.oknation.net/blog/visalo/2010/03/16/entry-1
ซึ่งเป็นคำภาวนาในงานจุดเทียนเพื่อสันติ มาให้เพื่อนๆได้อ่านกันครับ

asa-budhiga

ดับไฟในใจเราก่อนบ้านเมืองจะลุกเป็นไฟ

2010-03-15T16:44:00.000+07:00

.........สถานการณ์ที่ร้อนในปัจจุบัน เพื่อนๆทำอะไรกันอยู่อึดอัดคับข้องก่นด่าประฌามหรือชื่นชม มีธรรมะจากหลวงพี่ไพศาลมาครับ

........บรรยากาศบ้านเมืองตอนนี้ก็คงคล้ายๆ กับห้องที่มันอบอวลไปด้วยไอน้ำมัน ซึ่งพร้อมที่จะระเบิดถ้าเกิดมีใครจุดประกายไฟขึ้นมา ประกายไฟนี่มันก็มีอยู่ในตัวทุกคนอยู่แล้ว ก็คือความโกรธ ความกลัวและความเกลียด ถ้าหากว่าเราไม่มีสติรักษาใจ เมื่อมีอะไรมากระทบก็สามารถที่จะจุดประกายและทำให้เกิดการระเบิดขึ้นได้ ในโอกาสนี้จำเป็นอย่างยิ่งที่เราต้องช่วยกันยับยั้งมิให้เกิดความรุนแรงขึ้นมา อย่างแรกที่เราทำได้คือว่าควรจะละเว้นการพกพาอาวุธ ถ้าเราสามารถที่จะละเว้นการพกพาอาวุธได้ก็จะช่วยป้องกันมิให้สถานการณ์ลุกลามมากขึ้น อยากจะเตือนให้ทุกฝ่ายได้ตระหนักว่าความรุนแรงไม่ใช่คำตอบ ความรุนแรงอาจจะแก้ปัญหาได้ในระยะสั้นสามารถจะนำชัยชนะมาได้แต่ก็ชั่วคราว แต่จะก่อให้เกิดปัญหาที่ถาวรหรือว่ายั่งยืนตามมา เมื่อใดก็ตามที่เราใช้ความรุนแรง เรากำลังเข้าสู่วงจรอุบาทว์ที่ชื่อว่าการจองเวร วงจรแห่งการจองเวร จะทำให้เราจมปลักอยู่ในความรุนแรงและยากที่จะถอนตัวขึ้น แต่ไม่ใช่เราคนเดียวเท่านั้นที่จะจมปลักอยู่ในวงจรนี้ แต่ว่าประเทศชาติทั้งประเทศจะถูกผลักเข้าไปอยู่ในวงจรแห่งการจองเวร และยากที่จะไถ่ถอนออกมาได้

........เพราะฉะนั้นก็อยากให้เราทุกฝ่ายตระหนักว่าความรุนแรงไม่ใช่คำตอบ ไม่สามารถให้ชัยชนะที่ยั่งยืนได้ ขอให้ระลึกว่า ไม่มีศัตรูใดที่เป็นศัตรูถาวร สหรัฐอเมริกาและเวียดนามทำสงครามกันมา ๓๐ ปี ฆ่ากันตายไปเป็นล้านๆ คน สูญเสียกันเป็นจำนวนมาก แต่ทุกวันนี้ก็กลับมาเป็นเพื่อนกัน เราเคยมีการทำสงครามกันระหว่างฝ่ายซ้ายกับฝ่ายขวา จับอาวุธกันในป่าเขา สู้รบกับรัฐบาล คนตายเป็นอันมาก แต่ทุกวันนี้ก็จับมือเป็นเพื่อนกัน เรียกว่าคนที่เราตราหน้าว่าเป็นศัตรูในวันนี้ วันข้างหน้าก็อาจเป็นเพื่อนกันได้ แต่ถ้าเราทำร้ายกันแล้ว เราจะมองหน้ากันได้อย่างไร เราจะอยู่กันได้อย่างไรในสังคมที่เราต้องตราตรึงอยู่กับความเจ็บปวด ความคับแค้น ความพยาบาท ขอให้เราได้มีสติ มีปัญญาที่มองการณ์ไกล สามารถที่จะมองเห็นความคล้ายคลึงกัน ไม่ใช่แต่ความแตกต่างกันเท่านั้น ขอให้เราระลึกว่าเราต้องอยู่ด้วยกันไปจนชั่วฟ้าดินสลาย และไม่มีอะไรที่จะทำให้เราอยู่ได้อย่างสันติสุขนอกจากความรัก ความเมตตา

........วันนี้บรรยากาศกำลังร้อนแรง ทุกคนต่างทำตัวไม่ต่างกับระเบิดที่ยังไม่ได้ถอดสลัก สามารถที่จะเป็นอาวุธที่ทำลายซึ่งกันและกันได้ แต่เมื่อใดก็ตามที่เรามีสติ มีปัญญา มีเมตตา ก็จะช่วยทำให้เรื่องร้ายไม่อาจจะเกิดขึ้นได้ ตอนนี้บรรยากาศยิ่งร้อนแรง ขอให้พวกเราทั้งหลายได้ร่วมกันเปรียบเสมือนกับน้ำที่เย็น ที่สามารถชโลมจิตใจของคนทั้งหลายที่กำลังเร่าร้อนให้สงบเย็นได้ แม้เราจะไม่ใช่คู่ขัดแย้ง แต่เราก็สามารถช่วยแก้สถานการณ์ให้ดีขึ้นได้ ถ้าเรามีเมตตา กรุณา มีสติทำให้ใจสงบเย็น ใจที่สงบเย็นนั้นแหละที่จะช่วยทำให้ประกายไฟที่จะลุกขึ้นมาในใจของผู้คนสงบลงและจะไม่ทำให้เกิดระเบิดที่รุนแรงตามมา ก็ขอฝากพวกเราทุกคน ขอให้รักษาใจให้สงบเย็น ช่วยกันกอบกู้สถานการณ์บ้านเมืองให้กลับคืนสันติสุข และสู่การคืนดีกันได้ในที่สุด

asa-budhiga

AsabudhigA: รับสมัครอาสาข้างเตียง (ดูแลผู้ป่วยเรื้อรังและระยะสุดท้าย)

2010-01-22T21:11:00.000+07:00

AsabudhigA: รับสมัครอาสาข้างเตียง (ดูแลผู้ป่วยเรื้อรังและระยะสุดท้าย)

asa-budhiga

รับสมัครอาสาข้างเตียง (ดูแลผู้ป่วยเรื้อรังและระยะสุดท้าย)

2010-01-22T20:58:00.003+07:00

เครือข่ายพุทธิกา
รับสมัครอาสาข้างเตียง (ดูแลผู้ป่วยเรื้อรังและระยะสุดท้าย

กลุ่มผู้ป่วยโรคมะเร็งเรื้อรัง หรือผู้ที่เจ็บป่วยด้วยโรคระยะสุดท้ายในโรงพยาบาล เป็นอีกกลุ่มหนึ่งที่ต้องการกำลังใจและการช่วยเหลือดูแลจากคนรอบข้าง แม้ว่าโรงพยาบาลจะมีแนวทางการรักษาพยาบาลตามมาตรฐานการดูแลผู้ป่วย ทว่าระบบโรงพยาบาลก็มีภาระในการดูแลผู้ป่วยเป็นจำนวนมากและบุคลากรมีจำนวนไม่เพียงพอ ทำให้ไม่สามารถดูแลตอบสนองต่อความทุกข์ของผู้ป่วยและครอบครัวได้อย่างเต็มที่ โดยเฉพาะสภาวะทางจิตใจที่เป็นทุกข์เนื่องจากความเจ็บป่วยที่รักษาไม่หาย ด้วยเหตุนี้ ในช่วงเดือน เม.ย.-มิ.ย. 2553 นี้ เครือข่ายพุทธิกาจึงอยากเชิญชวนผู้สนใจได้มีโอกาสบำเพ็ญประโยชน์ร่วมกันโดยการทำงานอาสาสมัครช่วยเหลือผู้ป่วยเด็ก โดยเน้นไปที่การดูแลด้านจิตใจ อาทิ การเยี่ยมเยียน ให้กำลังใจ เป็นเพื่อนข้างเตียงผู้ป่วยและครอบครัว และชักชวนให้ทำกิจกรรมเพื่อผ่อนคลายต่างๆ

รายละเอียด

สถานที่ สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติ มหาราชินี อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ

รับอาสาสมัคร จำนวน 15 คน

เปิดรับอาสาสมัคร วันที่ 25 มกราคม-24 กุมภาพันธ์ 2553

สัมภาษณ์ วันที่ 1-5 มีนาคม 2553

อบรม วันที่ 20-21 มีนาคม 2553 (ไป-กลับ)

ระยะเวลาเยี่ยมผู้ป่วย เมษายน-มิถุนายน 2553

การเข้าเยี่ยมผู้ป่วย เยี่ยมผู้ป่วยอย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง

โดยจับคู่อาสาสมัคร 1-2 คน ต่อคนไข้ 1 คน
แลกเปลี่ยนและสรุปการเรียนรู้ เดือนละครั้ง รวม 3 ครั้ง (ครั้งละ 2 ชั่วโมง)

คุณสมบัติอาสาสมัคร
1. ไม่จำกัดเพศ วัย และการศึกษา มีสุขภาพกายและจิตที่ดี
2. สามารถเข้ารับการปฐมนิเทศ อบรม และเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้ตามวันเวลาที่กำหนดได้
3. สามารถเข้าเยี่ยมผู้ป่วยอย่างน้อยสัปดาห์ละครั้งต่อเนื่องตลอด 3 เดือน
4. เปิดใจกว้างพร้อมที่จะเรียนรู้ รับฟัง และให้ความสำคัญกับการทำงานเป็นทีม
เงื่อนไขการเข้าร่วมเป็นอาสาสมัคร
เขียนแนะนำตนเอง โดยมีหัวข้อ ดังนี้

- แนะนำตัวคร่าวๆ และเบอร์โทรศัพท์ที่ติดต่อได้

- เล่าถึงแรงบันดาลใจในการเป็นอาสาสมัครดูแลผู้ป่วย

- ท่านมีทัศนคติหรือมุมมองต่ออาสาสมัครดูแลผู้ป่วยอย่างไร
- เข้าเยี่ยมผู้ป่วยได้ในวัน..................เวลา..................(เช้า / บ่าย / เย็น)
- เข้าประชุมแลกเปลี่ยนได้ในวัน……………………….เวลา…………(เช้า / บ่าย / เย็น)

โดยส่งมาที่ pueypier@gmail.com หรือโทรสาร 02-883-0592 หรือเครือข่ายพุทธิกา 90 ซอยอยู่ออมสิน ถนนจรัญสนิทวงศ์ 40 แขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพฯ 10700 ภายในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2553 โดยจะแจ้งชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกโดยพิจารณาจากการส่งใบแนะนำตัวตามลำดับก่อนหลัง ภายในวันที่ 1 มีนาคม 2553

ติดต่อสอบถาม เครือข่ายพุทธิกา 085-919-7616

พรในมือเรา

2009-12-31T08:19:00.002+07:00

ที่นี่ คือสุข

ที่นี่ คือทุกข์
ที่นี่ ที่รู้
ที่รู้ ที่นี่
ที่รู้ สว่าง
ที่รู้ กระจ่าง
ที่รู้ เป็นพร
พรรู้ สุขทุกข์
สวรรค์ สุขเลิศล้ำ
นรกร้อน รุ่มเร้า
จะกลัว อะไร
เมื่อรู้ ที่เป็น

"พรในมือเรา"

asa-budhiga

14 พฤศจิกายน 2552 กิจกรรม

2009-11-21T15:33:00.001+07:00

.......ตัวแทนพยาบาลในวอร์ดผู้ป่วยประคับประคอง ชั้นที่สาม โรงพยาบาลสงฆ์ พญาไท รับมอบซีดีธรรมะจำนวนสามอัลบั้มประมาณเกือบสองร้อยแผ่น สำหรับใช้เปิดให้ผู้ป่วยในวอร์ด ขออนุโมทนาสำหรับผู้ร่วมจัดทำและผู้ร่วมบริจาคเงิน ในบ่ายวันเสาร์ที่ 14 พฤศจิกายน 2552ที่ผ่านมา

asa-budhiga

ขออนุโมทนาครับ ซีดีมีคุณค่ามากทั้งนั้น โดยเฉพาะรวมพระอาจารย์ในเรื่องมรณานุสติ ทำให้รู้วิธีเตรียมพร้อมด้วยสติเมื่อลมหายใจสุดท้ายกำลังจะมาถึง นอกจากนั้นกำลังหาวิธีใช้ให้เกิดประโยชน์เหมาะกับเวลา-โอกาสและพระแต่ละรูป ขณะนี้มีพระหลายรูปที่ต้องการเยียวยาทั้งจิตใจและสภาพร่างกาย เนื่องจากมะเร็งระยะรุกลามจะทำลายอวัยวะต่างๆเช่นเดินไม่ได้ลุกไม่ได้ รับอาหารไม่ได้ สุดท้ายก็จะเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก จนถึงสิ้นใจด้วยเวทนาที่ต้องใช้ยาช่วยบรรเทา

ปรีดา

อบรมเผชิญความตายอย่างสงบ เดือนตุลาคม

2009-10-08T18:40:00.000+07:00

สวัสดีกัลยาณมิตรและเพื่อนเสมฯทุกท่านค่ะ
เนื่องจากคอร์ส เผชิญความตายอย่างสงบ วันที่ 23-25 ต.ค. นี้
มีผู้ที่ยกเลิกการเข้าอบรมอย่างกะทันหันเป็นจำนวนมาก
จึงทำให้คอร์สเหลือผู้เข้าร่วมอบรมเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้จึงขอความร่วมมือจากทุกท่านช่วยประชาสัมพันธ์คอร์สนี้ด้วยค่ะ

ขอขอบคุณทุกท่านค่ะ
ทีมงานประชาสัมพันธ์ เสมสิกขาลัย รามคำแหง
------------------------------------------------------------------
เผชิญความตายอย่างสงบ วันที่ 23-25 ตุลาคม 2552
วิทยากร
นำโดยพระไพศาล วิสาโล และ ปรีดา เรืองวิชาธร พร้อมด้วยวิทยากรท่านอื่นๆ
บริจาคร่วมกิจกรรม
ท่านละ 4,500 บาท
จำนวนรับสมัคร
เปิดรับสมัครเพิ่มเติม เพียง 20 ท่านเท่านั้น
สถานที่จัด
แสนปาล์มเทรนนิ่งโฮม จ.นครปฐม
สอบถามเพิ่มเติมได้ที่
เสมสิกขาลัย สำนักงานรามคำแหง
จงรักษ์ แซ่ตั้ง 086-510 6949 หรือ นงลักษณ์ รักษาพล
โทรศัพท์ 02-314 7385 ถึง 6 e-mail: semsikkha_ram@yahoo.com

asa-budhiga

Passionately Pink Party

2009-10-05T11:15:00.002+07:00

งาน ชมพูกรุณาพาหญิงไทยฝ่าภัยมะเร็งเต้านม
Passionately Pink Party
วันอังคารที่ 13 ตุลาคม พ.ศ.2552 ตั้งแต่เวลา 9.00 -15.00 น.
ณ โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้าฯ ถนนราชวิถี

เนื่องในเดือนแห่งการรณรงค์ตระหนักรู้ถึงภัยมะเร็งเต้านมสากล กลุ่มวาว WHOW (Women Help Other Women) ซึ่งเป็นกลุ่มก่อตั้งโดยเพื่อนสตรีจิตอาสา และเพื่อนผู้รอดชีวิตจากโรคมะเร็งรวมตัวกันเนื่องในวันแม่แห่งชาติ เพื่อบำเพ็ญประโยชน์และถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถฯ ขอเชิญชวนเครือข่ายเพื่อนมะเร็ง และเพื่อนหญิงผู้ห่วงใยสุขภาพ พบปะในงาน ชมพูกรุณา พาหญิงไทยฝ่าภัยมะเร็งเต้านม“Passionately Pink Party”วันอังคารที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2552 เวลาตั้งแต่ 10.00 -15.00 น. ณ ห้องประชุมใหญ่ชั้น 10 อาคารเฉลิมพระเกียรติ โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้าฯ ถนนราชวิถี กรุงเทพฯ ด้วยบรรยายกาศเป็นกันเอง เปิดงานโดย ผู้อำนวยการโรงพยาบาล นพ.กฤษฎา ดวงอุไร พบกับ นพ.สุรพงษ์ สุภาภรณ์ นายกสมาคมโรคเต้านมแห่งประเทศไทย และทีมแพทย์ ฯ, กลุ่มพยาบาลผู้มีเมตตากรุณา, แนะนำ ชมรม กลุ่มช่วยเหลือผู้ป่วยมะเร็งเต้านมต่างๆ ฟังดนตรีบำบัด เพลงไพเราะจากเหล่านักร้องอาชีพ นักร้องกิตติมศักดิ์ อาทิ คุณจิตติมา เจือใจ, คุณประเสริฐศรี จันทน์อาภรณ์, คุณโซฟี ธนะปุระ ฯลฯ ชมการออกบูธ สาธิตงานศิลปะบำบัด อาชีวะบำบัด การเย็บเต้านมเทียม ดูลายมือ จำหน่ายหนังสือองค์ความรู้และเรื่องน่ารู้ งานเขียนของผู้รอดชีวิตจากโรคมะเร็ง อาทิ คุณปวีณา หงสกุล (ซึ่งให้เกียรติมาร่วมงานและแนะนำหนังสือของท่าน), การละเล่นและแบ่งปันประสบการณ์ดีๆโดยผู้รอดชีวิตจากโรคมะเร็งอาทิ ด้านหัวเราะบำบัด ลมปราณ การตรวจธาตุเจ้าเรือนฟรี แนะนำขอบคุณผู้มีพระคุณ สถาบัน องค์กร หรือบริษัท ห้างร้านเอกชน ที่สนับสนุนงานให้กำลังใจให้เกิด ชมรม หรือกลุ่มช่วยเหลือผู้ป่วยมะเร็งเต้านมต่างๆ

เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศของงานในครั้งนี้ขอความร่วมมือทุกท่านโปรดแต่งกายด้วยเสื้อผ้า หรืออาภรณ์ที่เป็นสีชมพู เพื่อลุ้นรางวัลผู้แต่งกายดีเด่นประเภทต่างๆ รางวัลผู้พาเพื่อนมะเร็งมามากที่สุด รางวัลสำหรับแขกที่ร้องเพลงถูกใจผู้ฟัง ฯลฯ

โปรดตอบรับการร่วมงานมายังกัปตันทีมคุณ Veronika Thananan ,
เครือข่ายมิตรภาพบำบัด ติดต่อ คุณอรวรรณ 081 258 6733, หรือ คุณพาณี 081 206 8604
เครือข่าย รพ.พระมงกุฎ ชมรมคนรักษ์นม ติดต่อ คุณกัญญา 089 519 1771
หรือ คุณสาลี่ 083 159 8280 หรือ คุณสุชาดา 081 274 7605

asa-budhiga

บันทึก "จิตก่อนตาย" โดยผู้ปฏิบัติธรรมก่อนตาย 4 วัน

2009-09-25T08:47:00.001+07:00

ไปเห็นกระทู้ในห้องศาสนา pantip เลยคัดลอกมาครับ

บันทึก "จิตก่อนตาย 4 วัน" โดยผู้ปฏิบัติธรรม

---------------------------------------------------------------------------

บทเรียนก่อนตาย
น้องหมวยนักภาวนานักสู้ ผู้สมเป็นศิษย์มีครู
พฤหัสที่ 3 กันยายน 2552

หมวยลูกศิษย์หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชโช
อายุ30 กว่าๆ เป็นมะเร็ง มากราบลาหลวงพ่อ
ครั้งสุดท้าย ถวายผ้าไตรสังฆทานและปัจจัย
(หมวยเสียชีวิตแล้วเมื่อคืนนี้เอง 7 กันยา)

นาทีที่ 20..............

กราบนมัสการหลวงพ่อ ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณที่
หลวงพ่อ ได้กรุณาส่งไฟล์เสียงไปให้ ตอนที่เข้า
ห้อง ICU แล้วได้ส่งอีกหลายๆครั้ง กับความเมตตาที่
หลวงพ่อได้มีให้อีกหลายครั้ง แล้วก็ทางหมวยเอง
ขอโอกาสถามคำถาม เจ็ดข้อสุดท้าย เพราะคิดว่า
หมวยคงไม่มีโอกาสได้มาอีกแล้ว (โดยให้ผมเป็น
ล่ามให้นะครับ)

โยม: สภาวะจิตของหมวยตอนนี้มีโมหะ จิตออกนอก
แล้วก็ไม่ตั้งมั่น แล้วก็เป็นกลางอยู่ครับ

(ลพ ถามว่าอันสุดท้ายอะไรนะ) แล้วก็เป็นกลางอยู่ครับ

(ลพ ตอบว่า อือถูกแล้ว)

ลพ: อย่าไปกังวลนะว่าจิตจะสว่างหรือไม่สว่าง จิตสงบ
หรือจิตฟุ้งซ่าน สภาวะทั้งหลายเนี่ยะ โดยตัวของมันเอง
เท่าเทียมกัน มันไม่เท่าเทียมกันเพราะว่าใจที่ไม่เป็นกลาง
ที่ไปให้ค่า เพราะฉะนั้นเวลาเราภาวนา บางทีเวลาโดน
ยาเข้าไปบ้าง หรือว่าร่างกายทรุดโทรมบ้าง เบลอๆ
อย่าไปตกใจนะ เบลอ รู้ด้วยความเป็นกลางใช้ได้
ตัวสำคัญไม่ได้อยู่ที่ว่าสภาวะอะไรเกิดขึ้น ตัวสำคัญ
อยู่ที่ว่าเป็นกลางหรือไม่เป็นกลางนะ อย่ากังวลนะ
อย่ากังวลใจ

โยม: ข้อที่สองครับ ตอนที่หมวยเข้า ICU หมวยเค้าก็
เห็นทุกขเวทนาเยอะมาก ในทุกนาที แต่จิตมีกำลังตั้งมั่น
มีตัวรู้ และก็มีขันธ์ห้ากระจายออก ตอนนั้นหมวยไม่ได้ทำ
สมถะเยอะ ไม่ได้ทำตามรูปแบบเยอะ เพราะว่าเข้าโรง
พยาบาลประมาณเดือนนึงแล้ว คราวนี้หลังจากออกจาก
ICU เห็นแต่ความไม่เป็นกลางของจิต เพราะจิตเกิดโทสะ
เพราะว่ามีแต่ได้รับทุกขเวทนาตลอดเวลา (คนที่เป็นล่าม
ให้เริ่มเสียงเครือ แล้วพูดต่อไม่ได้ ต้องให้คนอื่นมาเป็น
ล่ามแทนให้) .....จิตที่ไม่ตั้งมั่นเกิดจากตอนที่ออกจาก
ICU แล้วได้รับทุกขเวทนาเนี่ยะ (ล่ามคนใหม่) ได้รับ
ทุกขเวทนามาก เพราะได้รับยาปฏิชีวนะทุกขนาด
แต่อาการไม่ดีขึ้นมีแต่ทรุด จนหมอบอกจะอยู่ได้อย่าง
มากก็หนึ่งเดือน
(ลพ แล้วนี่อยู่มาตั้งนานแล้ว)

โยม: ข้อสี่ค่ะ ตอนนี้พักอยู่ที่โรงพยาบาล ด๊อกเตอร์โบว์
ทำงานอยู่ ไปอยู่ตั้งแต่วันที่ 25 เห็นจิตที่ชอบไม่ชอบ
เห็นจิตที่ไม่เป็นกลาง เห็นจิตที่ไม่เป็นกลาง ขณะที่ไป
เห็นการเปรียบเทียบของหมอโรงพยาบาลสองโรงพยาบาล

ลพ: คือการภาวนานะอย่าไปกังวลจนเกินไป อันดับแรก
เจริญเมตตา เมตตาร่างกายเรื่อยๆนะ ร่างกายนี้ได้รับความ
ลำบากน่าสงสาร เพราะฉะนั้น อย่าไปรังเกียจมัน พอ
ใจเราเจริญเมตตา ใจเราก็ร่มเย็น ใจร่มเย็นนะ ก็ค่อยๆ
ดูมันไป ดูมันเจ็บ ดูมันตาย เราก็ทำเป็นแค่คนดูแค่นั้น
แหล่ะ บางครั้ง พอเวลาเวทนารุนแรงเนี่ยะ สติเราตามไม่
ทัน โทสะมันขึ้น พอโทสะเกิดขึ้นมาเนี่ยะ อย่าไปตกใจ
กลัวมัน พยายามเจริญเมตตากับร่างกายมันนะ เป็นกลาง
กับมันนะ ดูไปเรื่อย ตัวสำคัญอยู่ที่ความเป็นกลางแหล่ะนะ
แล้วอย่าไปกังวลกับมัน ถ้าเกิดจะตายจริงๆเนี่ยะ อย่าง
ตอนเรายังไม่ตายโทสะมันขึ้นได้ แต่เกิดนาทีวิกฤติจริงๆ
นะเวลาจะตายเนี่ยะ โทสะมันจะไม่ขึ้นหรอก สติปัญญา
มันจะขึ้นมาแทน เพราะฉะนั้น ไม่ต้องไปกังวลตรงนั้นหรอก
เพราะจิตที่เราฝึกมาจนถึงขนาดนี้นะ ขันธ์มันแตกตัวออก
ไปหมดแล้ว พอเราฉุกเฉินขึ้นจริงๆ มันจะทำงานอัตโนมัติ
ตอนที่มันทำงานอัตโนมัติเนี่ยะ จะเห็นขันธ์แยกออกไป
นี่บอกล่วงหน้าไว้เลยนะ ขันธ์มันจะแยกออกไป ขันธ์มัน
ตายนะ แต่ใจที่เป็นผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบานเนี่ยะ มันอยู่ต่างหาก
ไม่เสียทีหรอกนะ อย่าไปกังวล อย่างไรก็ไม่เสียทีหรอก
จิตที่ฝึกมาถึงขนาดนี้ เมื่อก่อนมีองค์นึงนะ อาจารย์วันชัย
เจริญรอยเดียวกันเลย นี่ภาวนาแข็งกว่าอาจารย์วันชัยอีก

ล่าม: อยากจะถามอีกนะคะ ข้อห้าค่ะ
หมวย: จะถามว่าเลิกการประคับประคอง คือ ไม่ขอปั้ม
หัวใจ ไม่ขอ...(ฟังไม่ถนัดว่าพูดอะไร) ไม่ขอเข้า ICU
และไม่ต้องการยาปฏิชีวนะ เลิกที่จะให้มอร์ฟีน บรรเทา
ความเจ็บปวด แต่อีกอันนึงคือ การเลือกที่หมอเลือกให้
เหมือนตั้งใจจะเริ่มรักษาใหม่ให้ดีที่สุด เผื่อว่าจะสามารถ
แก้ไข สถานการณ์ได้ แต่ว่าต้องเริ่มใหม่ แต่ต้องเริ่มให้
ยาเคมีบำบัดใหม่หมดเลยค่ะ

ลพ: จุดสำคัญนะ ร่างกายเนี่ยะทิ้งมันไป ให้หมอเค้าดูแล
ไปนะ หน้าที่เรามีอันเดียวคือรักษาใจเราไว้ เอาใจไว้นะ
ร่างกายปล่อยให้หมอเค้าทำหน้าที่ของเค้าไป

หมวย: เพราะฉะนั้นการที่หนูเลือก เลิกการประคับ
ประคองครั้งสุดท้ายไว้ ถือว่าหนูเลือกทำอัตตวิบากหรือ
มีเจตนาฆ่าตัวตายหรือเปล่าคะ

ลพ: ไม่ได้ฆ่าตัวตายหรอก มันตายเอง

หมวย: ถ้าอย่างนั้นหนูเลือก เลิกการประคับประคองคือ
หนูเลือกเอง อย่างนี้ได้หรือเปล่าคะ มีเจตนาฆ่าตัวตาย
หรือเปล่าคะ

ลพ: เปล่า ไม่ได้อยากฆ่าตัวตายเลยนะ

หมวย: คือ ไม่อยากรับยาปฏิชีวนะ ยาคีโมค่ะ

ลพ: ได้ เราเลือกวิถีชีวิตเราได้นะ ชีวิตเราเนี่ยะสั้นนิด
เดียวนะ สั้นนิดเดียว ครูบาอาจารย์ท่านก็กลับวัดนะ
ไม่ใช่ว่าท่านกลับมา ฆ่าตัวตายซะที่ไหนแหล่ะ
ตายเอง ครูบาอาจารย์หลายองค์นะ มีองค์หนึ่งชื่อว่า
หลวงปู่จัน เขมมฺปัตโต องค์นี้ภาวนาเก่งนะเพราะว่า
ท่านยังเหลืออีกนิดหน่อย มาไม่สบายอยู่กรุงเทพเนี่ยะ
เสร็จแล้วพอท่านจะตายนะ ท่านกลับหนองคาย
พอไปถึงวัดนะ เดินจงกรมได้ เดินจงกรมนะ ตายกระดูก
เป็นพระธาตุเลย
ไม่ใช่ว่าให้หมอเลิกรักษาแล้ว คือ ฆาตกรรมไม่ใช่
คือดูแล้วมัน รักษาไม่ไหว มันรักษาไม่ได้ เราก็ไป
รักษาจิตของเราไว้ แต่อย่างหมอเนี่ยะ ถ้าเค้าจะช่วย
ได้บ้าง คือ ช่วยบรรเทาทุกขเวทนา ฉีดให้ฉีดมอร์ฟีน
ให้ อย่างเนี่ยะมันก็ไม่เป็นไรหรอก

ล่าม: ขอเมตตา หลวงพ่อให้คำแนะนำอันสุดท้ายว่ามี
อะไรยังติดอยู่หรือเปล่า

ลพ: ไม่มีอะไรน๊า ไม่ต้องไปกังวลอะไรหรอก

ล่าม: ข้อสุดท้ายข้อเจ็ดค่ะ ข้อสุดท้ายแล้วค่ะ

หมวย: ขอตั้งใจถวายสังฆทาน

ล่าม: ขอกราบถวายสังฆทาน และปัจจัยเข้าวัด เป็น
โอกาสสุดท้ายที่มาที่นี่ ขอกราบอโหสิกรรมหลวงพ่อ

(ลพ อือ อ้าวดูจิตไป) และทุกคนที่นี้ด้วย ถ้ามีการ
ล่วงเกิน แต่ไม่มีเจตนา

ลพ: อ้าวอโหสินะ เอวัง โหตุ เอวัง โหตุ ....รักษาใจ
อย่างเดียวนะ...
.(ถวายสังฆทาน)
เป็นบทเรียนนะ บทเรียนคนพึ่งภาวนา เวลาเจอสภาวะ
อย่างนี้มันสู้ไหวนะ คนที่ไม่ได้ฝึกไว้เนี่ยะ สู้ไม่ไหว
หรอก อย่างบางคนเวลาจะตายนะให้ญาติมาบอกว่า
พระอรหันต์ มันไม่หันหรอกนะ กินแต่หมูหันแทนเนี่ยะ
ถ้าใจเราฝึกเอาไว้ดีแล้วไม่ว่าอะไรเกิด ขึ้นนะ มันจะ
เห็นนะ ขันธ์มันจะแตกออกมา ขันธ์อย่างไงมันก็แตก
อยู่แล้ว เราก็จะเห็นขันธ์ที่มันแตก แต่ใจยังเป็น
กลาง ถ้าใจไม่ยึดกับขันธ์นะใจไม่ทุกข์กับขันธ์นะ
บางคนพ้นไปเลยก็มี

ในสมัยพุทธกาลนะมีพระองค์หนึ่งท่านภาวนา ทำ
อย่างไรก็ไม่สำเร็จ พอวันหนึ่งท่านรู้สึกว่า จิตใจดี
กว่าวันอื่นนะท่านเชือดคอตัวเอง เชือดคอแล้วยืน
พิงฝานะ รู้สึกน้อยใจตัวเอง เราบวชตั้งชาตินึงนะ
แล้วไม่ได้อะไรติดตัว แต่ท่านมานึกได้ว่าตลอด
เวลาเนี่ยะ ท่านรักษาศีลอย่างดี พอคิดว่าเรามี
ศีลที่ดี จิตใจเบิกบานขึ้นมา อย่างของหมวยเนี่ยะ
ถ้าเราจะมองว่าเราได้ภาวนา เราภาวนาได้เต็มที่
แล้ว ในช่วงเวลาที่ผ่านมา จิตใจจะเบิกบาน

พระองค์เนี่ยะท่านก็มองร่างกายมันตาย เพราะ
ฉะนั้น เวลาที่เราจะตายนะ ต้องตั้งสติไว้ ดูกาย
มันตายลงไป ใจอยู่ต่างหากนะ ฝึกดูอย่างนี้
กายมันตายแล้ว ใจเราอยู่ต่างหาก ใจไม่ทุกข์
ด้วย บางคนก็ได้ธรรมะ

พระองค์ที่ท่านเชือดคอเนียะท่านเป็นพระ
อรหันต์เลย หรือบางคนไม่ได้พระอรหันต์
แต่ได้ธรรมะดีๆไป อยู่ที่นาทีวิกฤติเนียะแหล่ะ

หลวงปู่ดูลย์เคยสอน ตกกระใดพลอยโจน
ท่านสอนสำหรับคนที่ภาวนานะ แต่มันยังไม่จบ
ในนาทีที่มันจะตายนะ เห็นกายมันตายไป ยอม
รับสภาพไป อย่าไปโกรธ อย่าไปเกลียดมันนะ
ดูเฉยๆ เฝ้ารู้เฝ้าดูไป พอมันถึงเวลามันก็ต้อง
ตายไป จิตอยู่ต่างหาก นะจิตไม่เกี่ยวหรอก
-- จบ –

จากใจทีม Wiz: เราหวังว่าเรื่องของน้องหมวย
นักภาวนา นักสู้ผู้ไม่ยอมแพ้ความเจ็บปวด
จะเป็นประโยชน์สำหรับทุกท่าน เราเชื่อว่า
การไว้อาลัยนั้น ไม่เหมาะสมกับน้องหมวย
ดังนั้นการใช้สีตัวอักษรของเราจึงสดใสเบิกบาน
สำหรับน้องหมวยแล้ว การจากไปของน้องหมวย
นั้นควรที่จะต้องชื่นชมยินดี เราเชื่อว่าน้องหมวย
จากไปอย่างสว่างเบิกบาน ได้ดีและมีความสุข
ไปแล้ว ด้วยอานุภาพแห่งการภาวนา สมกับเป็น
นักภาวนาผู้เป็นศิษย์มีครู ไม่มีอะไรเหมาะสม
ไปกว่าการชื่นชมด้วยมุทิตาจิต และอนุโมทนา
ในผลของการภาวนาที่เธอได้ทำมา...ทีม wiz
WIZ.WIMUTTI
ที่มา: http://wiz.wimutti.net/dhamma/dheadlines/files/20090908164150/B4Die.pdf
พระปราโมทย์เทศน์งานฌาปณกิจศพคุณหมวย 11 กันยายน 52
สืบเนื่องจากกระทู้นี้ครับ
http://www.pantip.com/cafe/religious/topic/Y8317119/Y8317119.html

ย่อหน้า สุดท้าย หลวงพ่อเตือนผู้ปฏิบัติธรรมอีกครั้ง โดยยกจุดที่ผิดพลาดของคุณหมวยให้ระวัง ก่อนตาย การตั้งจิตปราถนากลับมาเกิดเป็นคนใหม่ เพื่อปฏิบัติธรรมต่อ ห่วงอนาคต แต่ทิ้งปัจจุบันไป

ขออนุโมทนากับคุณหนึ่ง ประเสริฐ ก. ชมรมพัฒนาจิตฯ SCG
น.พัฒนาองค์กร SCG
และคุณหลี (ดวงใจ) ที่ส่งมาให้ และผู้ที่ทำหน้าที่บันทึกเทป และถอดเทป
และผู้เกี่ยวข้องทุกๆท่านครับ

kaveebsc

หลวงพ่อปราโมทย์
เทศน์งานฌาปณกิจศพคุณหมวย 11 กันยายน 52
ประมาณบ่ายสองโมง

นาทีที่ 22...

ขอกราบท่านอาจารย์...เพื่อนสหธรรมิก ขออนุญาต แสดงธรรมครับผม

แล้วโยมจำนวนมากไม่ทราบจะฟังอะไร เมื่อเช้าก็ฟังไปทีนึงแล้ว (โยมหัวเราะ)
ตอนบ่ายตามมานี่อีก

เรียนมามากแล้วนะ ถึงเวลาที่ต้องลงมือปฏิบัติแล้วเวลามีไม่มากหรอก ดูหมวยสิ
ตายอายุยังไม่มากเท่าไหร่เลย ในชีวิตนะเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนเราประมาท
ไมได้หรอก ไม่ใช่ว่าแก่ก่อนถึงจะตาย เด็กก็ตายได้นะ คนตายเต็มบ้านเต็มเมือง
เนี่ยะถ้าเราประมาทอยู่เราคิดว่าเรายัไม่ตายนะ เราปล่อยชีวิตไปวันหนึ่งวันหนึ่ง
ไม่นานก็หมด

พวกเราชาวพุทธ เป็นบุญเป็นวาสนาแล้ว ที่ได้เจอธรรมะของพระพุทธเจ้า เพราะ
ฉะนั้นอย่าละเลยนะ ทิ้งวันล่วงไป ล่วงไปเรื่อยๆ เสียเวลา เอาอะไรมาแลกก็ไม่ได้
เวลาซื้อไม่ได้จริงหรอก

พวกเราต้องดำรงค์ชีวิตด้วยความไม่ประมาท คำว่า "ไม่ประมาท" ก็คือ ต้องมี
สติเรื่อยๆ สติหน่ะจำเป็นในทุกที่ทุกสถานการณ์ ทุกเมื่อ ถ้าขาดสติก็เหมือนว่า
ตายแล้ว ถ้ามีสติอยู่ ก็เรียกว่า ยังมีชีวิตอยู่ เพราะฉะนั้นคนในโลกเนี่ยะตายตั้งแต่
ยังไม่ทันจะตาย เพราะฉะนั้นพวกเราอย่าทำตัวให้เหลวไหลไปอย่างนั้นนะ
พยายามพัฒนาจิตใจของตนเองให้มันมีสติขึ้นมา เบื้องต้นเราพัฒนาให้มันมีสติ
ต่อไปก็พัฒนาให้มันเกิดปัญญา การจะพัฒนาให้มันมีสติมาเนี่ยะก็ต้องหัดรู้สภาวะ
ไปเรื่อยๆ อย่าไปคิดว่าการปฏิบัติธรรมนั่นยากเหลือเกิน หลวงพ่อไม่เห็นว่ามันจะ
ยากตรงไหนเลย เรียนกับครูบาอาจารย์มา ครูบาอาจารย์สอนง่ายๆ หลวงปู่ดูลย์
ท่านสอนให้หลวงพ่อดูจิตตัวเอง

เมื่ออาทิตย์สองอาทิตย์นี้ก็ไปกราบอาจารย์อนันต์ที่"วัดมาบจันทร์"นะ สาย
หลวงพ่อชา อาจารย์อนันต์ท่านยังเล่าให้ฟังเลยว่า หลวงพ่อชาเคยสั่งนะ
เคยบอกท่านไว้ว่า ต่อไปสอนกรรมฐานให้คนในเมือง สอนดูจิตนะ สอนให้ดูจิตไป
หัดดูจิตด้วยความเป็นกลาง ไม่ยินดีไม่ยินร้าย เนี่ยะหลักปฏิบัติที่เหมาะสำหรับคน
ในเมือง

คนในเมืองเนี่ยะคิดทั้งวัน เอาอย่างพระไม่ได้หรอก พระมีเวลาเยอะ หมดเวลา
บิณฑบาต นะมาทำสมาธิ มาเดินจงกรม ปฏิบัติได้ทั้งวัน แต่โยมไม่มีเวลาขนาด
นั้นหรอก จะลางานมาปฏิบัติมันก็ได้ปีหนึ่งไม่เท่าไหร่หรอก เพราะฉะนั้นเราจะมา
รอว่าเมื่อไหร่ว่างแล้วจะมาปฏิบัติเนี่ยะ มันไม่ทันกินหรอก

กรรมฐานที่พวกเราจะฝึกให้ได้ง่ายเลยนะ คือ การเจริญสติ ในชีวิตประจำวันไว้นี่แหล่ะ
แล้วก็คอยรู้ไป ว่าสภาวะธรรมทั้งหลายเกิดขึ้นมาล้วนแต่ดับทั้งสิ้น
เมื่อกี้ใครฟังพระท่านสวด ออกบ้าง ไม่ออกเลย (หัวเราะ) ...เวรกรรม

ธรรมะท่านออกดีนะ ท่านแจกแจงสภวาะธรรมให้ดู แจกแจงธรรมะนะ
ธรรมที่เป็นกุศล ธรรมที่เป็นอกุศล ธรรมที่เป็นกลางๆ ธรรมทั้งหลายเหล่านี้เกิดแล้วก็ดับ
ธรรมที่หยาบ ธรรมที่ปานกลาง ธรรมที่ปราณีต ธรรมทั้งหลายเหล่านี้เกิดแล้วก็ดับ
ธรรมที่เป็นอดีต ธรรมที่เป็นปัจจุบัน ธรรมที่เป็นอนาคต ธรรมทั้งหลายเหล่านี้ เกิดแล้วก็ดับ
ธรรมทั้งหลายที่เป็นสุข เป็นทุกข์ เป็นกลางๆ ไม่สุขไม่ทุกข์ เกิดแล้วก็ดับ

ท่านแจกแจงธรรมะให้รู้ตั้งเยอะนะ แต่เราไม่รู้จักฟัง ส่วนท่านท่องชื่อของธรรมะให้ฟังนะ
แต่ถ้าเราเห็นธรรมะที่เกิดขึ้นแต่ละตัว แต่ละตัวนะ เช่น จิตที่ประกอบด้วยปิติ เกิดแล้วก็ดับ
จิตที่ประกอบด้วยความสุข จิตประกอบด้วยความทุกข์ จิตทุกชนิดหน่ะเกิดแล้วดับ
ธรรมะทั้งหลายเกิดแล้วดับ ธรรมะในที่ใกล้ ในที่ไกล ธรรมะในที่หยาบ ที่ละเอียด เกิดแล้วก็ดับ
หน้าที่ของพวกเรานะ หัดเจริญสติ แล้วก็คอยดูสภาวะธรรมทั้งหลายที่เค้าปรากฏอยู่

มีสติรู้สภาวะธรรมด้วยความเป็นกลางนะ อย่าลืมคำว่า ความเป็นกลาง

ถ้าเห็นสภาวะธรรมเกิดขึ้นแล้วไม่เป็นกลางก็ใช้ไมได้นะ ไม่ใช่นักปฏิบัติที่ดีหรอก เช่น
เห็นกิเลสเกิดขึ้นแล้วไปเกลียดมันนะ ก็ไม่ถูกต้อง กิเลสเกิดขึ้น หน้าที่ของเราคือ รู้ว่า
มีกิเลสเกิดขึ้น กุศลเกิดขึ้น รู้ว่ามีกุศลเกิดขึ้น รู้เฉยๆ นะ แล้วมันจะแสดงไตรลักษณ์ให้ดู
ธรรมทั้งหลายล้วนแต่แสดงไตรลักษณ์ทั้งสิ้นไม่ว่าธรรมที่หยาบ ที่ละเอียด ที่ใกล้ ที่ไกล
ที่สุข ที่ทุกข์ ที่ดี ที่ชั่ว ธรรมทั้งหลายเนี่ยะเสมอกันด้วยความเป็นไตรลักษณ์ให้เฝ้ารู้ลงไป
ทุกสิ่งเกิดขึ้นมาแล้วดับไป ดับไป ให้เฝ้ารู้อยู่อย่างนี้นะ เรียกว่า
เรามีชีวิตอยู่ด้วยความไม่ประมาท ถ้าเราไม่ตามรู้ ตามดู เราก็หลง
เราคิดว่าตัวเรามีอยู่จริงๆ แต่จริงๆ แล้วไม่มีหรอก มีแต่รูปธรรมนามธรรม
มีแต่ธรรมะจำนวนมากที่มันมารวมตัวกันอยู่ ชั่วคราวแล้วมันก็แตกสลายออกไป

เนี่ยะคนทั้งหลายเนี่ยะคิดว่ามันมีตัวเราอยู่จริงๆ มีญาติเรามีพี่น้องเรา มีพ่อแม่
มีโน่นมีนี่นะ พอเค้าตายไปเราก็เศร้าโศรก ชาวพุทธหน่ะไม่เศร้าโศกหรอก
เราก็เห็นนะว่ารูปธรรมนามธรรมมา แล้วมันก็ดับไป ถ้าเห็นอย่างนี้นะ ใจก็
ไม่มีความเศร้าโศก ไม่มีความลังเลสงสัยในธรรมะ เห็นว่าทุกอย่างเกิดแล้วก็ดับทั้งสิ้น
ไม่ยากอะไรเลย ฝึกไป มันยากตรงที่เราไม่ยอมปฏิบัติหน่ะ เราชอบคิดเอาเอง
ต้องหัดดูสภาวะให้ได้นะ ให้เห็นตัวสภาวะแท้ๆ เลย สภาวะนั่นแหล่ะจะสอนธรรมะเรา
ไม่มีใครสอนธรรมะเราได้หรอก

วันนี้เอาแค่นี้นะ เทศน์อะไรหนักหนา เสียเวลาฟัง เอาเวลาไปภาวนา หลวงพ่ออยู่
กับครูบาอาจารย์นะ เดินทางไปหาครูบาอาจาราย์ ท่านอยู่อีสานนะ เราเดินทางทั้ง
วันทั้งคืน บางทีตลอดคืนนะยังไม่ถึง ยังไม่ถึงวัด

เป็นอย่างไง จิตหนีไปหมดเลย .... เห็นมั๊ยขาดสติ เห็นมั๊ย ใจฟุ้งซ่านเห็นมั๊ย เห็นมั๊ยว่า
จิตขาดสติ ให้จิตมันมีสติสั่งไม่ได้ เห็นมั๊ยตอนนี้สงบกว่าเมื่อกี้ ดูออกไหม เมื่อกี้ฟุ้งซ่าน
ตอนนี้เริ่มสงบลงมา เห็นมั๊ยจิตจะฟุ้งซ่านจิตจะสงบ สั่งไม่ได้ ล้วนแต่ไม่เที่ยงนะ
ให้หัดดูสภาวะไป

เมื่อก่อนก่อนจะเจอครูบาอาจารย์นะไปไกลมาก เดินทางตั้งนาน ไปถึงท่านไปฟังธรรมะ
ไปส่งการบ้านท่านไปรายงานการปฏิบัติ สิบนาที สิบห้านาที จบแล้วนะ หลวงพ่อก็กลับแล้ว
ไม่เอานะ ไม่เสียเวลาอยู่กับท่านนะ เสียเวลาตั้งเยอะ เราใช้เวลาส่วนมากอยู่กับการปฏิบัติ
หลวงพ่อภาวนาตั้งแต่เป็นโยมนะ ไม่ได้เคยคิดว่าเป็นโยมจะภาวนาไม่ได้ เรามีหน้าที่รู้

สภาวะไป ฉะนั้นเราเฝ้ารู้ เฝ้ารู้ เฝ้ารู้ไป ยิ่งเราขยันรู้เท่าไหร่นะ เท่ากับเราทำการบ้านทั้งวันนะ
สักวันเราก็เก่งไปเอง ถ้านานๆ รู้ทีนึงรู้ไม่เก่งหรอก หรือไม่ยอมรู้เลยหลงไปลูกเดียวใช้ไม่ได้
อย่าใจลอย พยายามรู้สึกตัวอย่าใจลอย ขณะเดียวกันอย่าเพ่งจิตให้นิ่ง อย่าบังคับกายให้นิ่ง
อย่าบังคับใจให้นิ่ง ให้กายมันเคลื่อนไหว ให้จิตมันเคลื่อนไหว แล้วมีสติรู้กายรู้ใจไปเรื่อยๆ เรา

ภาวนาเพื่อให้เห็นสภาวะทั้งหลายแสดงไตรลักษณ์ ไม่ใช่ภาวนาให้ทุกอย่างนิ่ง เราไม่ได้ภาวนา
เอาความดี ความถูก ความสงบนะ แต่เราภาวนาเพื่อให้เกิดปัญญาเห็นว่า

ดีก็ชั่วคราว
ชั่วก็ชั่วคราว
ความสุขก็ชั่วคราว
ทุกข์ก็ชั่วคราว
ความสงบก็ชั่วคราว
ฟุ้งซ่านก็ชั่วคราว

เนี่ยะภาวนาให้เห็นว่า ทุกอย่างมันเกิดแล้วดับไปหมดเลย แต่จะถามว่าเราจะทำชั่วได้ไหม
ทำชั่วไม่ได้เด็ดขาด เพราะอะไร เพราะเรามีสติ คนที่ทำชั่วได้ ทำผิดศีลผิดธรรมได้
เพราะมันขาดสติ เพราะฉะนั้นพวกเราคอยรู้สึกตัวนะ กิเลสอะไรผ่านเข้ามาคอยรู้ รู้ให้ทัน
กิเลสครอบงำจิตไม่ได้รับรองไม่ผิดศีลหรอก คนทำผิดศีลได้เพราะว่ากิเลสมันครอบงำจิตใจ
กิเลสมันไม่เข้ามาครอบงำจิตนะ จิตไม่ฟุ้งซ่านหรอก สมาธิเกิดขึ้นเอง ถ้ากิเลส

มันแทรกเข้ามานะ นิวรณ์แทรกเข้ามา จิตก็ไม่สงบจิตก็ฟุ้งซ่าน ไม่มีสมาธิ ปัญญานะ
ถ้ามีสติถึงจะมีปัญญา ถ้าไม่มีสติไม่มี ปัญญาหรอก มีสติเห็นคอยรู้กายรู้ใจ เห็นกายเห็นใจ
มันทำงานไปเรื่อย เห็นไตรลักษณ์ของกายของใจเท่าไหร่เรียกว่า ปัญญา

เนี่ยะศีล สมาธิ ปัญญา เราต้องอบรมไปเรื่อย ด้วยการมีสติบ่อยๆ นะ ถึงจุดหนึ่งวิมุติจะเกิดขึ้น
ตอนที่อริยมรรคจะเกิดนะ ไม่ใช่สั่งให้เกิดได้ ถ้ามันเพียงพอแล้วมันจะเกิดของมันเอง
จิตมันจะเข้าอัปนาสมาธินะ เกิดของมันเอง ถึงเราไม่เคยเข้าฌานนะ ถึงวันนั้นมันจะเข้าฌาน
จิตเกิดในฌาน ไม่เกิดข้างนอกอย่างนี้นะ เกิดขึ้นอยู่แว้บเดียวนะ แล้วก็ดับไปพร้อมกับกิเลส
เราค่อยฝึกเอานะ

อย่างหมวยเนี่ยะ ตั้งอกตั้งใจภาวนามากเลย พลาดนิดเดียว ไปหาหลวงพ่อเวลาตายนะ
สุดท้ายเวลาตาย (ฟังไม่ชัด)... คนไปเจอเยอะเลยนะ ไปลา ทำบุญนะแล้วก็อธิฐานขอให้
ไปเกิดเป็นคน จะได้มาปฏิบัติ ผิดตรงไหนรู้มั๊ย ห่วงอนาคต ทิ้งปัจจุบัน

เพราะฉะนั้นเราอยู่กับปัจจุบันไว้เนืองๆ นะ อย่างเราตั้งใจทำดี ทำบุญทำทานกับครูบาอาจารย์
สร้างความปรารถนาเป็นมนุษย์เราก็เป็นได้นะ เป็นขึ้นมาแล้ว แต่ว่าก็ต้องไปปฏิบัติอีกไปเรียนอีก
เพราะฉะนั้นเราควรมีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน มันไม่เหมาะเอ๊ยอย่าคิดอย่างนั้นสิ ตั้งใจขอมรรคผลสิ
ไม่เอากลัว กลัวว่าเดี๋ยวไปเป็นเทวดาแล้วนาน กลัวอย่างนี้ได้นะ

พอแล้ว เทศน์อะไรนักหนา เสียเวลา ไปๆ เผาๆ นิมนต์ท่านอาจารย์เลยครับ

asa-budhiga

23สิงหาคม2552 รพ.สงฆพญาไท

2009-08-25T18:11:00.013+07:00

..........ใน วอร์ดผู้ป่วยประคับประคอง โรงพยาบาลสงฆ์เป็นรพ.ที่เปิดกว้างให้กับงานอาสาสมัคร พวกเราไม่ใช่หมอหรือบุคคลากรทางสาธารณะสุข พวกเรามีพื้นที่ที่เป็นอิสระมีสายตาของพยาบาลที่มองด้วยการต้อนรับและเชื้อเชิญ ต้องขอขอบคุณพี่ปรีดาที่เข้าไปบุกเบิกพื้นที่ให้ พวกเราไม่ได้คาดหวังใดใดกับงานอาสาสมัครนักแต่อย่างน้อยในการกระทำก็ต้องการความรู้สึกต้อนรับของผู้คนรอบข้างที่เกี่ยวข้อง ตลอดจนการมีพื้นที่ในการกระทำ

..........ท่านรูปหนึ่งประมาณอายุน่าจะ60ต้นๆป่วยเป็นมะเร็งที่ผิวหนังระยะสุดท้ายผมยืนคุยอยู่ประมาณ15นาที มะเร็งที่ผิวหนังเป็นเหมือนแผลดำดำขนาดประมาณหนึ่งในสามของฝ่ามือเป็นจ้ำจ้ำทั่วตัวบางตอนก็มีร่องรอยของแผลที่ยังไม่แห้งเป็นบริเวณบริเวณ มีเวทนาเจ็บไปทั่วตัว จนผมก็ไม่กล้าที่จะถูกต้องตัวท่านในตอนที่เข้าไปคุย ได้แต่นั่งสนทนากับท่านซึ่งจริงๆคือการนั่งเฉยๆ ปล่อยให้ท่านสนทนามากกว่าท่านบอกว่าไม่สามารถรักษาอะไรทางเคมีหรือการฉายแสงเช่นเดียวกับมะเร็งชนิดอื่นๆได้ นอกจากมีเพียงยาพื้นฐานรับประทานประทังอยู่เท่านั้น อารามที่ท่านอาพาธอยู่การหายใจคงไม่สะดวกนัก กรอปกับท่านพูดอยู่ฝ่ายเดียวสักสิบนาทีท่านก็บอกว่าเหนื่อย แล้วท่านก็นอนหลับไป บางทีที่เราจะบรรยายถึงความเมตตาไมตรีหรือมิตรนี่ตัวหนังสือกี่ร้อยกี่พันตัวก็อธิบายสิ่งที่พบเห็นไม่ได้ อย่างที่ผมเห็นเพื่อนอาสาสมัครที่ตรงเข้าไปนวดท่านรูปนี้หลังจากที่ท่านตื่นขึ้นมาแล้ว สัมผัสอย่างมิตรที่ไม่มีกายภาพใดใดมากางกั้นพรมแดนแห่งมิตรไมตรีนั้นเลย สีหน้าของ ท่านที่ผ่อนคลายสบายเมื่ออาสาสมัครที่เป็นเป็นผู้บริหารของบริษัทการเงินใหญ่แห่งหนึ่ง ผู้ไม่มีความรู้ในวิชานวด กรีดนิ้วผ่านหัวคิ้วไปยังหน้าผากของท่าน และตามแขนและลำตัวที่เต็มไปด้วยร่องรอยของแผลดำดำไปทั่วร่างกาย

..........เมื่อภิกษุเข้ามาบวชในความหมายของศาสนาคือการตัดขาดจากครอบครัวจากครัวเรือน ชุมชนของสงฆ์หรือวัดหรือสังฆะควรจะต้องเกื้อหนุนซึ่งกันและกันแต่ในความจริงหรือความจริงในปัจจุบันกลับไม่ใช่ ยามที่ภิกษุอาพาธก็จะมีครอบครัวของภิกษุเดิมมาเยี่ยมมาเฝ้าไข้ ชุมชนของสงฆ์ทำหน้าที่ได้น้อยหรือไม่มากนักกับการดูแลชึ่งกันและกัน ทั้งที่พระพุทธะก็มีข้อกล่าวถึงการดูแลกันภายในสังฆะกันอยู่ในพระไตรปิฎก ที่มุมห้องด้านริมหน้าต่างของวอร์ดรวมพระภิกษุรูปร่างสูงขายาวแขนยาวคะเนอายุน่าจะเจ็ดสิบร่วมแปดสิบปีแล้ว ป่วยเป็นโรคชรา อาสาสมัครคนเดิมเข้าไปขอขมาแล้วเข้าไปนวด สัมผัสร่างกายด้วยใจที่อยากจะให้ผู้ป่วยสบาย มีลูกสาวและญาติผู้หญิงเป็นผู้ดูแลอยู่สามคนรู้สึกแปลกใจที่เห็นภิกษุผู้พ่อแสดงอาการสบายและมีความสุข พลางพูดคุยซักถามกับอาสาสมัครท่านนั้น อาสาสมัครได้เปิดพรมแดนของความคิดหญิงชายระหว่างฆราวาสกับพระภิกษุให้กลายเป็นคนไข้กับผู้ดูแลหรือเพื่อนกับเพื่อนที่มีมิตรไมตรีต่อกัน ลูกสาวเขาก็ถ้าอยากให้ภิกษุผู้พ่อสบายก็สามารถเข้าไปจับเนื้อต้องตัวภิกษุได้ในฐานะแห่งมิตรไมตรี กระทั่งวิธีการนวดที่อาสาสมัครใช้ก็ไม่จำเป็นต้องใช้ความรู้ที่ใดใด แต่ใช้เพียงใจสัมผัสใจรองรับในความปรารถนาดีดีเท่านั้น

..........เย็นวันนั้นเรานัดกันต่อที่จะเข้ามาในวอร์ดผู้ป่วยประคับประคองแห่งนี้อย่างน้อยทุกบ่ายวันอาทิตย์หรือวันใดใดก็ได้ ใครว่างไม่ว่างอย่างไรก็ไม่ต้องนัดแนะกันมากนักก็มาเจอกันที่นี่เลย มาร่วมสร้างมิตรไมตรีระหว่างกัน

25สิงหาคม2552

Asabudhiga

พบว่า การส่งความปรารถนาดีที่อยากให้เกิดสุข ต่อเพื่อนมนุษย์ มิได้จำเป็นต้องใช้ทุนทรัพย์หรือกระบวนยุทธ์ที่ซับซ้อนแต่อย่างใด หากเพียงสัมผัสผ่านความจริงใจ ความอ่อนโยน และลดตัวตนลง
เราก็จะพบว่า แท้จริงเราทุกคนก็แค่นั้นเอง ไม่มีเขาไม่มีเรา
ขอบคุณที่ให้มีโอกาสทำตามใจรัก ขอบคุณและอนุโมทนาบุญร่วมกันนะคะ

saowapa khomsiri

26aug2009

ได้ข่าวอาสาสมัครนักนวดใจบุญแวะไปนวดอีก ทำเอาผู้พบเห็นรวมทั้งเจ้าหน้าที่ ผู้ป่วยและพยาบาลเกิดปลื้มปิติในผลบุญที่ได้ทำด้วยจิตที่เปี่ยมด้วยเมตตา กรุณา ขออนุโมทนาในกุศลกรรมกับทุกๆท่าน ธรรมโอสถช่วยแก้ทุกข์ได้จริง ท่านจิตอาสาช่วยทำการบ้านว่าจะใช้ธรรมข้อใดช่วยให้พระเตียงที่ 4 หายว้าเหว่เนื่องจากไม่มีลูกๆมาเยี่ยมเลย ท่านนั่งนำตาไหลรันทดน่าเวทนาทั้งมะเร็งระยะสุดท้ายและโรคทุกข์ใจ บุญมารออยู่มากมาย ช่วยกันทำครับ จะได้เห็นว่า ทุกสิ่งมันเป็นเช่นนั้นเอง ขอขอบคุณคุณอนุชาที่จัดการให้กิจกรรมก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง

ปรีดา

27aug2009

อาทิตย์กับเมฆฝน

2009-08-25T18:05:00.003+07:00

.....แสง สวยที่ลิบตา

เป็นทางข้าไปสู่ฝัน
กลบแสงก็ดับพลัน

ด้วยเมฆฝนทะมึนมา

.....อาทิตย์อันไกลฟ้า

คือจะจ้าจะเด่นตา
ดำเมฆหลอกโลกหล้า

ที่จะเห็นอาทิตย์ตรง

.....เจิดแสงปราการแดง

จรัสแจรงเป็นกำกง

อาทิตย์กับจิตคง

จักหลอมรวมเป็นจักรวาล

lotusponds 22aug2009

รายงาน16สิงหาคม2552

2009-08-16T18:39:00.003+07:00

......วันนี้แวะไปเยี่ยมคุณเอ๋ที่ชมรมเพื่อนคุณธรรมซึ่งเพิ่งกลับจากสุคคะโต(วัดลพ.คำเขียนที่ชัยภูมิ)มาพอดีคุณเอ๋กำลังจะเตรียมทำdvd ประวัติลพ.คำเขียนและ ลพ.ไพศาลอยู่ก็เลยบอกบุญในการจัดทำ dvd ดังกล่าวมากับเพื่อนๆโดยสามารถโอนเงินมาได้ที่ สินีนาฎ ประเสริฐภักดี ธ.กสิกรไทย สาขาย่อยเซ็นทรัลปิ่นเกล้า เลขบัญชี758-2-52980-3
......ชมรมเพื่อนคุณธรรมเป็นคลังแสงใหญ่ในการจัดเผยแพร่ธรรมะครูบาอาจารย์หลากหลายสายหลายค่ายมีสัดส่วนในตลาดในการเผยแพร่หนังสือซีดีและเอ็มพีสามของผู้ปฎิบัติมากกว่าครึ่งหนึ่งของประเทศโดยไม่ได้คิดค่าใช้จ่าย
......ผมว่าจะไปประสานงานกับคุณเอ๋เพื่อเตรียมจัดห้องสมุดซีดีที่ รพ.สงฆ์ ตามที่พวกเราได้ไปมาเมื่อครั้งที่ผ่านมา ก็ไปพบกับน้องฟ้าสาวชาวญี่ปุ่นหัวใจไทย(เพราะพูดไทยปร๋อ)ซึ่งเพิ่งกลับมาจากสุคะโตและอยู่ที่บ้านคุณเอ๋ด้วย น้องฟ้าแกบอกว่าแกก็เป็นอาสาดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายอยู่ที่ญี่ปุ่นและอยากจะไปดูการดูแลในเมืองไทย พอดีน้องฟ้าต้องกลับญี่ปุ่นในวันที่25 ผมก็เลยนัดว่าวันอาทิตย์หน้า(23)ตอนประมาณเที่ยงจะไปรับแกเพื่อจะไปที่ รพ.สงฆ์ก็น่าจะไปถึง รพ.ประมาณบ่าย1-2โมง ใครจะไปกันบ้างโทรกริ้งกร้างกันน่ะครับ
Asabudhiga

พี่ปรีดาครับพรุ่งนี้ผมจะโทรไปหาครับ

อบรมศิลปะเชิงปฎิบัติการณ์ "ศิลปะเพื่อศิลปะ" ครั้งที่ 4

2009-08-04T20:29:00.001+07:00

ศูนย์ศิลปะฮิวแมน ขอเรียนเชิญท่านผู้สนใจเข้าร่วม อบรมศิลปะเชิงปฎิบัติการณ์ "ศิลปะเพื่อศิลปะ" ครั้งที่ 4 ในวันที่ 12-13 กันยายน 2552เนื่องจากศิลปะมีผลต่อความคิดสร้างสรรค์และจินตนาการของมนุษย์ ด้วยความตระหนักถึงประโยชน์ของศิลปะในเชิงพัฒนาศักยภาพภายใน ทางเราจึงได้จัดโปรแกรมอบรมเชิงปฏิบัติการเรื่อง “ศิลปะเพื่อศิลปะ” ขึ้น เพื่อเปิดโอกาสให้ผู้สนใจได้เข้
ามาทำความรู้จักกับศิลปะและแง่มุมต่างๆของศิลปะอันเป็นประโยชน์ เพื่อให้ผู้เรียนเกิดการเรียนรู้จากภายใน และสะท้อนความรู้สึกนึกคิดผ่านการทำงานศิลปะ อันจะนำไปสู่ความหลากหลายของทางเลือก เกิดการปรับเปลี่ยนมุมมอง รวมทั้งเกิดการพัฒนาความเข้าใจในตนและพัฒนาศักยภาพภายในของตนต่อไป อบรมเชิงปฏิบัติการทางศิลปะ: “ศิลปะเพื่อศิลปะ” หรือ Art for art sake เป็นกิจกรรมที่ผู้เรียนจะได้เรียนรู้และสัมผัสศิลปะอย่างสอดคล้องกับศิลปะนิสัย ผ่านการสร้างสรรค์ที่หลากหลาย ผสมผสานสมาธิ ความรู้สึก และจินตนาการลักษณะกิจกรรม เป็น Spontaneous Art โดยใช้ สีน้ำ อะครีลิค ชาโคล ดินเหนียว และ ปะติด ฯลฯ
จัดขึ้นในวันเสาร์ และ อาทิตย์ที่ 12-13 กันยายน 2552 เวลา 09.00-17.00 น.ที่ศูนย์ศิลปะฮิวแมน สาธุประดิษฐ์ 19 (นาราธิวาสฯ 24) โดย แสงอุษณีษ์ นวะมะรัตน,ญาดารัตน์ บาลจ่าย Therapeutic Art Specialists และ พิธาน เตชะนิติ Artist Illustrator
รับสมัคร จำนวน 15 ท่าน (บุคคลทั่วไป ไม่จำเป็นต้องมีความเชี่ยวชาญทางศิลปะ)ราคา 2,600 บาท (รวมค่าอุปกรณ์ และอาหารว่าง)ชำระเงินผ่าน ธนาคารกุงเทพ สาขาสาธุประดิษฐ์ ประเภทออมทรัพย์ ชื่อบัญชี ฮิวแมนเซนเตอร์ เลขที่บัญชี 171-4-18418-9 และส่งหลักฐานการโอนเงินมาที่โทรสาร 02-674-1323พร้อมทั้งระบุชื่อ และเบอร์โทรศัพท์

สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่
02 674-1323, 087 975 4022,
art4human@gmail.com
www.art4human.com
Asabudhiga

พบปะ1สิงหาคม2552

2009-08-01T20:37:00.007+07:00

วันนี้มีอาสามาพบปะกัน6คนแต่ละคนอิ่มบุญกลับบ้านไปตามๆกัน
หลังจากทานอาหารกลางวันอันแสนเอร็ดและตบท้ายด้วยเค๊กโยเกิร์ต เราก็ได้สนทนากันถึงแนวทางและทิศทางของแต่ละคนในงานอาสาสมัคร ที่ร้านรถเสบียง สามเสน แล้ว
หัวหน้าคณะคือคุณปรีดาก็พาเราไปที่หน่วย palliative careที่โรงพยาบาลสงฆ์
และไปนั่งตาปรอยฟัง(ก็อิ่มนี่) คุณพรทรัพย์ หัวหน้า ward สรุปรายละเอียดเกี่ยวกับหน่วยงานนี้ใน รพ.สงฆ์
กระทั่งในบางกรณีก็ต้องมีการติดตามผลไปนอกสถานที่เพราะข้อจำกัดบางประการของการดูแลสงฆ์ในสังฆะของสงฆ์เอง ในward มีพระภิกษุอาพาธอยู่ประมาณ7-8รูป เท่าที่ดูแต่ละรูปอยู่ในวัยเกิน60ทั้งสิ้น
โรคที่เป็นก็แตกต่างกันเช่นอัมพฤกษ์อัมพาต โรคการลืมเลือนความทรงจำ โรคมะเร็ง โรคคนแก่
อาสาสมัครหญิงของเราก็อาสาเข้าไปนวดท่านที่เป็นอัมพฤกษ์ ที่เหลือก็นั่งสนทนากับท่านต่างๆในward
จนเย็นเกือบห้าโมงจึงได้กลับบ้านกัน

อาสาท่านใดสนใจที่จะเข้าไปดูแลหรือช่วยงานใดใดในwardที่ รพ.สงฆ์กรุณาติดต่อได้ที่คุณปรีดาหรือมาทางผมก็ได้จะประสานงานกับคุณปรีดาให้

พบกันครั้งต่อไปประมาณกลางเดือนตุลาคม รายละเอียดจะแจ้งให้ทราบอีกครั้ง แต่น่าจะเดินทางไปต่างจังหวัดเช้าไปเย็นกลับ

Asabudhiga

นัดพบปะเสาร์ที่ 1 สิงหาคม 2552

2009-07-22T17:24:00.006+07:00

เสาร์ที่ 1สิงหาคม 2552 1115-1130 นัดกินข้าวกันที่ "ร้านรถเสบียง"ตรงข้ามสถานีรถไฟสามเสน(ถนนด้านใน)หรือหลังโรงพยาบาลวิชัยยุทธิ์ โดยทานไปอยากจะคุยภาพรวมของงานอาสาสมัครดูแลผู้ป่วยในช่วงที่ผ่านมา เสร็จแล้วก็จะไปต่อกันที่โรงพยาบาลสงฆ์ในตอนบ่ายน่าจะเป็นสักบ่ายสองซึ่งคุณปรีดาจะพาชม กิจกรรมที่โรงพยาบาลสงฆ์

แล้วพบกันครับ

Asabudhiga

“ศิลปะของความตาย ความหมายของการมีชีวิต”

2009-07-17T20:24:00.002+07:00

เครือข่ายพุทธิกา และเสมสิกขาลัยขอเชิญท่านเข้าร่วมอบรมแบบไป-กลับ 2 วันในเรื่องที่คุณอยากรู้และเข้าใจ “ศิลปะของความตาย ความหมายของการมีชีวิต”
ชีวิต ล้วนมีปลายทางเดียวกันคือ ความตาย เป็นตรรกะซึ่งแต่ละชีวิตต่างรับรู้ร่วมกัน หากแตกต่างด้วยท่าทีและความหมาย แล้วคุณล่ะ? “ความตาย” เป็นมิตร คนแปลกหน้า หรือศัตรู ฯลฯ และความหมายเหล่านี้ส่งผลต่อการมีชีวิตอยู่ของเราอย่างไร
ขอเชิญชวนปัจเจกชนผู้สนใจร่วมเดินทางไปกับการค้นหา “ความหมาย” ที่ความตายก่อให้เกิดขึ้นกับชีวิต ผ่านกิจกรรมหลากหลาย อาทิ สนทนาทางความคิดที่เปิดกว้างสำหรับผู้มีความสนใจร่วมกัน สื่อสารและเผชิญหน้ากับความรู้สึกต่างๆ ของตนเองผ่านดนตรี คิดคำนึงถึงชีวิตเมื่อทุกสิ่งเป็นไปได้ สำรวจอุปสรรคขวางกั้นผ่านจังหวะของเสียงภายใน สนทนาอย่างคลี่คลายกับการเชื่อมต่ออันผุดพราย ทดลองสร้างสรรค์การโอบอุ้มและแบ่งปันความหมายที่ก่อเกิดผ่านบทกวี ดนตรี และงานศิลปะ
อาจบางทีที่บางความหมาย และเสียงบางเสียงภายในของเราได้เปิดออก อาจบางทีที่บางพื้นที่ในหัวใจได้รับการรับฟัง อาจบางทีที่ชีวิตและความตายจะสร้างความหมายหนึ่งเดียวกันได้ ณ ที่นี่ และเดี๋ยวนี้
ระหว่างวันที่ 8-9 สิงหาคม 2552 ( 09.00 - 16.30 น.)
สถานที่ โรงแรม The Rich ถนนพระราม 5 จ.นนทบุรี
วิทยากร เมธี จันทรา วรรณา จารุสมบูรณ์ และวริสรา กริชไกรวรรณ
บริจาคร่วมกิจกรรม 2,060 บาท รับสมัครจำนวน 30 ท่าน เริ่มสมัครได้ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป
บริจาคเข้าร่วมกิจกรรม โอนเงินเข้าธนาคารกรุงศรีอยุธยา สาขาอรุณอมรินทร์ ประเภทออมทรัพย์
ชื่อบัญชี เครือข่ายชาวพุทธเพื่อพระพุทธศาสนาและสังคมไทย เลขที่ 157-1-17074-3 และ
แฟกซ์สลิบใบโอนเงินพร้อมชื่อ นามสกุล เบอร์โทรศัพท์ ระบุว่าสมัครอบรมศิลปะของการตายฯ มาที่โทรสาร 02-883-0592
สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ เครือข่ายพุทธิกา
ณพร นัยสันทัด ๐๒-๘๘๓-๐๕๙๒, ๐๒-๘๘๖-๙๘๘๑

เพี้ยครับโรงแรมน่าจะเป็นริชมอนใช่ไหม

Asabudhiga

กูเกิลทำเก๋ ชวนเก็บ"คำสั่งเสีย"ไว้บนโลกออนไลน์

2009-07-17T20:12:00.002+07:00

กูเกิลเชิญชวนคนไอทีกรอก"คำสั่งเสีย"เพื่อเก็บรักษาไว้ในบริการ Google Health บริการเก็บประวัติสุขภาพออนไลน์ฟรีที่กูเกิลเปิดให้บริการมาระยะหนึ่งแล้ว เชื่อว่าจะทำให้ผู้ป่วยหนักที่สื่อสารไม่ได้สามารถแจ้งคุณหมอได้โดยตรงว่าต้องการให้ทำหรือไม่ให้ทำสิ่งใด โบราณท่านว่าอย่าประมาทเพราะอนาคตนั้นไม่แน่นอน วันนี้ Google Health เปิดฟีเจอร์ใหม่ที่ให้สมาชิกสามารถกรอกข้อมูล"คำขอพิเศษ"ไว้รับมือหากเกิดกรณีไม่คาดฝันที่อาจทำให้ไม่สามารถสื่อสารกับแพทย์ผู้รักษาพยาบาลได้ จุดนี้ Roni Zeiger และ Julie Wilner ตัวแทนจากทีมงาน Google Health ระบุว่าแบบฟอร์มสำหรับเก็บข้อมูลคำขอนี้สร้างขึ้นบนความร่วมมือระหว่างองค์กรดูแลผู้สูงอายุ โดยกูเกิลจะเปิดให้ดาวน์โหลดแบบฟอร์มดังกล่าวฟรี เมื่อผู้ใช้กรอกข้อมูล เซ็นต์ชื่อกำกับ และสแกนขึ้นเก็บบน Google Health ก็จะสามารถใช้เป็นเอกสารที่มีผลทางกฏหมายในประเทศสหรัฐอเมริกาด้วย Google Health เป็นบริการที่เปิดให้สมาชิกสแกนเอกสารการรักษาพยาบาลเพื่อเก็บรักษาไว้เป็นประวัติด้านสุขภาพบนโลกออนไลน์ เชื่อว่าจะช่วยลดปัญหาความยุ่งยากเรื่องการขอประวัติการรักษาจากโรงพยาบาลได้มากในกรณีที่ผู้ป่วยต้องการเปลี่ยนโรงพยาบาล กูเกิลบอกว่าบริการ Google Health จะช่วยลดการใช้กระดาษในการรักษาพยาบาลได้ และช่วยให้ผู้ใช้สามารถจัดการข้อมูลสุขภาพได้ง่ายกว่าเดิม
ที่มาผู้จัดการออนไลน์

พุทธิกาลองนำร่องกรอกพินัยกรรมกันในgoogleกันไหมครับ ?
Asabudhiga

แจ้งยกเลิกการนัดพบปะเดือนกรกฏาคม

2009-07-10T21:36:00.007+07:00

เพื่อนๆ
แจ้งยกเลิกการนัดพบปะในวันเสาร์ที่18กรกฏาคมนี้ครับ

อนุชา
Asabudhiga

พบปะเดือนกรกฏาคม ๒๕๕๒

2009-07-04T17:55:00.011+07:00

ฉบับที่1.หนแรกผมคาดว่าจะเคาะระฆังเรียนสมาชิกหลังวันหยุดยาวในต้นสัปดาห์หน้า
แต่พอดีได้รับเมล์จากพี่ปรีดาวันนี้เลยรีบเอามาลงก่อน
งานนี้ดูจะofficial กว่างานพบปะหนก่อนๆจึงอยากเช็คกำลังพลก่อนช่วยแจ้งมาที่ผมจะได้แจ้งให้พี่ปรีดาและทาง รพ.สงฆ์ทราบครับ
อนุชา
Asabudhiga
4กรกฎาคม2552

ฉบับที่2.ท่านผู้ใจบุญ มีปัญญาทั้งหลาย

อยากขอผู้ยืนยันร่วมงานวันที่ 18-07-09 นี้ครับ ที่ รพ.สงฆ์ และช่วยกันปรับปรุงเพิ่มเติมรูปแบบกิจกรรมให้มีสาระกว่านี้ด้วยครับ
ลักษณะการคุยกันน่าจะเป็นคือ
10.00 ผมขอให้คุณพรทรัพย์ สรุปรูปแบบการทำประคับประคองของที่นี่
11.00 ช่วงเพลมีการป้อนอาหารพระและบริการพระตามสมควร
12.00 รับประทานอาหาร
13.00 งานจิตอาสาสำหรับสงฆ์ ควรพัฒนาอย่างไรให้กว้างและเกิดประโยชน์มากขึ้น
14.30 แลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์
16.00 ปิดงาน

ผู้เข้าร่วมงาน
กรุณาแจ้งล่วงหน้าเพื่อจัดเตรียมอาหารกลางวันและเครื่องดื่ม ภายใน 10-07-09
สามารถนำผลไม้ไปถวายพระได้และสามารถเก็บไว้ฉันวันอื่นๆได้(อาหารบางอย่างอาจไม่ถูกกับโรค)
ขอขอบคุณมาก
ปรีดา
4กรกฎาคม2552

ฉบับที่3
ผ่านวันเข้าพรรษามาหลายวันและมีการสอบถามเพื่อนๆ
หลายคนติดขัดกับการนัดในวันเสาร์ที่18
ผมเลยโทรคุยกับพี่ปรีดาและตกลงว่าจะเลื่อนไปก่อนครับ
รายละเอียดคืบหน้าประการใดจะแจ้งให้ทราบใน blog นี้อีกครั้งครับอนุชา

การประชุมและเสวนาเรื่อง “โอบกอดสังคมด้วยรักและกรุณา” Tentative Program: Embracing Society

2009-06-27T21:06:00.006+07:00

การประชุมและเสวนาเรื่อง “โอบกอดสังคมด้วยรักและกรุณา”
ห้อง 105 อาคารมหาจุฬาลงกรณ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วันที่ 8-9 สิงหาคม 2552
จัดโดยมูลนิธิพันดาราและศูนย์จริยธรรมทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

มูลนิธิพันดาราได้จัดประชุมเสวนาเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา จิตวิญญาณ วิทยาศาสตร์ และทิเบต/หิมาลัยศึกษา มาตั้งแต่ปี 2547 การประชุมเสวนานี้เป็นการให้พื้นที่แก่นักวิชาการ นักคิด นักเขียน ผู้ปฏิบัติธรรม และประชาชนทั่วไปได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับประเด็นต่างๆที่น่าสนใจ ในปี 2552 นี้ มูลนิธิจะจัดประชุมเรื่อง “โอบกอดสังคมด้วยรักและกรุณา” เพื่อให้สังคมได้ตระหนักถึงความสำคัญของการบ่มเพาะความรักความกรุณาอันจะนำไปสู่สันติสุขในจิตใจ ในสังคมและในระดับสากล

ลงทะเบียนล่วงหน้า
ไม่เก็บค่าลงทะเบียน กรุณาแจ้งความจำนงภายในวันที่ 25 กรกฎาคม 2552 Email: 1000tara@gmail.com มือถือ 0869775867 หรือทางโทรศัพท์/โทรสาร 025285308

หมายเหตุ
ที่งานมีอาหาร หนังสือ CD เพลง สินค้าทิเบต/หิมาลัย และสินค้าที่ได้รับแรงบันดาลใจจากพุทธศิลป์และวัฒนธรรมทิเบต จำหน่ายในราคาย่อมเยา รายได้หลังหักต้นทุนสนับสนุนกิจกรรมของมูลนิธิพันดารา

Asabudhiga

The Quantum and the Lotus

2009-06-24T20:03:00.006+07:00

ชื่อหนังสือ : ควอนตัมกับดอกบัว
การเดินทางสู่พรมแดนที่วิทยาศาสตร์และพุทธศาสนามาบรรจบ
ผู้แต่ง : มาติเยอ ริการ์ และ ตริน ซวน ตวน เขียน / กุลศิริ เจริญศุภกุล และ บัญชา ธนบุญสมบัติ แปล
รายละเอียดย่อ
เราทั้งมวลล้วนเกิดจากฝุ่นละอองของดวงดาว เป็นพี่น้องของผองสัตว์ป่า เป็นเครือญาติกับมวลดอกไม้ในท้องทุ่ง เราทั้งมวลล้วนบอกเล่าเรื่องราวของจักรวาล เพียงเราหายใจ เราก็เชื่อมโยงเข้ากับสรรพสิ่งที่อาศัยอยู่บนโลกใบนี้
เพราะมีอยู่ในหนึ่งอะตอม
จึงมีอยู่ในทุกอะตอม
โลกทั้งมวลก้าวล่วงสู่ที่นั้น
ลึกล้ำจนมิอาจหยั่งถึง
(จากพระสูตรของพระพุทธเจ้า)

เพื่อเห็นโลกในเม็ดทราย
และสรวงสวรรค์ในดอกไม้ป่า
จงวางความเป็นอนันต์ไว้บนฝ่ามือ
และความเป็นนิรันดร์ไว้ในโมงยาม
(วิลเลียม เบลค)

เอกภพมีจุดกำเนิดหรือไม่? การปรับแต่งอย่างประนีตเหมาะเจาะจนน่าพิศวงของเอกภพ แสดงว่ามี "หลักการแห่งการสร้าง" บนโลกของเราใช่ไหม? หากใช่ ย่อมหมายความว่า โลกมีพระเจ้าผู้สร้างเช่นนั้นหรือ?
การตีความ ความจริง แบบฟิสิกส์ควอนตัมที่เปลี่ยนฐานคิดจากเดิม คล้ายคลึงหรือแตกต่างจากการเข้าใจ ความจริง ของพุทธศาสนาอย่างไร?...และอีกหลายคำถาม
ควอนตัมกับดอกบัว จะนำผู้อ่านไปร่วมค้นหาคำตอบเหล่านี้ ผ่านบทสนทนาอันแหลมคมของสองสายธารความคิด ระหว่างคำสอนในพุทธศาสนาและผลการค้นพบของวิทยาศาสตร์ใหม่

ขอเชิญร่วมเสวนา
พุทธศาสนากับวิทยาศาสตร์
ความเหมือนในความต่างระหว่างจิตวิญญาณและควอนตัม
วันเสาร์ที่ ๑๘ กรกฎาคม ๒๕๕๒
เวลา ๑๓.๐๐ – ๑๖.๓๐ น.
ณ ห้องประชุมประภาศน์ อวยชัย
ชั้น ๔ อาคารเอนกประสงค์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ท่าพระจันทร์)
วิทยากร

พระครรชิต คุณวโร
โสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์
บัญชา ธนบุญสมบัติ
ณัฐฐา โกมลวาทิน ดำเนินรายการ
กำหนดการ
๑๓.๐๐ - ๑๓.๔๕ น.
ลงทะเบียนและรับประทานอาหารว่าง
๑๓.๔๕ – ๑๔.๐๐ น.
อาจารย์สุลักษณ์ ศิวรักษ์
กล่าวเปิดงานเนื่องในวันคล้ายวันประสูติองค์ทะไลลามะที่ ๑๔
เรื่อง
โครงการสะพานเชื่อมโลกจิตวิญญาณและวิทยาศาสตร์ แห่งสถาบันจิตและชีวิต
๑๔.๐๐ – ๑๖.๐๐ น.
เสวนาเรื่อง “พุทธศาสนากับวิทยาศาสตร์ : ความเหมือนในความต่างระหว่าง
จิตวิญญาณและควอนตัม”
๑๖.๐๐ – ๑๖.๓๐ น.
ถาม-ตอบ
.......................................................

ติดต่อเข้าร่วมกิจกรรมฟรี!
สำนักพิมพ์ สวนเงินมีมา
โทร. ๐๒ ๖๒๒ ๐๙๕๕, ๐๒ ๒๒๒ ๕๖๙๘, ๐๒ ๖๒๒ ๐๙๖๖
อีเมล publishers@suan-spirit.com
เว็บไซต์ www.suan-spirit.com

Asabudhiga

รพ.เกาหลีใต้ประเดิม “การุณยฆาต” ถอดเครื่องช่วยหายใจคนไข้โคม่าแล้ว

2009-06-24T08:22:00.001+07:00

เอเอฟพี - โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเกาหลีใต้ จัดการถอดอุปกรณ์ช่วยชีวิตทั้งหมดออกจากคนไข้อาการโคม่ารายหนึ่งเมื่อวานนี้ (23) โดยเป็นการปฏิบัติตามคำสั่งศาลสูงสุดที่พิพากษาอนุญาตตามคำร้องขอทำการุณยฆาตรายแรกของประเทศ

โฆษกของโรงพยาบาลเซฟเวอแรนซ์ในกรุงโซล ระบุว่า โรงพยาบาลได้ถอดเครื่องช่วยหายใจของคนไข้หญิงวัย 76 ปีผู้หนึ่ง ในช่วงสายของวานนี้ แต่จะต้องรอเวลาอีกระยะหนึ่งจึงจะสามารถแจ้งว่าผู้ป่วยได้เสียชีวิตลงแล้ว

นายแพทย์ ปาร์กมูซก เป็นผู้ถอดเครื่องช่วยหายใจดังกล่าวออกหลังจากที่ครอบครัวของผู้ป่วยได้สวดมนต์สั้นๆ ให้กับผู้ป่วยที่ข้างเตียง

“ผมรู้สึกปนๆ กันนะ” ปาร์ก บอก “แต่ผมหวังว่าเธอจะได้พักผ่อนอย่างสงบอยู่ในอ้อมกอดของพระเจ้า”

เมื่อเดือนที่แล้ว ศาลสูงสุดของเกาหลีใต้ ได้พิพากษายืนตามคำตัดสินของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ที่ได้อนุญาตตามคำร้องของครอบครัวของผู้ป่วย ซึ่งต้องการให้ผู้ป่วยได้เสียชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี

ทั้งนี้ ตามกฎหมายปัจจุบัน การถอดเครื่องช่วยหายใจให้กับคนไข้ที่มีอาการสมองตาย ยังถือว่าเป็นการฆาตกรรม แต่ครอบครัวของผู้ป่วย ระบุว่า การยืดชีวิตของผู้ป่วยด้วยอุปกรณ์ทางการแพทย์ เป็นการยืดภาวะการมีชีวิตอย่าง “ทรมานและไร้คุณค่า” ออกไป

เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ปีที่แล้ว แพทย์ระบุว่า ผู้ป่วยหญิงคนดังกล่าวมีอาการสมองตาย หลังจากป่วยด้วยโรคสมองเสื่อมและถึงขั้นโคม่าในระหว่างเข้ารับการตรวจการทำงานของปอดที่โรงพยาบาล

หลังจากนั้น 3 เดือน ลูกๆ ของเธอได้ยื่นคำร้องต่อศาลเมื่อโรงพยาบาลปฏิเสธคำขอของญาติที่ต้องการให้ผู้ป่วยเสียชีวิตอย่างสงบและมีเกียรติ

ในเดือนพฤศจิกายน ศาลชั้นต้นได้พิพากษาอนุญาตตามคำร้องดังกล่าว เนื่องจากพิจารณาว่าผู้ป่วยไม่มีโอกาสที่จะฟื้นสภาพกลับมาตามปกติ ดังนั้น ความประสงค์ที่จะตายของผู้ป่วยจึงควรได้รับการพิจารณา

ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ปีนี้ ศาลอุทธรณ์ก็พิพากษายืนตามคำตัดสินใจของศาลชั้นต้น แต่โรงพยาบาลดำเนินการยื่นเรื่องจนถึงศาลสูงสุด

ในเดือนพฤษภาคม ศาลสูงสุดก็พิพากษายืนเช่นกัน แต่ระบุด้วยว่า การจะหยุดการรักษาเพื่อช่วยชีวิตผู้ป่วยจำเป็นต้อง “พิจารณาอย่างรอบคอบ” ทั้งนี้ การหยุดการรักษาสามารถกระทำได้ หากมีการสันนิษฐานถึงความประสงค์ของผู้ป่วย อีกทั้งการให้ผู้ป่วยคงสภาพสมองตายไว้ก็เป็นการทำลาย “ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์” หากผู้ป่วยดังกล่าวไม่มีโอกาสฟื้นสภาพตามปกติได้อีก

นอกจากนั้น ศาลยังระบุด้วยว่า ในกรณีของผู้ป่วยรายนี้ได้เคยบอกกับคนในครอบครัวไว้แล้วว่า เธอไม่ต้องการมีชีวิตอยู่อย่างปลอมๆ ต่อไป หากการรักษาอาการของเธอเกิดปัญหาขึ้น

ASTVผู้จัดการออนไลน์ 23 มิถุนายน 2552

Asabudhiga

งานบวชหมู

2009-06-13T18:06:00.016+07:00

เพื่อนๆอาสาครับ

หมู หลายคนอาจจะจำไม่ได้ว่าหมูคือใคร

.....แต่ถ้าใครนึกถึงเรื่องคนไข้ชายที่เป็นนักวาดรูปรุ่นราวคราวเดียวกันกับต้นในเรื่องเล่าและข้อเขียนของต้น และสนิทกันจนกลายเป็นเพื่อนกับต้น ......คนไข้ชายในวอร์ดของคุณน้องที่ชื่อหมูนี้กำลังจะบวช ปัจจุบันอาศัยที่วัดและไม่มีญาติ

....พรรคพวกก็นึกถึงแม่ยกพ่อยกทั้งหลายที่เป็นอาสาสมัครกันอยู่นี่ที่ว่าพอจะให้ นายหมู นับเป็นพี่ป้าน้าอากันได้....จึงอยากจะบอกบุญมาร่วมงานบวชของหมู
ในวันอาทิตย์ที่ 21 มิถุนายน 2552 เวลา 1300น. เพื่อร่วมปลงผมและแห่นาคก่อนบวช ที่วัดดาวดึงสาราม ปิ่นเกล้า ช่วงจากลงสะพานพระปิ่นเกล้าจากสนามหลวงมาฝั่งธนซ้ายมือก่อนเข้าแยกอรุณอมรินทร์(ที่ไปศิริราช) สงสัยข้อมูลติดต่อประสานงานกับ ญาติตัวปลอม คุณน้อง 081-8177497

หมายเหตุ
พอดีวันนี้ผมอยู่ที่ศิริราช เลยนึกวัดดาวดึงษาราม (สะกดด้วยตัว ษ-บอครับ) อยู่ใกล้แค่นี้ตอนบ่ายเลยลองเดินไป ปรากฏว่าพิกัดที่ให้เพื่อนๆไว้ผิด(นึกว่าแน่) แก้ไขใหม่ดังนี้ครับ
วัดดาวดึงษาราม จากฝั่งธนหรือแยกอรุณอมรินทร์จะขึ้นสะพานพระปิ่นเกล้า ก่อนจะขึ้นสะพาน สังเกตที่สะพานลอยคนข้ามถนนสุดท้ายก่อนข้ามพระปิ่น...แล้วชิดซ้ายเข้าไปเลยเป็นเลนในคู่ขนานจะเป็นทางเข้า สถานีตำรวจบางยี่เรือ ....ทางซ้ายก่อนยูเทิร์นใต้สะพานจากนั้นก็ตามลูกศร เลี้ยวไปมาสักห้าหกเลี้ยวเห็นจะได้ท่านที่ไม่มีราชรถขอแนะนำให้ใช้บริการมอเตอร์ไซด์แถวนั้น ผมก็เดินเข้าไปในวัดเมื่อยทีเดียวและได้พบหมู(ไม่เคยเจอมาก่อน) กำลังท่องบทเตรียมบวชอยู่กับหลวงพี่องค์หนึ่ง ก็เลยได้ไต่ถามข้อมูลกัน ๑๓๐๐วันอาทิตย์นี้ ตัดผมนาคนะครับ

อนุชา ๑๙ มิย.๕๒

Asabudhiga

คีโมกับมะเร็งและการดำรงชีวิต

2009-06-10T08:16:00.003+07:00

ได้รับ fwd mail จากคุณจุ๋มน่าสนใจดีครับ

Asabudhiga

หลังจากหลายปีที่พูดกันว่าการทำคีโมเป็นทางเลือกเดียวที่จะ ลอง และใช้ในการกำจัดโรคมะเร็ง ในที่สุดโรงพยาบาลจอห์น ฮอพกินส์ก็เริ่มแนะนำถึงทางเลือกอื่นๆอีก ข้อมูลล่าสุดเกี่ยวกับโรคมะเร็งจาก รพ.จอห์น ฮอพกินส์

1. ทุกๆคนมีเซลมะเร็งอยู่ในร่างกาย เซลมะเร็งเหล่านี้จะไม่ปรากฎด้วยวิธีการตรวจสอบตามมาตรฐาน จนกระทั่งมันขยายตัวเพิ่มขึ้นในระดับพันล้านเซล เมื่อแพทย์บอกว่าไม่มีเซลมะเร็งในร่างกาย ผู้ป่วยโรคมะเร็งที่ได้รับการรักษาแล้ว มันหมายถึงว่าระบบไม่สามารถตรวจสอบเซลมะเร็งได้เพราะว่าจำนวนของมันยังไม่มากพอ จนถึงระดับที่สามารถตรวจจับได้เท่านั้น

2. เซลมะเร็งเกิดขึ้นระหว่าง 6 ถึงมากกว่า 10 ครั้งในช่วงอายุของคนๆหนึ่ง

3. เมื่อระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายแข็งแรงเพียงพอ เซลมะเร็งจะถูกทำลายและป้องกันไม่ให้เกิดการขยายตัวและกลายเป็นเนื้องอก

4. เมื่อใครก็ตามเป็นมะเร็ง มันกำลังบอกว่าคนๆนั้นมีความบกพร่องหลายประการเกี่ยวกับโภชนาการ ซึ่งอาจเกิดจากยีน สิ่งแวดล้อม อาหารและปัจจัยอื่นๆในการดำรงชีวิต

5. เพื่อเอาชนะภาวะบกพร่องหลายประการเกี่ยวกับโภชนาการ การเปลี่ยนแปลงประเภทของอาหารรวมทั้งสารอาหารบางอย่างจะช่วยให้ภูมิคุ้มกันแข็งแรงขึ้น

6. การทำคีโมคือการให้สารเคมีที่มีความเป็นพิษกับเซลมะเร็งที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว แต่ขณะเดียวกัน มันก็จะทำลายเซลที่ดีที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วในไขกระดูก ทำลายระบบทางเดินอาหาร ฯลฯ และเป็นสาเหตุทำให้อวัยวะบางส่วนถูกทำลาย เช่น ตับ ไต หัวใจ ปอด ฯลฯ

7. การฉายรังสีแม้ว่าจะเป็นการทำลายเซลมะเร็ง แต่ก็ทำให้เกิดอาการไหม้ เป็นแผลเป็น และทำลายเซลที่ดี เนื้อเยื่อ และอวัยวะ

8. การบำบัดโดยคีโม และการฉายรังสีมักจะช่วยลดขนาดของเนื้องอกได้ในช่วงแรกๆ อย่างไรก็ตามถ้าทำไปนานๆพบว่ามักไม่ส่งผลต่อการทำลายเซลเนื้องอก

9. เมื่อร่างกายได้รับสารพิษจากการทำคีโมหรือการฉายรังสีมากเกินไป ระบบภูมิคุ้มกันอาจปรับตัวเข้ากันได้หรือไม่ก็อาจถูกทำลายลง ดังนั้นคนๆนั้นจึงอาจตกอยู่ในอันตรายจากการติดเชื้อหลายชนิดและ ทำให้โรคมีความซับซ้อนยิ่งขึ้น

10. การทำคีโมและการฉายรังสีอาจเป็นสาเหตุทำให้เซลมะเร็งกลายพันธุ์ ดื้อยา และยากต่อการทำลาย การผ่าตัดก็อาจเป็นสาเหตุทำให้เซลมะเร็งกระจายไปทั่วร่างกาย

11. วิธีที่ดีที่สุดในการทำสงครามกับมะเร็ง คือการไม่ให้เซลมะเร็งได้รับอาหารเพื่อนำไปใช้ในการขยายตัว อะไรคืออาหารที่ป้อนให้กับเซลมะเร็ง

a. น้ำตาลคืออาหารของมะเร็ง การตัดน้ำตาลคือการตัดแหล่งอาหารสำคัญที่จ่ายให้กับเซลมะเร็ง สารทดแทนน้ำตาลอย่างเช่น ' นิวตร้าสวีต ' ' อีควล ' ' สปูนฟูล ' ฯลฯ ล้วนทำมาจากสารให้ความหวาน ซึ่งเป็นอันตราย สารทดแทนซึ่งเป็นกลางที่ดีกว่าคือน้ำผึ้งมานูคา (จากนิวซีแลนด์) หรือน้ำอ้อย แต่ในปริมาณน้อยๆเท่านั้น เกลือสำเร็จรูปก็ใช้สารเคมีในการฟอกขาว ควรหันไปเลือกใช้ ' แบรก อมิโน ' หรือ เกลือทะเลแทน

b. นมเป็นสาเหตุทำให้ร่างกายผลิตเมือก โดยเฉพาะในระบบทางเดินอาหาร เซลมะเร็งจะไ้ด้รับอาหารได้ดีในสภาวะที่มีเมือก การใช้นมถั่วเหลืองชนิดไม่หวานแทนนม จะทำให้เซลมะเร็งไม่ได้รับอาหาร

c. เซลมะเร็งเติบโตได้ดี ในภาวะแงดล้อมที่เป็นกรด อาหารจำพวกเนื้อจะสร้างสภาวะกรดขึ้น ดังนั้นจึงควรหันไปรับประทานปลาจะดีที่สุด รองลงไปคือรับประทานไก่แทนเนื้อและหมู ในเนื้ออาจมียาฆ่าเชื้อ ฮอร์โมนที่สร้างการเจริญเติบโตในสัตว์ และเชื้อปรสิตบางประเภทตกค้างอยู่ ซึ่งล้วนเป็นอันตราย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่เป็นมะเร็ง

d. อาหารที่ประกอบด้วยผักสด 80% และน้ำผลไม้ พืชจำพวกหัว เมล็ด ถั่วเปลือกแข็ง และผลไม้จำนวนเล็กน้อย จะช่วยทำให้ร่างกายมีสภาวะเป็นด่าง อาหารอีก 20% อาจได้มาจากการทำอาหารร่วมกับพืชจำพวกถั่ว น้ำผักสดจะให้เอ็นไซม์ซึ่งสามารถดูดซึมได้ง่ายและซึมทราบสู่ระดับเซลภายใน 15 นาที เพื่อบำรุงร่างกายและส่งเสริมการเจริญเติบโตของเซลที่ดี เพื่อให้ได้เอ็นไซม์ในการสร้างเซลที่ดี ให้พยายาม ดื่มน้ำผักสด ( ผักส่วนใหญ่รวมทั้งถั่วที่มีหน่อหรือต้นอ่อน) และรับประทานผักสดดิบ 2-3 ครั้งต่อวัน เอ็นไซม์จะถูกทำลายได้ง่ายที่อุณหภูมิ 140 องศา F ( ประมาณ 40 องศา C) e. ให้หลีกเลี่ยงกาแฟ น้ำชา และช๊อกโกแลต ซึ่งมีคาเฟอีนสูง ชาเขียวถือเป็นทางเลือกที่ดีและมีคุณสมบัติในการต้านมะเร็ง น้ำดื่มให้เลือกดื่มน้ำบริสุทธิ์ หรือที่ผ่านการกรอง เพื่อหลีกเลี่ยงท๊อกซินและโลหะหนัก ในน้ำประปา น้ำกลั่นมักมีสภาพเป็นกรด ให้หลีกเลี่ยง

12. โปรตีนจากเนื้อจะย่อยยาก และต้องการเอ็นไซม์หลายชนิดมาช่วยในการย่อย เนื้อสัตว์ที่ไม่สามารถย่อยได้ในระบบทางเดินอาหารจะเกิดการบูดเน่าและมีความเป็นพิษมากขึ้น

13. ผนังของเซลมะเร็งจะมีโปรตีนห่อหุ้มไว้ การงดหรือการรับประทานเนื้อสัตว์น้อยลง จะทำให้มีเอ็นไซม์เหลือมากพอมาใช้โจมตีกำแพงโปรตีนที่ห่อหุ้มเซลมะเร็ง และช่วยให้เซลของร่างกายสามารถกำจัด เซลมะเร็งได้ดีขึ้น

14. สารอาหารบางอย่างอาจช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกัน ( สาร IP6 [inositol hexaphosphate หรือ phytic acid], สาร Flor-essence, สาร Essiac, สารแอนตี้-อ๊อกซิแดนส์ , วิตามิน , เกลือแร่ , EFAs ฯลฯ) เพื่อช่วยให้เซลของร่างกายสามารถกำจัดเซลมะเร็งได้ดีขึ้น สารอาหารอื่นๆเช่น วิตามินอี เป็นที่ทราบกันดีว่าทำให้เกิดการตายลงของเซล หรือกำหนดระยะเวลาการตายของเซล ซึ่งเป็นกลไกธรรมชาติของ ร่างกายในการกำจัดเซลที่ถูกทำลาย ซึ่งไม่เป็นที่ต้องการ หรือไม่มีประโยชน์ออกไป

15. มะเร็งเป็นโรคที่สัมพันธ์กับจิตใจ ร่างกาย และจิตวิญญาณ การป้องกันเชิงรุกและการคิดในเชิงบวกจะช่วยให้เราสามารถอยู่รอดจากการทำสงครามกับมะเร็ง... ความโกรธ การไม่รู้จักให้อภัย และความ ขมขื่นใจ จะทำให้ร่างกายเกิดความตึงเครียดและมีสภาวะเป็นกรดเพิ่มขึ้น ให้เรียนรู้ที่จะมีความรักและจิตวิญญาณแห่งการให้อภัย เรียนรู้ที่จะผ่อนคลายและมีความสุขกับชีวิต

16. เซลมะเร็งไม่สามารถเจริญเติบโตได้ในสภาวะที่มีอ๊อกซิเจนเป็นจำนวนมาก การออกกำลังกายทุกวัน และการหายใจลึกๆจะช่วยให้่ร่างกายได้รับอ๊อกซิเจนเพิ่มขึ้นลงไปจนระดับเซล การบำบัดด้วยอ๊อกซิเจน ถือเป็นวิธีการอีกอย่างที่ใช้ในการทำลายเซลมะเร็ง

2009-06-05T09:18:00.002+07:00

เรื่อง ขอเชิญร่วมงานจิบน้ำชา เสวนาหัวข้อ “รู้ทันป้องกันโรคเบาหวาน"
.......สืบเนื่องจากข้อมูลของกรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข ปี ๒๕๕๑ พบว่าประเทศไทยมีจำนวนผู้ป่วยเบาหวานเพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่านับจากปี ๒๕๓๐ ซึ่งมีผู้ป่วยไม่ถึง ๑ ล้านคน แต่ล่าสุดพบผู้เป็นเบาหวานถึง ๓.๒ ล้านคน โดยพบเด็กอายุน้อยที่สุดป่วยเป็นเบาหวาน มีอายุเพียง ๓ ขวบ และคาดประมาณว่าในปี ๒๕๖๘ จะพบผู้ป่วยมากกว่า ๔.๗ ล้าน และมีสถิติผู้เสียชีวิตเฉลี่ยปีละกว่า ๕๒,๐๐๐ คน ด้วยเหตุนี้ สำนักพิมพ์ดีเอ็มจี จึงได้จัดงานกิจกรรม “รู้ทันป้องกันโรคเบาหวาน” ขึ้น เพื่อรณรงค์ให้คนไทยตระหนักถึงผลกระทบจากโรคเบาหวานที่เป็นภัยเงียบ รวมทั้งเสริมสร้างความรู้ในการป้องกันการเป็นโรคเบาหวาน และความรู้ในการปฏิบัติตนเมื่อเป็นโรค ภายในงานมีการเสวนา หัวข้อ “รู้ทันป้องกันโรคเบาหวาน” การจัดแสดงนิทรรศการโรคเบาหวาน การตรวจสุขภาพเพื่อการป้องกันและรักษาโรคเบาหวาน พร้อมทั้งแนะนำหนังสือเพื่อสุขภาพ อาทิ สุขภาพดี...ใจสร้างได้, กินอย่างฤาษี ล้างพิษ พิชิตโรค และอื่นๆ อันจะเป็นประโยชน์แก่ผู้สนใจร่วมงานในโอกาสนี้ บริษัท ไดเร็ค มีเดีย กรุ๊ป (ประเทศไทย) จำกัด ขอเรียนเชิญท่านกรุณาให้เกียรติร่วมงานจิบชาเสวนาหัวข้อ “รู้ทันป้องกันโรคเบาหวาน” โดยมี ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์สุนทร ตัณฑนันทน์ นายก สมาคมโรคเบาหวานแห่งประเทศไทยในพระราชูปถัมภ์ฯ นายแพทย์ วิโรจน์ ตระการวิจิตร ผู้อำนวยการฝ่ายการแพทย์ โรงพยาบาลนครธน อาจารย์สุกัญญา หงสประภาส แพทย์แผนไทย อาจารย์บูรพา ผดุงไทย ผู้ค้นคว้าด้านสมุนไพรรักษาโรค ร่วมเสวนา ในวันศุกร์ที่ ๑๒ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๒ เวลา ๑๔.๐๐ – ๑๖.๐๐ นาฬิกา ณ หอประชุมพุทธคยา สำนักพิมพ์ดีเอ็มจี อาคารอัมรินทร์พลาซ่า ชั้น ๒๒ สำหรับท่านผู้สนใจกรุณาสำรองที่นั่งล่วงหน้าโดยไม่มีค่าใช้จ่าย ได้ที่ คุณสุกัญญา โทร. ๐ ๒๖๘๕ ๒๒๕๔-๕ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้รับเกียรติจากท่านในการเข้าร่วมเสวนาในงานตามวันเวลาดังกล่าว และขอขอบพระคุณมา ณ โอกาสนี้ กำหนดการงานจิบน้ำชา หัวข้อ “รู้ทันป้องกันโรคเบาหวาน”ในวันศุกร์ที่ ๑๒ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๒ เวลา ๑๔.๐๐ – ๑๖.๐๐ นาฬิกาณ หอประชุมพุทธคยา สำนักพิมพ์ดีเอ็มจี อาคารอัมรินทร์พลาซ่า ชั้น ๒๒-------------------------------------------------------------------------------------------๑๔.๐๐ – ๑๔.๓๐ ลงทะเบียน
๑๔.๓๐ - ๑๔.๓๕ ผู้ดำเนินรายการกล่าวต้อนรับแขกผู้มีเกียรติและสื่อมวลชน
๑๔.๓๕ - ๑๕.๔๕ ช่วงเสวนา หัวข้อ “รู้ทันป้องกันโรคเบาหวาน” โดย - ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์สุนทร ตัณฑนันทน์นายก สมาคมโรคเบาหวานแห่งประเทศไทยในพระราชูปถัมภ์ฯ
- นายแพทย์ วิโรจน์ ตระการวิจิตร ผู้อำนวยการฝ่ายการแพทย์ โรงพยาบาลนครธน - อาจารย์ สุกัญญา หงสประภาส แพทย์แผนไทย
- อาจารย์บูรพา ผดุงไทยผู้ค้นคว้าด้านสมุนไพรรักษาโรค
๑๕.๔๕ - ๑๕.๕๕ ถามตอบ ๑๕.๕๕ - ๑๖.๐๐ มอบของที่ระลึกและถ่ายภาพ
Asabudhiga

โครงการศิลปะบำบัดเพื่อคนพิเศษ

2009-05-26T11:32:00.003+07:00

โครงการศิลปะบำบัดเพื่อคนพิเศษ
ขอเชิญทุกท่านเข้าร่วมงาน
เทศกาลภาพยนตร์ “คนที่มีความต้องการ (สามารถ) พิเศษ”
วันที่ 5-7 และ 11-13 มิถุนายน 2552
ณ ห้องออดิทอเรียม ชั้น 5 หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร
สอบถามข้อมูลและสำรองที่นั่งได้ที่ 081-689-0074 www.art4human.com
*ไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น
พบสุดยอดโปรแกรมภาพยนตร์ที่คุณต้องไม่พลาด
วันศุกร์ที่ 5 มิถุนายน 2552เวลา 18.30 น.The eight day
วันเสาร์ที่ 6 มิถุนายน 2552เวลา 13.30 น.The chorus
เสวนาพิเศษในหัวข้อ “อคติกับการเปิดใจ...ไม่ด่วนสรุป”
เวลา 16.00 น.ดองกู หนูน้อยเรียกรอยยิ้มเวลา
18.30 น.What’s eating gilbert grape
วันอาทิตย์ที่ 7 มิถุนายน 2552เวลา 13.30 น.Autism: The musical
เวลา 16.00 น.Marathonเวลา 18.30 น.Mercury Rising
วันพฤหัสบดีที่ 11 มิถุนายน 2552เวลา 13.30 น. รอบคุณครูMy Piano พิเศษสุด เฉพาะรอบคุณครู เสวนาพิเศษในหัวข้อ “ทัศนคติกับทางเลือกของคนเป็นครู”
เวลา 18.30 น.Martian Child
วันศุกร์ที่ 12 มิถุนายน 2552เวลา 13.30 น.การอบรมเชิงปฏิบัติการ “ความแตกต่างอย่างกลมกลืน”
เวลา 18.30 น.My Piano
วันเสาร์ที่ 13 มิถุนายน 2552เวลา 13.30 น.Her name is Sabine
เสวนาพิเศษในหัวข้อ “ความสำคัญของความสัมพันธ์ระหว่างคนในครอบครัวกับการเยียวยาคนที่มีความต้องการพิเศษ”
เวลา 16.00 น.4 ภาพยนตร์สั้นที่พิเศษกว่า... เรื่องที่ 1 เด็กเรื่องที่ 2 โอเร่เรื่องที่ 3 ศึกษาพันธุ์เรื่องที่ 4 เพื่อนกัน

Asabudhiga

ไข้หวัดเม็กซิโก

2009-04-29T08:31:00.010+07:00

กิ น ร้ อ น ช้ อ น ก ล า ง ล้ า ง มื อ

Asabudhiga

การพบปะในวันที่25เมษายน2552

2009-04-25T18:13:00.017+07:00

ล้างจานค่ะ

love is blue

......วันที่ อากาศร้อนอบอ้าวในปลายเดือนเมษายนช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ใกล้โลกมากที่สุดของปี เราพบกับการต้อนรับของเจ้าของบ้าน hyper ผู้ไม่ยอมหยุดนิ่งในการบริการเพื่อนๆ วันนี้เรามากัน3สาวและ3หนุ่มเนื่องจากไม่ได้พบกันนานช่วงเช้าจึงหมดไปกับการทักทายสาระทุกข์สุขของเพื่อนๆกันหลังจากทานข้าวปลาอาหารในมื้อกลางวันตอนบ่ายเราได้ดู animation น่ารักชุดแมลงและหนังเรื่อง the full ดูไปได้สักพักหนึ่งนักดนตรีก็เริ่มเปิดคอนเสริต สุดท้ายภาคบ่ายก็ตามสบายกันมีคนเล่นดนตรีคนคุยธรรมะกัน คนนอนหลับบ้าง และอ้าวนั่นเจ้าของบ้านทอดไข่เจียวให้เพื่อนและล้างจานอยู่(ดูรูปได้)

เราจะพบกันครั้งต่อไปในวันเสาร์ที่ 18 กรกฏาคม 2552 ที่ ห้องประชุม Palliative Care ตึกกัลยาณิวัฒนา ชั้น3 โรงพยาบาลสงฆ์ พญาไท เวลา 1000 น.โดยคุณปรีดาจะได้จัดกิจกรรมให้พวกเราเข้าเยี่ยมพระภิกษุอาพาธด้วย ส่วนรายละเอียดปลีกย่อยจะได้แจ้งให้ทราบเพิ่มเติมอีกครั้งหนึ่ง

TobEEmbryO

การพบปะในวันเสาร์(หน้า)25เมษายน 2552 10โมงเช้า รัชดา18อยู่เจริญ29ย้ำ

2009-04-18T08:45:00.019+07:00

.......สงกรานต์ ผ่านไปแล้วบางคนอาจจะยังไม่ได้ไปทำงานเลยหลังจากไปเที่ยวหรือหยุดกันหลายวันแล้ว ดูเวลาแล้วอ้าวเหลืออีก1สัปดาห์เท่านั้นจึงได้มาประกาศกันอีกครั้งและช่วยกันcomfirm กันมาหน่อยจะได้เช็คจำนวนคนประมาณได้ เพื่อที่เจ้าของบ้านจะได้เตรียมตัวอะไรต่อมิอะไรได้เท่าที่สอบถามก็คือเตรียมหุงข้าวไว้เตรียมกับข้าวไว้2อย่างส่วนเพื่อนๆใครอยากกินอะไรก็หิ้วกันเข้ามา วันเสาร์25เมษายน 2552 10โมงเช้าครับ จะรายงานตัวผ่าน blogนี้หรือเมล์หาผมก็ได้ anuchagrid@gmail.com หรือ tobeembryo@gmail.com แล้วผมจะเอาลงในคอมเม้นท์ แล้วพบกันครับ

หมายเหตุ

1. 20 เมษ วันนี้โทรคุยกับจุ๋มและเพี้ยแล้วก็แบ่งๆกันติดตามเพื่อนๆ โปรแกรมในวันนั้นก็ไม่มีอะไรมากนอกจาก กินๆๆๆๆ คุยๆๆๆๆๆ(เขาเรียกแลกเปลี่ยนประสบการณ์ระหว่างกัน) และตอนบ่ายจะมีฉายหนังซึ่งคุณเพี้ยเป็นผู้สนับสนุนแผ่นเจ้าของบ้านเตรียมวีดีโอกับโทรทัศน์ไว้ด้วยน่ะครับ

2. 24เมษ หลังจากที่หายไปนาน คุณสมมาตร หนุ่มใหญ่มาดเข้ม จะมาเปิด concert เปียนโน(ของลูกสาวเจ้าของบ้าน..ระวังพังนะ) ใครไม่มาอดฟังเพลงหวานๆของหนุ่มใหญ่น่ะ............มีหนุ่มใหญ่ก็ต้องมีสาวใหญ่ คุณอรสม (จิ๋ม)มารายงานตัวล่าสุดเมื่อบ่ายนี้เอง

3.พรุ่งนี้เอาระฆังไปครับ สำหรับภาวนาไม่ใช่ประสานเสียงกับคอนแชโต้ครับ

tObEEmbryO

สงกรานต์และความแปรปรวน

2009-04-15T09:51:00.012+07:00

ด้านทิศตะวันออก

.....ผม ถ่ายรูปท้องฟ้าในวันที่ 13เมษายนที่หน้าบ้านช่วงเช้าประมาณ 0620น. เช้าวันที่มีจลาจลกันในกรุงเทพฯชั้นใน สีดำๆนั่นเป็นแค่เมฆฝนไม่ใช่การจุดไฟเผาทำลายอะไรแต่เป็นกลุ่มเมฆฝนสีดำขนาดใหญ่ที่เข้ามาปิดพื้นที่ฟากฟ้าด้านทิศตะวันออก จนมองไม่เห็นพระอาทิตย์คงมีเพียงแต่ปรายแสงอยู่ค่อนไปทางทิศเหนือเท่านั้นและเมฆฝนสีเทาที่กระจายอยู่เป็นกลุ่มใหญ่ๆก็ปิดกลางท้องฟ้าเกือบทั้งหมดอย่างชวนอึดอัด มีคนเคยบอกว่าเราอาจดูท้องฟ้าดูลีลาของเมฆดูปรายแสงของอรุณ ท้องฟ้าเป็นเหมือนจิตใจของเรา และจิตใจของเราก็คือจิตใจของพวกเราทุกดวง คือจิตใจของชุมชนจิตใจของเมืองของประเทศ วันนี้บ้านเมืองเป็นอย่างไรท้องฟ้าก็ปรากฎเป็นเช่นนั้น ครึ่งทรงกลมของฟากฟ้าก็เช่นเดียวกับครึ่งทรงกลมของสมองเรามวลหมู่เมฆและสีสันของการเปลี่ยนแปลงของกาลเวลารุ่งอรุณหรือยามเย็นเหมือนมวลความคิดต่างๆในในจิตในสมองที่มีมากเป็นอนันต์การเปลี่ยนแปลงของของฟากฟ้าในแต่ละช่วงเวลาหรือฤดูกาลก็เป็นเช่นอารมณ์ที่ผ่านเข้ามาในจิตใจของเรา ตั้งแต่รักหลงโกรธเกลียดริษยาอาฆาตแค้นหรือละเอียดลออ เช่นตระหนี่ชื่นชมสุขยศศักดิ์สรรเสริญเป็นต้น

.....แม้ ในวันนี้เมื่อเช้าในวันที่15เมษายนท้องฟ้าจะดูแจ่มใสด้วยสีฟ้าสด แต่หมอกเมฆสีขาวและสีดำยังกระจัดกระจายตัวและดูสับสนไปทั้งฟากฟ้าทั้งรูปร่างและทิศทางที่แตกต่างกัน การเปลี่ยนแปลงใดใดที่เกิดขึ้นก็เป็นเช่นธรรมชาติของสรรพชีวิตที่หมุนวนสลับเปลี่ยนไปมา เมื่อเราจดจารึกสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นเป็นบันทึกเป็นความทรงจำเป็นบทเรียนสำหรับกาละเบื้องหน้าก็เกิดผู้มองเกิดตัวเราและเกิดโลก ห้าโมงเย็นวันนี้ครึ้มเมฆฝนปกคลุมเต็มท้องฟ้าเป็นสีขาวแบนราบอย่างไร้อารมณ์มีกลุ่มเมฆสีเทาเป็นจ้ำจ้ำเกล็ดเกล็ดจางจางลอยเกลื่อนไปทั้งฟากฟ้า เมฆดำทะมึนสูงใหญ่ปิดแผ่นฟ้าด้านทิศตะวันตกจนไม่มีลำแสงอาทิตย์แทรกผ่านมา นกกาบินว่อนอยู่ฟากฟ้าอย่างกระจัดกระจาย ผมนั่งดูอยู่เกือบสิบนาทีแล้วอาทิตย์ก็โผล่แทงเมฆดำที่ปกคลุมนั้นทะลุออกมาแดดยามเย็นอาบราดรดท้องฟ้าอีกครั้ง ชีวิตเป็นเช่นนั้นเอง

Asabudhiga

เปิดหน้าเคาะระฆัง

2009-03-09T21:01:00.011+07:00

1.ต้นเดือนมีนาคมนี่โลกเข้าใกล้ดวงอาทิตย์มากกว่าเดิมหรือเปล่า"ร้อนจัง"นึกว่าต้นเดือนเมษายนแล้ว พอดีเจ้าของบ้านสำหรับสถานที่พบปะคราวหน้าคุณเล็ก ถูกข่มขู่บังคับให้เขียนแผนที่บ้านด้วย wording และผมเพิ่งได้รับก็เลย เปิดหน้าเคาะระฆังกันเลย เก้งค์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ วันก่อนเจอคุณสุ้ยและคุณเพี้ยแหม..ลืมวันซะได้.......
เสาร์ที่25เมษายน 1000น. พบกันครับ เจ้าของบ้านครับมีเมนูอะไรบ้าง จะได้ไม่หิ้วไปชนกัน อ้อแล้วจะจัดงานสงกรานต์ด้วยล่ะเปล่า ใครว่างๆก็มาลงชื่อเช็คกันหน่อยครับ แล้วคุณเพี้ยจัดกิจกรรมมาด้วยครับ

2.ถ้าจะกินข้าวก็......ไข่ตามสั่ง....ต้ม ดาว เจียว....ตอนนั้น..ร้อนๆ
แกงเลียงคลายร้อนดีไหม มีคนชมว่า อร่อยนะจะบอกให้
ผัดผักสนไหม จะผักอะไรเชิญบัญชามา ไปตลาดเช้านั้นเลย
เป็ดย่างอร่อยแน่ตัวเป้งๆ 1 ตัว okป่าว
ผลไม้ แตงโม นำปั่นตามชอบ โรตีก็ได้นะ
ขีดเส้นใต้.....ผู้ใดติดกาแฟกรุณาเตรียมมาเองได้ไหมคะ กลัวว่าแช่งน่ะ...แต่ในตู้มีไวน์นะ?
แถวบ้านมี 7-11 ถ้าขับรถ 10นาที มีร้านกินเยอะแยะ จะกินที่บ้านหรือกินที่ร้านม้วนเดียวจบก็ตามใจค่ะ
หรือจะเอาอะไร ไม่เอาอะไร และมากี่ท่าน จะนัดรวมแล้วขับรถไปเก็บ ก็ยินดี จัดให้ค่ะ
................บ้านเล็กๆนะ....คำเตือน อย่าคาดหวัง...สวัสดี

เล็ก

คือชิวิต อันดำเนินไป

2009-03-08T11:36:00.003+07:00

คน แก่ชรา
มุ่งสู่ความตาย
พี่น้องผองเพื่อน
เดินสู่ความตาย
สรรพส่ำสัตว์โลก
ก้าวหา มลาย
ฟ้าดาวธารดิน
มุ่งสู่พังทลาย
ฉันเธอก้าวไป
ยังสู่จุดหมาย
คือความตาย
ก็คือชิวิต
อันดำเนินไป

๑๙/๔/๒๕๕๑
Asabudhiga

ปลดปล่อยธิเบต ๕๐ ปี หลังจากที่ถูกจองจำ

2009-03-07T20:30:00.005+07:00

สถาบันสันติประชาธรรม ป๋วยเสวนาคาร ศูนย์ไทย-ธิเบต มูลนิธิเสฐียรโกเศศ-นาคะประทีป เครือข่ายพุทธิกา และ สำนักพิมพ์สวนเงินมีมา
ขอเชิญร่วม กิจกรรมวาระครบรอบ ๕๐ ปี จีนยึดครองธิเบต ปลดปล่อยธิเบต ๕๐ ปี หลังจากที่ถูกจองจำ (Liberating Tibet after ๕๐ years of Domination) วันอังคารที่ ๑๐ มีนาคม ๒๕๕๒ เวลา ๑๓.๐๐-๑๗.๐๐ น. ณ ห้องประชุมอาคารเอนกประสงค์ชั้น ๔ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ท่าพระจันทร์)
...................................................................

เพิ่งกลับมาจากกิจกรรมดังกล่าว
นึกถึงบทกวีเขียนไว้เมื่อปีที่แล้วตอนโอลิมปิคจีน

.....วันนี้ฤกษ์งามยามดีหรือ
ในความยิ่งใหญ่และความรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของคุณ
คือก้าวย่างแห่งเกียรติยศและความมั่งมี
อย่าลืมรอยเท้าที่คุณเหยียบย่าง
บี้แบนต่อสัตว์น้อยให้จมอยู่ใต้ผืนธรณี
ขอความงดงามในใจคุณ
เป็นพลังศรัทธามั่นที่จะชุบชีวิตสัตว์ที่ตายตกนั้นให้ดำรง
ขอความงดงามในก้าวย่างต่อไป
ในก้าวย่างต่อไป
ขอไว้อาลัยแด่ผองเพื่อนด้วยบทกวีนี้

ปังปัง......ปืนป้องปราบปัจจา
ดังดัง.........สะท้านเข้าในดวงจิต
จังจัง.........ประจัญกับหมู่ทหารชาญ
วังวัง..........เวงซบสยบกับผองเพื่อน
วังวัง.........โปตะลาแสนเศร้า
ฟังฟัง........เพลงแห่งสันติแว่วแว่วมา
ฝังฝัง.........กี่ศพซากโถมทับ
ยังยัง.........ฉันยังคงทน
ยังยัง.........ฉันยังยิ้มเบิกบาน

ดอกบัวงาม๔/๒๕๕๑

Asabudhiga

ปัจฉิมสีหนาท

2009-02-23T21:50:00.003+07:00

Asabudhiga

ตื่นรู้สู่สังคมใหม่

2009-02-17T12:40:00.001+07:00

Asabudhiga

สำหรับผู้อยากเป็นมะเร็ง และไม่อยากเป็นมะเร็ง

2009-02-10T14:58:00.001+07:00

เคล็ดวิธี 14 ประการ ทำตัวให้เป็นที่พิสมัยของ "มะเร็ง" เหมาะสำหรับผู้อยากเป็นมะเร็ง และไม่อยากเป็นมะเร็ง
ว่ากันว่าคนที่มีธาตุจิตหรือภูมิธรรมใกล้เคียงกันจะดึงดูดกันให้อยู่ด้วยกันได้ เช่นคนธาตุดีก็จะอยู่สบายกับคนธาตุดีด้วยกัน หรือคนที่นิยมอบายก็มักจะถูกความชั่ว, อบายมุขหรือสถานที่อโคจรทั้งหลายดึงดูดง่าย คล้ายกับเป็นแม่เหล็กต่างขั้วกันที่จะดึงดูดกันด้วยแรงมหาศาล
ถ้าเราปล่อยตัวเข้าไปบ่อยๆจากแรงดูดธรรมดาที่ไม่ค่อยมีกำลังก็จะกลายเป็น "พันธะ" ถาวรได้ทำให้ไม่อาจหลุดจากบ่วงโซ่ชั่วร้ายนั้น ดังจะเห็นว่าบุคคลเมื่อทำผิดครั้งหนึ่งแล้วมักจะมีครั้งที่สองหรือสาม ที่เรียกว่าทำผิดซ้ำซาก
แต่ทั้งนี้ก็ไม่เสมอไปเพราะถ้าได้เข้าใจถึงกฏแรงดึงดูดแห่งธาตุจิตที่เหมือนกันแล้วก็จะพาตัวออกมาฝ่ากฎได้ หรือในกรณีที่บุคคลมีธาตุจิตไม่เหมือนกันที่เรียกว่าภูมิธรรมต่างก็นั้นก็จะเป็นธรรมดาที่จะอาศัยอยู่ด้วยกันไม่ได้ยืดยาว ด้วยพูดกันไปเดี๋ยวก็ขัดใจกัน จึงเป็นเหตุให้เตียงหักพักรักคืนของหมั้นกันอยู่วุ่นวายดังที่เห็น
สำหรับมะเร็งก็เช่นเดียวกันครับ มะเร็งนี้เป็นธาตุที่ไม่ดีลักษณะนิสัยมันคล้ายสัตว์ประเภทกินเนื้อ โดยดูจากที่เวลามันฝังอยู่ในร่างกายคนมันก็จะพยายามสร้างท่อกลวงสูบเลือดสูบเนื้อจากกายเราเข้าไปเลี้ยง ดังนั้นถ้าธาตุของมะเร็งเป็นสัตว์กินเนื้อชอบของสดคาว ถ้าเราจะบำรุงมันให้ถูกธาตุก็คือกินเนื้อสัตว์เข้าไปมากๆ โดยเฉพาะเนื้อแดงเช่นเนื้อหมู เนื้อวัว และให้ของทอดของชุ่มน้ำมันแก่มันเพื่อมันจะได้เอาไปสร้างพลังงานให้ก้อนใหญ่โตขึ้นและขยายสาขาย่อยกระจายไปอวัยวะอื่นในร่างกายเราได้เร็วขึ้น
ดังนั้นจึงพบได้ว่าบุคคลที่พิสมัยเนื้อสัตว์ ร่างอ้วนใหญ่ ไม่พักผ่อนและก่อความเครียดอยู่เป็นประจำนี้จึงเป็นเสมือน "เนื้อคู่" ที่ชิดเชื้อกับมะเร็งยิ่งกว่าเป็นโซลเมทเสียอีก ครั้นเมื่อมะเร็งโปรดปรานแล้วมันก็จะอยู่นานในร่างกายเราเพราะจากเริ่มแรกแค่แรงดึงดูดระหว่างธาตุมะเร็งกับธาตุกายเรา ต่อมาก็จะกลายเป็น "พันธะ" ถาวรเป็นรูปธรรมเลยทีเดียว เป็นต้นว่ามีหลอดเลือดเชื่อมระหว่างมะเร็งกับร่างกาย มีก้านสวยต่อยาวออกมาเป็นมะเร็งทางไกล เหล่านี้ซึ่งไม่น่าจะมีใครพิสมัยเป็นแน่ ถ้าท่านยังไม่อยากสร้างสิ่งมหัศจรรย์ในกายประเภทสวนลอยแห่งมะเร็งไว้แข่งกับบาบิโลนก็ขอให้เลี่ยงวิถีที่จะเปลี่ยนกายให้เป็นแม่เหล็กดูดมะเร็งชั้นดีจนมีการสร้างพันธะผูกพันระหว่างมันกับกายเท่าน โดยขอให้เลี่ยงพฤติกรรมที่มะเร็งโปรดทั้งหลายต่อไปนี้ครับ
1) นอนดึก ทำให้ไม่มีฮอร์โมนต้านมะเร็งหลั่งออกมา นอกจากนั้นยังจะทำให้เกิดโรคร้ายอื่นได้เช่น ความดันโลหิตสูง, ไขมันสูงและโรคอ้วนด้วยว่าเมื่อนอนดึกแล้วมักจะหิวและต้องหาของขบเคี้ยวมากินแก้ปากว่างกัน
2) คึกสูบบุหรี่และขี้เหล้า ทั้งสองสิ่งนี้ทำให้ปอดและตับทำงานหนัก แม้จะสูบซิการ์ซึ่งมีนิโคตินต่ำกว่าบุหรี่ก็ตามที หรือดื่มเหล้าแบบกลั่นอย่างดีของฝรั่ง แต่ตัวมันเองก็สร้าง "สนิมมะเร็ง" ออกมาไม่น้อย ทำให้คนที่เสพทั้งแก่เร็วและตายไวได้จากโรคมะเร็งครับ
3) เอาแต่ไขมันเข้าปากและอยากแต่เนื้อแดง ไขมันอิ่มตัวและโปรตีนจากเนื้อนั้นเป็นแหล่งอาหารชั้นหนึ่งของมะเร็งที่จะใช้เจริญเติบโตได้ไม่แพ้ทารกเกิดใหม่ มันจะสร้างหลอดเลือดยื่นไปดูดกินเลือดเนื้อของเราจนแทบไม่เหลือเลือดอันสมบูรณ์ไปเลี้ยงอวัยวะอื่น ตัวเราจึงผอมเอาๆตรงข้ามกับมะเร็งกาฝากที่โตไวไม่มีลิมิตชีวิตหดหู่แน่
4) แฝงด้วยเครียดจัด จนมีสารทุกข์หลั่งออกมาหล่อเลี้ยงมะเร็งให้โตขึ้นเร็วราวกับน้ำมันราดบนกองไฟให้คุโชนขึ้น
5) ไวรัสตับอักเสบบีและมีภูมิแพ้ที่รักษาไม่หาย ดังที่กล่าวไปว่าถ้าภูมิดีก็มีพลังต้านมะเร็งได้ตั้งแต่ในเซลล์แรกที่อุตริเกิดขึ้นมา ด้วยตามปกติในกายเราก็มีเซลล์แบบมะเร็งนี้เกิดขึ้นมาอยู่เรื่อยๆทุกวันวานอยู่แล้ว ถ้าไม่มีภูมิที่ดีนี้เราคงได้เห็นเด็กเล็กเริ่มเป็นมะเร็งกันพร้อมๆกับการหัดพูดแล้ว สำหรับในคนที่ภูมิไม่ดีไม่มีการออกกำลัง พักผ่อนน้อย โดยเฉพาะในผู้อายุมากที่ภูมิต่ำก็จะได้มะเร็งแถมเข้ามาในชีวิตทันที ดังนั้นถ้าเคยมีประวัติไวรัสตับอักเสบบีแล้วก็ต้องพยายามเสริมภูมิต้านโรคไว้ให้รู้สึกอยู่เสมอว่าเรามีระเบิดเวลาในกายจะได้ไม่ประมาทครับ
6) ปล่อยกายให้อ้วน สร้างให้เกิดธาตุแก่ออกมาแช่อิ่มอวัยวะภายในร่างกาย และไขมันตามตัวยังสร้างให้เกิดฮอร์โมนกระตุ้นให้มะเร็งแบ่งตัวดีขึ้นด้วย
7) ล้วนขาดวิตามิน ด้วยวิตามินทำหน้าที่ต้านเชื้อมะเร็งให้ดับเป็นจุณไปก่อนที่จะเผยอหน้าขึ้นมาแบ่งตัวปนเปไปในร่างกายเรา
8) กินของร้อนจัดไป เช่นซดชาร้อนหรือกาแฟร้อนจัดประเภทควันฉุย จะไปลวกให้เซลล์หลอดอาหารอักเสบอยู่ทุกบ่อย เมื่ออักเสบเป็นอาจิณก็จะมีโอกาสเปลี่ยนไปเป็นเซลล์มะเร็งง่ายขึ้น
9) ทำให้โคเลสเตอรอลลดต่ำ พบว่าถ้าต่ำเกินไปก็ไม่ดีครับ มีผลกับภูมิคุ้มกันที่แย่ลง เมื่อภูมิต่ำแล้วก็จะหมดปัญญาต้านเซลล์มะเร็งที่จะเข้ามาหา
10) ทำกลั้นปัสสาวะ น้ำปัสสาวะเป็นของเสียยิ่งอยู่นิ่งเป็นเวลานานจากการอั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับน้ำนิ่งในคลองแสนแสบซึ่งทิ้งไว้ไม่นานจะกลายเป็นน้ำเน่า แต่ถ้าเน่าในกระเพาะฉี่เราก็มีผลให้เกิดเซลล์มะเร็งงอกขึ้นมาได้
11) ปะทะเค็มจัด พบว่าสิ่งมีชีวิตที่ทานอาหารเค็มมีอัตราการเกิดมะเร็งสูงกว่า โดยเฉพาะในอาหารจำพวกเนื้อเค็ม เนื้อแห้ง หมูแดง ที่นอกจากเค็มแล้วยังมีสีแดงดีจากดินประสิวอีกด้วย
12) ประวัติมะเร็งในครอบครัว มะเร็งร้ายในครอบครัวบางอย่างสามารถถ่ายทอดมาทางพันธุกรรมได้ แม้จะไม่ใช่อสังหาริมทรัพย์แต่ต้องรับไว้ด้วยความไม่เต็มใจ เช่นมะเร็งเต้านม, มะเร็งลำไส้ใหญ่ แต่ถ้าป้องกันไว้ดีๆแล้วบางทีก็ไม่เกิดขึ้นมาครับ
13) ตัวตากแดดบ่อย แสงแดดเป็นรังสีที่กระตุ้นอณูเซลล์ของคุณให้สะดุ้งตกใจจนเครื่องในรวนหมดครับ เมื่อเครื่องในรวนแล้วก็ไม่สามารถที่จะคุมการแบ่งตัวได้ ทำให้แบ่งต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งกลายเป็นก้อนใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
14) ไม่ค่อยช่วยใคร ถ้าพูดให้ง่ายเข้าคือเห็นแก่ตัวและไม่ค่อยได้ทำบุญนั่นเอง เพราะเมื่อใดก็ตามที่ได้หมั่นช่วยเหลือผู้อื่นจนชินแล้วเรามักไม่ค่อยได้นึกถึงตัวเองนักและเมื่อไม่หมกมุ่นกับตัวเองแล้วก็ไม่ค่อยเกิดความ "อยาก" อันนำไปสู่ความเครียดร้อนอกร้อนใจ หรือถ้าไม่มีเวลาก็แค่อนุโมทนากับบุญที่เราได้พานพบก็ทำให้มี "สารสุข" หลั่งออกมาเสริมภูมิรู้สู้มะเร็งแล้วครับ
ด้วยวิถีแห่งการมี "ไลฟสไตล์มรณะ" ทั้ง 14 ประการดังที่ได้กล่าวไปก็จะทำให้ได้มะเร็งมาเป็นเจ้าของอย่างง่ายดายตามเทรนด์ใหม่ในปัจจุบันนี้ที่ผู้บริหารใหญ่ๆ ทั้งหลายมักเป็นกันไม่ทันได้ใช้เงินที่สู้อุตส่าห์หามาเก็บไว้ ไม่ค่อยยอมใช้นอกจากจะไม่ใช่เงินของตัว
บุคคลประเภทที่แม้จะทำบุญก็ยังขอใช้เงินหลวงเพื่อเอาหน้า อย่างนี้แม้คนทั่วไปจะชื่นชม แต่ลึกๆในใจตัวเองจะไม่ยินดีสักเท่าไรจึงไม่มีสารสุขออกมาเติมเสริมภูมิต้านมะเร็งได้ แถมด้วยคนเหล่านี้มักมีชีวิตที่แช่อยู่ในกองอัตตาด้วยความเต็มใจ ไม่อยากแม้จะขยับกายพาใจเข้าหาฝั่งที่แห้งกว่าหาอัตตาได้น้อย มิหนำซ้ำยังปล่อยตัวให้กระแสอัตตาพาดูดลงลึกขึ้นเรื่อยๆ
แม้จะยิ่งอึดอัดแต่ก็หลงคิดไปว่าเป็นความสบายเลยปล่อยลมหายใจที่อดกลั้นไว้ออกมาจนหมดปอด กว่าจะรู้ตัวตอนถึงก้นบ่อก็ไม่เหลืออากาศไว้ให้หายใจยามต้องกลับขึ้นเหนือน้ำเสียแล้ว
การระวังภัยจากมะเร็งนี้ก็เช่นเดียวกันครับ ถ้าชะล่าใจหลงไปอยู่ในชีวิตคิด"สุขนิยม" จมไปด้วยวัตถุ, อาหารรสโอชา หาเงินได้เท่าไรก็ปรนเปรอกายด้วยการนอนดึกและหาสารพิษเข้าสู่ร่างกาย ตอนแรกก็จะดูเหมือนสบายแต่กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ไม่มีแรงที่จะต่อสู้กับมะเร็งร้ายที่กัดกินตัวไปทั่วแล้ว ได้แต่มองตาปริบด้วยความสลดใจว่าไม่น่าชะล่าใจหลงสร้างกายให้เป็นรังใหญ่ของมะเร็งน่าเซ็งเป็ดนี้เลย
แค่เตือนใจเอาไว้ว่าอย่าใช้ชีวิตแบบสบายจนเกินไปสร้างธาตุให้มะเร็งชอบโดยการทำตามบัญญัติทั้ง 14 ข้อนี้ นอกจากจะทำให้ท่านไม่มีอะไรเป็นที่น่าพิสมัยของมะเร็งแล้วโรคร้ายในภายหน้าก็จะไม่มาย่างกรายหายห่วงได้ครับ

(ที่มา อรษา ทองสา)